Προσγείωση

Ας τελειώνουμε επιτέλους
με τις ιερές βεβαιότητες
περί της νομοτέλειας
για τις κινήσεις των άστρων
και τις εφόδους μας στον ουρανό
η ιστορία μήτε διδάσκει
μήτε διδάσκεται
βγάζει τη γλώσσα μονάχα και περιγελά
σε όσους μιλούν στο όνομά της
το φονικό εγώ
θα εφευρίσκει πάντα το κατάλληλο άλλοθι
για να δικαιολογεί
την κατακρήμνιση της τρυφερότητας
στο βάραθρο του κυνισμού.


Τάκης Τσαντήλας

Λιτό κι ατημέλητο

Το ποίημα
το κάθε ποίημα
οφείλει να είναι λιτό
στιλπνό
ατημέλητο.
Να εισχωρεί μυστικά
στα ομιχλώδη φαράγγια
του νου μας.


Τάκης Τσαντήλας

Ώρα κοινής απουσίας

Κι όλο αδειάζουν τα μάτια μας, Μάτια μου
καίγονται η ανάσες μας απ’ τον καπνό
πνίγονται οι φλέβες μας στα απόνερα
που μας τρατάρισαν καιροί απερίσκεπτοι
το φως λιγοστεύει
ο χρόνος συστέλλεται
ο λόγος σωπαίνει
και φτάνει η ώρα
που ψάχνεις επίμονα
να βρεις ένα άστρο να σμίξεις
εκείνη η άτεγκτη ώρα κοινής απουσίας
που το σκοτάδι βοά
και θερίζει


Τάκης Τσαντήλας

«Αποτυπώματα στο πουθενά» της Μαρίας Αργυρακοπούλου

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΚΔΟΣΗΣ (κριτικό σημείωμα)

«Όταν μου δόθηκε το αρχείο ποιημάτων της Μαρίας Αργυρακοπούλου προς έκδοση από τον σύζυγό της Τάκη Τσαντήλα δεν γνώριζα σχεδόν καθόλου τη συγγραφέα.
Την έμαθα μία και καλή κι από μέσα. Μάλιστα εξεπλάγην ευχάριστα όταν διαπίστωσα, ότι αφήνει στον αναγνώστη τη γλυκιά γεύση της επίγνωσης και της κατανόησης των προβλημάτων.
Η Μαρία Αργυρακοπούλου, γυναίκα και μητέρα, γνωρίζει καλά τους διακριτούς ρόλους και αυτό φαίνεται καθαρά μέσα στους στίχους της.
Παρόλο που το βιβλίο "Αποτυπώματα στο πουθενά" είναι το πρώτο της πόνημα είναι άρτιο τεχνικά και νοηματικά και υπόσχεται καλύτερες οράσεις και προσεγγίσεις του μέσα κόσμου μας.
* Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή πολλά υποσχόμενη και αθεράπευτα ρομαντική που βάζει τον άνθρωπο στο κέντρο των αξιών και των μεγάλων ιδεών και τον φέρνει κοντά στην αλήθεια της ψυχής του.
Οι στίχοι της Μαρίας Αργυρακοπούλου αγγίζουν με σεβασμό και ρίχνουν βάλσαμο στις ψυχές μας. Ελευθερώνουν όμορφα συναισθήματα ακόμα και για τα πιο δύσκολα που μας περιμένουν.
Με πλήρη επίγνωση των συνθηκών και των ορίων μας, οι στίχοι της μάς αγκαλιάζουν γενναιόδωρα και απροκάλυπτα μακριά από τον φόβο της αποτυχίας, της απόρριψης και της ήττας.
Η συγγραφέας περιπλανιέται στο πουθενά με σημαίας της ένα αγαθό, την αγάπη! Την αγάπη την άδολη, την απεριόριστη και την μοναδική που οδηγεί τον άνθρωπο από το σκοτάδι στο φως. Τι κι αν τα χνάρια της θα σβηστούν στον πρώτο κυματισμό της μνήμης!
Η σπουδαιότητα της εφήμερης στιγμής που σκαλώνει στον χρόνο, σαν πεταλούδα στο φως, έστω κι αν ξέρει πως εκεί θα πεθάνει, είναι αυτό το σημείο που κάνει τον στίχο της ξεχωριστό και ανάλαφρο.
Εκεί που τα βήματά μας φαντάζουν αιώνια και την επόμενη στιγμή χάνονται».

