[ Κάπου πρέπει να σείεται το φως για να μπορούν τα όνειρα να καίνε, να λένε, ν' αγάλλονται ] t_t
Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019
Κυριακή 25 Αυγούστου 2019
Μαρία Αργυρακοπούλου / Αποτυπώματα στο πουθενά
Ουτοπία
ονείρων
Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά
το ανυπόδητο βάδισμα
στο όρος των εξόριστων αγγιγμάτων
η ουτοπία των μεθυσμένων ονείρων μου
που συστεγάζονται με τη άγια φλόγα
αυτή της ανάστασης
που τιθασεύει τον θάνατο
της αρετής που υμνεί τη ζωή.
Δεν είμαι τίποτα άλλο
παρά μια ανάσα
στο μυστικό ακρογιάλι σου.
____________________________
Εσένα ρώτα
Αν θες να μάθεις πως μεγάλωσα
Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά
το ανυπόδητο βάδισμα
στο όρος των εξόριστων αγγιγμάτων
η ουτοπία των μεθυσμένων ονείρων μου
που συστεγάζονται με τη άγια φλόγα
αυτή της ανάστασης
που τιθασεύει τον θάνατο
της αρετής που υμνεί τη ζωή.
Δεν είμαι τίποτα άλλο
παρά μια ανάσα
στο μυστικό ακρογιάλι σου.
____________________________
Εσένα ρώτα
Αν θες να μάθεις πως μεγάλωσα
ρώτα
τη γη που με έθρεψε
τα
άνθη ρώτα
της
ακοίμητης πέτρας
που
ποτίστηκαν με αμόλευτα δάκρυα
τα
δάση ρώτα
τα
βουνά
τα
λαγκάδια
κι
ακόμα τον άνεμο
που
ολημερίς δροσίζονταν
με
τ’ αηδονιού το κελάηδημα
και
με όνειρα άδηλα
που
τα χάρασσα με κατάνυξη
στο
ξημέρωμα
και
στο δείλι.
Αν
θες να μάθεις πως αναπνέω
Εσένα
ρώτα
που
με άγγιξες
ως
φως της αυγής
κι
ως υπέρλαμπρο άστρο της νύχτας.
___________________________
Πολύπαθη χίμαιρα
___________________________
Πολύπαθη χίμαιρα
Στο
δύσβατο της ζωής
το
μονοπάτι
ανάμεσα
στη βροχή
και
στο αχνόφεγγο
τραγούδι
έγινα
της
προσμονής
και
καρτερίας.
Έτσι
σ’ αντάμωσα
ως
πολύπαθη χίμαιρα
σε
ποίημα τ’ ανέμου.
_____________________________
_____________________________
Έσχατος
στίχος
Στο κουφάρι
Στο κουφάρι
της
εναπομείνασας ανθρωπιάς
ανάμεσα
σ’ ένα άτολμο πλήθος
που
μέσα στο δάκρυ του
κρύβει
το δύσβατο τώρα
και
κεντάει στο άλγος του
προσμονή
κι ικεσία
εκεί
θα με βρεις
να
αμύνομαι σθεναρά
ως
έσχατος στίχος.
Μαρία Αργυρακοπούλου / Αποτυπώματα στο πουθενά
Χρόνος Εκδόσεις / 2019
* Η Μαρία Αργυρακοπούλου ζει και δραστηριοποιείται, τα τελευταία χρόνια, στη Λαμία Φθιώτιδας. Κατάγεται από το Βεσίνι Καλαβρύτων Αχαΐας. Έχει τελειώσει τα ΤΕΙ Μαιευτικής και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας. Η σχέση της με τον ποιητικό και πεζό λόγο ξεκινάει από τα χρόνια της εφηβείας της. Είναι μέλος του "Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων". Πεζά κείμενα και ποιήματά της απαντούμε στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και κυρίως στον προσωπικό της ιστοχώρο «Αποτυπώματα»
http://apotypomataa.blogspot.com
Η ποιητική συλλογή «Αποτυπώματα στο πουθενά» είναι η πρώτη της έντυπη εκδοτική απόπειρα.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο e-mail: margy170715@gmail.com
Μαρία Αργυρακοπούλου / Αποτυπώματα στο πουθενά
Χρόνος Εκδόσεις / 2019
* Η Μαρία Αργυρακοπούλου ζει και δραστηριοποιείται, τα τελευταία χρόνια, στη Λαμία Φθιώτιδας. Κατάγεται από το Βεσίνι Καλαβρύτων Αχαΐας. Έχει τελειώσει τα ΤΕΙ Μαιευτικής και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας. Η σχέση της με τον ποιητικό και πεζό λόγο ξεκινάει από τα χρόνια της εφηβείας της. Είναι μέλος του "Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων". Πεζά κείμενα και ποιήματά της απαντούμε στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και κυρίως στον προσωπικό της ιστοχώρο «Αποτυπώματα»
http://apotypomataa.blogspot.com
Η ποιητική συλλογή «Αποτυπώματα στο πουθενά» είναι η πρώτη της έντυπη εκδοτική απόπειρα.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο e-mail: margy170715@gmail.com
Σάββατο 17 Αυγούστου 2019
Διαπίστωση

Θολό
κι αβέβαιο το αύριο
κήπος το χθες
μας εγκαλεί που τον μπαζώσαμε
το μέλλον είναι τώρα
στη στιγμή που γίνεται ώρα
μέρα
μνήμη
λήθη
χρόνος φθαρτός
χρόνος γυμνός
συμβατός με τη γύμνια μας.
