Σφυγμός

Δεν είμαι ίσως
παρά ένας σφυγμός

α-νόητων στίχων

που ανεμίζουν στο άπειρο

μια χαραμάδα από φως

μες στη νύχτα

ανασαιμιά ποθητή

που εξεγείρεται

μια μυστική πινελιά

στο κορμί σου

Τάκης Τσαντήλας

Αποτυπώματα

Με κοχύλια και βότσαλα
ιστό της αγάπης υφαίνω
καταφύγιο πάνορμο
να στεγάζει το πάθος μας
διαυγές
κι αναλλοίωτο
στα βαθιά αποτυπώματα
του ανήλεου χρόνου.


Μαρία Αργυρακοπούλου


Αποτυπώματα στο πουθενά
Χρόνος Εκδόσεις / 2019

Η αψίδα της νύχτας

Η αψίδα της νύχτας είναι η είσοδος μας στο άγνωστο, στο αδιόρατο, στο αχανές.
Η περιφορά μας στο μηδέν και στο άπειρο με φόντο τη φτερωτή κι απαστράπτουσα σελήνη.
Με τον άναρχο άνεμο να σβήνει τα ίχνη του χρόνου στο βήμα, στο κύμα, στο σώμα μας.
Η αψίδα της νύχτας - ψυχρή και αθώρητη - είναι η διάβαση στο κενό που υφίσταται μέσα μας κι η ψηλάφηση των σκιών και των φόβων μας.

Η ανεύρεση ίσως της χαμένης μας αθωότητας.


Τάκης Τσαντήλας

Δρόμος ζωής

Ο μόνος δρόμος για να μπορέσεις να δεις τη ζωή όπως ποθείς είναι να προσπαθήσεις να τον διαβείς. Δρόμος δύσκολος, δύσβατος μα και γοητευτικός. Η διέλευση του ενδείκνυται πρωτίστως σε γόνιμες ώρες και προφανώς με τα μάτια ανοιχτά και τις αισθήσεις στιλπνές.

ΥΓ: Επιπροσθέτως δε, κατά τη διαδρομή του, να διαταράσσεις με γλωσσόφιλα την υποκριτική ηθική των - παντός καιρού - ιεροεξεταστών.

Τάκης Τσαντήλας

Λένα Σαμαρά

Μνήμες


Αγγίζοντας τις μνήμες σιωπάς για λίγο
μετά ξεθαρρεύεις και τις ενοχλείς
με ματιές που δεν ήξερες
με δάχτυλα ματωμένα
με χείλη αφίλητα
αψηφώντας το κόστος τις ξαναφιλάς
σαν να μην πρόκειται για σκιές εποχών
μα για ζωντανή παρουσία
με δέρμα, αισθήσεις, όνειρα.
Προστατευμένες απ’ το μένος του παρόντος
διεκδικούν μια θέση στη σιωπή
αδιαφορώντας για το δικό σου
απροστάτευτο τραγούδι.

_______________________________


Όρια (Ι)


Πρωινό σκίρτημα της θάλασσας
ριγά για ένα φιλί απ’ το φως
σε άηχη έξαψη
εξαγνίζεται φορώντας παρθενικό πέπλο
άγουρης στοργής για το θαύμα της αυγής
ανήκει σε όλους τους χρόνους
σε όλες τις εποχές
μαρτυρά
τη χαμένη άνοιξη
της αναγεννησιακής ενόρασης
την αύρα της κλασσικής ομορφιάς
τη μεσαιωνική απαντοχή
το μένος των πρώτων χρόνων

των πριν από την πρώτη λέξη
αυτής που γράφτηκε
για να διαιωνίσει αλήθειες

σαν και τη δική της
σ’ ένα σύμπαν που εξακολουθεί
να ονειρεύεται.



* Η Λένα Σαμαρά γεννήθηκε στα Γιάννενα και έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Κρήτη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Χημείας του ΑΠΘ και σπούδασε θέατρο στις Δραματικές Σχολές Βεάκη και Τράγκα στην Αθήνα. Εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές "Ανάποδο μνημονικό" (2009), "Ενήλικα σώματα" (2011), "Όρια" (2014), "Επιμένω να είμαι το σκοινί που λύνει το πλοίο στο λιμάνι" (2019) - όλες στις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ποίησή της έχει δημοσιευτεί σε έντυπα ("Ποιητική", "Εμβόλιμον", "Τα Ποιητικά") και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει λάβει μέρος στη συλλογική έκδοση "Ποιητές στη σκιά" (εκδόσεις Γαβριηλίδης, πρώτος κύκλος 2012, δεύτερος κύκλος 2013). Ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε το ποίημά της "Λίμνη ονείρων" από τη συλλογή "Ανάποδο μνημονικό" και το συμπεριέλαβε στο CD "Ανέκδοτα τραγούδια" που κυκλοφόρησε το 2009.

Μούσα του ανέμου

Είμαι άνοιξη και χειμώνας συνάμα 

η γύμνια που ενδύεται μονάχα το σώμα σου
και χωρίς μακιγιάζ
επιμένει να εισπνέει ζωή.
Πολυμορφική και αόρατη
μούσα του ανέμου
αφοσιωμένη του απλού
του λιτού
του ελάχιστου
η απάντηση που ίσως λίγοι γνωρίζουν.
Γυναίκα, ερωμένη
χάδι και ψίθυρος
κόρη βοσκού αγωγιάτη
λόγος οξύμωρος εφηβικής αθωότητας
πεποίθηση στέρεη
πως, στις αλάνες που έπαιζα κάποτε
κάνοντας όνειρα
άσπιλα ποιήματα θα γίνονταν.


Μαρία Αργυρακοπούλου


Αποτυπώματα στο πουθενά
Χρόνος Εκδόσεις / 2019

Φθινοπωρινή νοσταλγία

Απέραντη κι ακόμα απέραντη η θάλασσα
παρεισφρέει στο βλέμμα μας
κοινωνεί με το τώρα  
και μας ραίνει ανάλαφρα
ως αθώα και άρρητη
φθινοπωρινή νοσταλγία


Τάκης Τσαντήλας   

Απόκρυφη θάλασσα

Έτσι σε ανιχνεύω αιώνες
πριν το μέλλον αλώσει τη θύελλα
κι ένα σου βλέμμα αρκεί
να ζωγραφίζει ατέλειωτο μπλε την ψυχή μου

Πήγαινε
λύσε τα μαύρα ριχτά σου μαλλιά
φόρα τη πιο καλή φορεσιά
τη φλόγα σου
τη αιθέρια δροσιά σου
την πιο όμορφη
αυτή που φυλάσσεις για στιγμές μαγικές
για στιγμές που η ανάσα ανταμώνει την αίσθηση
η σιωπή την αντάρα του αφεύγατου πόθου

Τράβα σου λέω
και φέρε άμμο και βότσαλα
λίγες σταγόνες αλμύρας
κύμα και φλοίσβο
κι έλα σιμά μου
δίπλα μου έλα
να σκαρώσουμε τη δική μας ανάσα
τη δική μας ακτή
τη δική μας απόκρυφη θάλασσα


Τάκης Τσαντήλας