Για τις Χρόνος Εκδόσεις
Βασιλική Νικοπούλου

* Την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αργυρακοπούλου θα τη βρείτε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία - Παραγγελίες στο ergo_n@yahoo.gr - Τιμή πώλησης 10,00 € με Φ.Π.Α

 

Βαρκάδα στην πλάνη

Οι μνήμες σκυθρωπές
μπαινοβγαίνουν στις φλέβες
σύννεφα και βροχή και αέρας
στα καταλύματα μιας άφαντης μέρας
με τις ανάσες να πνίγονται
τα όνειρα να σιωπούν
τα μάτια να κλείνουν
απ' την αφόρητη ζάλη
την παραζάλη
την αχρωμία των νοημάτων
την απερισκεψία των θυμών
την νόσο των ιερών μας εδραίων
που αποπνέει ο ρηχός μας ορίζοντας
τα τραγούδια που λένε για έρωτες
δίχως τον έρωτα μέσα τους
που λένε δίχως να λένε
που καίνε δίχως να φλέγονται
κι εσύ να ξανοίγεσαι μόνος
βαρκάδα στην πλάνη με τρύπιες σημαίες
ως φεγγάρι χλωμό
καλεσμένο σε δείπνο
εραστών που κοιμούνται.

__________Υ.Γ.

Ο λόγος εδώ
η ομίχλη εδώ
όλα εδώ
μ' έναν θεό, των απόρων, απών
κι ένα σύννεφο άκεφο
να ψάχνει το παντελόνι του στ' άπλυτα.


Τάκης Τσαντήλας

 

Περιεκτική αφήγηση

Πυξίδα οι λέξεις που λέμε ή πνίγουμε
δείχνουν τη στάση μας
για τα πράγματα
για τα οράματα
για τα θαύματα.
Πυξίδα οι πράξεις μας
οι εμφάσεις μας
οι σιωπές μας
μυστικά ξυπνητήρια συνείδησης
που μας εγκαλούν δυνατά κάθε φορά
που ξεχνάμε ν’ αρδεύσουμε
λίγο ακόμα το "εμείς"
στους κοινούς μας λειμώνες.

__________Υ.Γ.

Χαράσσομαι!
Σε σένα πάνω και πορεύομαι.
Ως ασκητής
ως πορθητής
κι ως εωσφόρος.


Τάκης Τσαντήλας

Σαν γραφή και εξέγερση

Είσαι η νύχτα, η μνήμη

η απουσία, η τέφρα

η σκιά που προβάλλει γυμνή

στο ιερό του μυαλού

κι αφυπνίζει λαγνείες.

Είσαι η λάμψη, η σπορά

η αγκαλιά, η θωπεία

η κραυγή που αντηχεί δυνατά

στα πεδία του πάθους

κι ανταμώνει μ' αισθήσεις.

Είσαι εκεί, είσαι εδώ και παντού

σαν γραφή
σαν φωνή

σαν ροή
σαν εξέγερση.

__________Υ.Γ.

Τα καλύτερα ποιήματα δεν γράφονται.
Σβήνονται!
Με ηδείες ανάσες ασύνετου πάθους.


Τάκης Τσαντήλας

Ποιητικοί Διάλογοι

Σπασμένη πυξίδα

Έτσι να διασχίζεις τον έρωτα
εύοσμα
πυροδοτώντας τη νύχτα με πάθος
με την πυξίδα σπασμένη
να δείχνει μονάχα τη γάργαρη δίψα σου
το φλογερό σου ξεγύμνωσε βλέμμα και έλα
ως χάδι
ως νύγμα
ως  φλοίσβισμα.
Ο σπόρος που κέντησες μυστικά
μες στη θύελλα άνθισε,
έναστρος έγινε
οργασμός.