__________Υ.Γ.
Κάθε
χορός και το τραγούδι του κήπος το χθες
μας εγκαλεί που τον μπαζώσαμε
το μέλλον είναι τώρα
στη στιγμή που γίνεται ώρα
μέρα
μνήμη
λήθη
χρόνος φθαρτός
χρόνος γυμνός
συμβατός με τη γύμνια μας.
__________Υ.Γ.
κάθε σποδός και μία σεπτή αναπόληση
μία ματαίωση
που μονάζει στα άστρα.
Τάκης Τσαντήλας
μία ματαίωση
που μονάζει στα άστρα.
Τάκης Τσαντήλας
Πέμπτη 15 Αυγούστου 2019
Αύγουστος

Τι
κοινό έχει ο πόλεμος κι ο έρωτας, ρώτησες.
Είναι και οι δυο αιμοσταγείς
κι ανελέητοι, αυτο-αποκρίθηκες.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.
Ο έρωτας όμως είναι και αρετή, συνέχισες,
και ηδονή
και ευωδία
και μελωδία
και Ικαριώτικος χορός
κι Αμοργιανός σκοπός
κι ηλιοβασίλεμα στη Γαύδο
και Πανσέληνος στο Αγκίστρι
και ξημέρωμα στο Χορευτό
και κάμπινγκ του Δικτύου στην Καστροσυκιά της Πρέβεζας
και περιηγήσεις στην έναστρη νύχτα
και Αύγουστος του Παπάζογλου
και Βουτούμι
και Σύμη
και Ανάφη
και Κουφονήσια
και τόσα ακόμα.
Ο έρωτας είναι εκείνη η θεσπέσια
συναισθηματική ασάφεια
που λέει, καίει, απορυθμίζει
διεγείρει, εξεγείρει
το νου και το σώμα.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.
Τάκης Τσαντήλας
Είναι και οι δυο αιμοσταγείς
κι ανελέητοι, αυτο-αποκρίθηκες.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.
Ο έρωτας όμως είναι και αρετή, συνέχισες,
και ηδονή
και ευωδία
και μελωδία
και Ικαριώτικος χορός
κι Αμοργιανός σκοπός
κι ηλιοβασίλεμα στη Γαύδο
και Πανσέληνος στο Αγκίστρι
και ξημέρωμα στο Χορευτό
και κάμπινγκ του Δικτύου στην Καστροσυκιά της Πρέβεζας
και περιηγήσεις στην έναστρη νύχτα
και Αύγουστος του Παπάζογλου
και Βουτούμι
και Σύμη
και Ανάφη
και Κουφονήσια
και τόσα ακόμα.
Ο έρωτας είναι εκείνη η θεσπέσια
συναισθηματική ασάφεια
που λέει, καίει, απορυθμίζει
διεγείρει, εξεγείρει
το νου και το σώμα.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.
Τάκης Τσαντήλας
Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019
Στο απείθαρχο άπειρο
Θα
με ανταμώσεις πάλι στο διηνεκές του χρόνου
στο απείθαρχο άπειρο
με μια θολή ματιά να σε θωρεί ατάραχα
την περιφερόμενη πίκρα μου
να αναδύεται από καπνούς κι αναθυμιάσεις
από το διπλωμένο στομάχι μου
το ερμητικά κλεισμένο στόμα μου
τη μοναξιά που δεν με λησμονεί ποτέ
κι ας την προδίδω ενίοτε
που τη σκορπίζω θρύψαλα στον άνεμο
που την πυροδοτώ δίχως να καίγεται
που με περιγελά και μ’ αγκαλιάζει.
Βάζω στους στίχους μου φωτιά να ζεσταθώ
..μαζί τους καίγομαι.
Στις στάχτες θα με βρεις
στις αναζωπυρώσεις απ’ τις τελευταίες σπίθες
θα πονέσεις πολύ και θα καείς
..μα θα με βρεις.
Τάκης Τσαντήλας
στο απείθαρχο άπειρο
με μια θολή ματιά να σε θωρεί ατάραχα
την περιφερόμενη πίκρα μου
να αναδύεται από καπνούς κι αναθυμιάσεις
από το διπλωμένο στομάχι μου
το ερμητικά κλεισμένο στόμα μου
τη μοναξιά που δεν με λησμονεί ποτέ
κι ας την προδίδω ενίοτε
που τη σκορπίζω θρύψαλα στον άνεμο
που την πυροδοτώ δίχως να καίγεται
που με περιγελά και μ’ αγκαλιάζει.
Βάζω στους στίχους μου φωτιά να ζεσταθώ
..μαζί τους καίγομαι.
Στις στάχτες θα με βρεις
στις αναζωπυρώσεις απ’ τις τελευταίες σπίθες
θα πονέσεις πολύ και θα καείς
..μα θα με βρεις.
Τάκης Τσαντήλας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)