__________Υ.Γ. 

Να σε κοιτώ μονάχα θέλω
να εξυμνώ την ομορφιά
σε κάθε ανάσα σου.


Τάκης Τσαντήλας

ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη

ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη / Τάκης Τσαντήλας / Εκδόσεις χρόνος / 2019

Της σελήνης

Με μια, δυο, πολλές σταγόνες ομορφιάς
γεμίζει η σελήνη η αμφίκυρτη.
Και ναι, η αγάπη είναι δρόμος
είναι όρμος
είναι λόγος.
Αβρός κι ευπροσήγορος!

__________Υ.Γ.
Μέσα απ’ τις εξεγέρσεις του φωτός
γυρίζουν τ’ άστρα τον τροχό της ιστορίας.


Τάκης Τσαντήλας

Άναρχος χρόνος

Άναρχος ο χρόνος
μας χαιρετά
μας προσπερνά
μας βλαστημά
και χάνεται
μες στα κενά αθέατων σιωπών
ενώ το φως συλλέγει μνήμες
απ' τις κρήνες των ονείρων.

Άνθισε έρωτας κάποτε εδώ
αφήνοντας τα ίχνη του τσαλακωμένα
στα κορμιά μας.


Τάκης Τσαντήλας

Άσωτος γόνος

Τούτη την ώρα θέλω
να καταβυθιστείς στην ιστορία μου

να αισθανθείς την αχλή
που κατοικεί στο βυθό μου

να ανιχνεύσεις το νόθο παιδί
που η άβια νύχτα έθρεψε

να ανταμώσεις τον άσωτο γόνο
του περατάρη ανέμου

Έλα αθόρυβα

με την στιλπνή σου ανάσα

που 'ναι φωτιά
και πανσέληνο χάδι συνάμα

να δρασκελήσεις τη σκήτη μου

να ψηλαφίσεις την πάχνη μου

ν' αφουγκραστείς τη σιωπή μου

Έλα σιμά μου λοιπόν

και χάραξε
με την αισθαντική πινελιά σου

την ακόρεστη πεθυμιά

που γυμνή αναδύεται

απ' την αιθέρια έγερση

μυστικών ηδονών

κι ακατάληπτων πόθων

Τάκης Τσαντήλας

Το ανθάκι της ουτοπίας

Ανάμεσα στην ερμητική σιωπή
και στην ακατάσχετη φλυαρία
υπάρχει ο δημιουργικός λόγος.
Ο ποιητικός λόγος.
Ανάμεσα στην δυσφορία του καύσωνα
και στην μελαγχολία της συννεφιάς
υπάρχει το εαρινό γλυκοχάραμα.
Με ό,τι αυτό συμβολίζει και σηματοδοτεί.
Η μελαγχολικά αισιόδοξη ματιά του εμείς
που τα διεκδικούμε και τα θέλουμε όλα.
Ποτίζοντας με συνέπεια
το ανθάκι της ουτοπίας.


Τάκης Τσαντήλας

Τάκης Τσαντήλας / ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη

Επίγνωση 

Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν’ απαγγείλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στον βυθό
των μεγάλων ματιών σου.

__________Υ.Γ.
Ο πιο μακρύς
ο πιο βαθύς
ο  πιο ηδύς ορίζοντας
....τα μάτια σου!

___________________________

Έσχατο καταφύγιο


Κάθε φορά που ΔΕΝ εκφράζεσαι
το φως συστέλλεται
η μέρα φθίνει
ο νους σκοτίζεται
βυθίζεται
σμίγει στην άβυσσο
με την οδύνη.

__________Υ.Γ.

Η έκφραση είναι το έσχατο καταφύγιο
των αχθών, των παθών, των φορτίων μας.
Άστρο στη νύχτα μας κι αιμοδοσία ζωής.

___________________________

Της σελήνης


Με μια, δυο, πολλές σταγόνες ομορφιάς
γεμίζει η σελήνη η αμφίκυρτη.
Και ναι, η αγάπη είναι δρόμος
είναι όρμος
είναι λόγος.
Αβρός κι ευπροσήγορος!

__________Υ.Γ.
Μέσα απ’ τις εξεγέρσεις του φωτός
γυρίζουν τ’ άστρα τον τροχό της ιστορίας.

____________________________


Μετέωρο βήμα


Εμείς το εξεγερμένο μέλλον

με τον πορφυρό κρατήρα,

η αναρρίχηση στον ιστό των παθών,

ο ανθός της χαράς που σπείραμε στον ορίζοντα,

η ευωδιά που αναδίδουν τα ποιήματα

καθώς τ’ απαγγέλει ο άνεμος

προσπερνώντας μαζί μας

το μετέωρο βήμα της νύχτας.

__________Υ.Γ.

Καμιά νύχτα - όσο βαθιά κι αν φαντάζει -
δεν δύναται να αποκρύψει
την πάνσεπτη λάμψη των άστρων.


Τάκης Τσαντήλας / ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη / Χρόνος εκδόσεις / 2019

Εφήμερη ευτυχία

Έχοντας προσεγγίζει, μες από διάσπαρτα σύννεφα,
την εφήμερη ευτυχία
ξέρουμε καλά και οι δυο μας, αγαπημένη μου θύελλα 
πως δεν χρειάζεται να λέμε πλέον πολλά
δεν χρειάζεται να λέμε ούτε καν λίγα
τίποτα πια δεν χρειάζεται.
Φτάνει που ξέρουμε
που νιώσαμε
που ζήσαμε
που περιηγηθήκαμε εναργείς κι αχαλίνωτοι
στα φαράγγια  του πάθους
και στις κορυφογραμμές των αισθήσεων
καυλώνοντας παράφορα το μυαλό
την ψυχή
το κορμί μας.
Για ‘κείνες τις άγιες στιγμές, ομιλώ
που η διαφωνία μας
αν θα κοιμηθούμε γυμνοί ή ολόγυμνοι
φόρτιζε περισσότερο την φορτισμένη μας έξαψη  
και που ενώναμε τους σφυγμούς
τους αχούς
τους σπασμούς μας
αδημονώντας να μας αγγίξουμε 
να μας γευτούμε
να μας καταπιούμε
να μας αφανίσουμε.
Κι έτσι έγινε! Έτσι ανάβαμε τα άστρα τις νύχτες μας.
Νιώσαμε
ζήσαμε
καήκαμε
αφανιστήκαμε. 
Προσεγγίζοντας την εφήμερη ευτυχία.


Τάκης Τσαντήλας

Λαθρεπιβάτες του φωτός

Από πάντα μαζί ταξιδεύαμε
ναι, μαζί, κι ας το αγνοούσαμε
ιχνηλατώντας μουσικές
κι αδέσποτα ποιήματα
σε εύθραυστους μικρούς γιαλούς
και σε θροΐσματα του ανέμου
λαθρεπιβάτες του φωτός
σαν αποκαμωμένα όνειρα που ανθούν
σε χέρσο έδαφος πολέμου.
Και ταξιδεύαμε
και αγρυπνούσαμε
κι ανθίζαμε
όπως ανθίζει ο έρωτας
καθώς περιπλανά τη νύχτα
και χαράζει.

__________Υ.Γ.
Κάθε αλκή και η ομίχλη της
κάθε κραυγή και μια αιτία για ξενύχτι και ξημέρωμα.


Τάκης Τσαντήλας

Εδάφιο επιθυμίας

Είναι φορές
που η μνήμη συναντά αναπάντεχα
τη σφοδρή επιθυμία
και τότε το σώμα εγείρεται
οι φλέβες φουσκώνουν
ο νους εκτροχιάζεται
γίνεται αγέρας
φωτιά
καταιγίδα.

__________Υ.Γ.
Πρέπει να είσαι καθαρός
για να μπορείς να ημερεύεις αμαρτίες.

Τάκης Τσαντήλας

Άστατο σύννεφο

Αναρωτιέμαι
- κι ας θαρρώ πως σε ξέρω από πάντα - 
αν είσαι ποίημα
κάτι από μένα που βρήκες στ’ αζήτητα
η απλά ένα άστατο σύννεφο.
Αναμφίβολα πάντως
κι ύστερα από τόσες φορές
που αλλάξαμε σώματα
ακόμα και η πιο μυστική σου ανάσα
αφθονεί
στο ιερό
του κοινού μας ναΐσκου. 

__________Υ.Γ.

Ακόμα κι ο παράδεισος

φαντάζει ελάχιστος
μπροστά στην αρμονία

που αναδίδει η θάλασσα
καθώς η αύρα της χαράσσει

το γυμνό κορμί σου.


Τάκης Τσαντήλας

Τίποτα όπως πριν

Αν επιμένεις να έρθεις μαζί μου
καλώς να ορίσεις
Να ξέρεις μονάχα πως τίποτα
δεν θα 'ναι πια όπως πριν
Αργά οι ανάσες μας
θα διώχνουν τη νύχτα
θα διώχνουν τον ύπνο
Θα γίνονται φλόγα
βροχή
καλπασμός
Ωδή στ' αραχναίο του πάθους
αγρίμι.

__________Υ.Γ.
Μας παρασέρνει ο άνεμος
στην ίδια πια κατεύθυνση
στην έκσταση και στην παραίσθηση
στην ηδονή που θ’ ασεβεί 

στη νύχτα μέσα μας.

Τάκης Τσαντήλας

Έσχατο καταφύγιο

Κάθε φορά που ΔΕΝ εκφράζεσαι
το φως συστέλλεται
η μέρα φθίνει
ο νους σκοτίζεται
βυθίζεται
σμίγει στην άβυσσο
με την οδύνη.

__________Υ.Γ.
Η έκφραση είναι το έσχατο καταφύγιο
των αχθών
των παθών
των φορτίων μας.
Άστρο στη νύχτα μας κι αιμοδοσία ζωής.


Τάκης Τσαντήλας

Έγκαυλος και πυρφόρος

Ο Λόγος ή θα είναι εύοσμος
έγκαυλος και πυρφόρος
ή θα είναι μια θλιβερή επαιτεία.
Η φωτιά της πληγής
της αχλής
της επιθυμίας
της ανάγκης
(θα) βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώνει
τα φιλέραστα θέλω της.
Τώρα και πάντοτε!
Ως ηχηρή απάντηση στη σιωπή
κι ως ζωτική απόκριση στη απουσία.


Τάκης Τσαντήλας

Σύννεφο με αναμνήσεις

Και μετά το παρανάλωμα τι;
Ξέρω, θα μου πεις,
θα μου τραγουδήσεις μάλλον
πως, "τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά"
και το βιολί να σιγοκλαίει ψηλά στη σκέπη
που ανεβαίναμε να προσεγγίσουμε τα σύννεφα
γιατί εκεί ζούσαμε
εκεί ανασαίναμε
εκεί ανθούσαμε.

Και τώρα; τώρα που το πάθος ναυάγησε
εκεί στα σύννεφα δεν ζει κανείς
κανείς θνητός δεν ζει εκεί
μήτε θεός
μήτε κι ο θάνατος
γιατί κι αυτός μετοίκησε στη γη
και συμβιώνει με τρελούς
με άστεγους
και με αποκλεισμένους.

Το κρύο, Μάτια μου, αφόρητο
κι ας είναι ντάλα Καλοκαίρι.

__________Υ.Γ.

Κάπου πρέπει να σείεται το φως
για να μπορούν τα όνειρα να καίνε
να λένε
ν' αγάλλονται.     

Τάκης Τσαντήλας

Ανάσα μονάχα

Δεν ήταν η λήθη
μήτε η μνήμη
που θρόιζε
στ' ανοιχτά του απείρου
ανάσα μονάχα
τρυφερή
και απρόσωπη
ανάσταση σιωπών
στον κυρίως ναό
της αγάπης.

ΥΓ:  Την ατραπό της απλότητας.
Αυτήν ανιχνεύουμε!
Υμνώντας το φως
που ευφραίνει γλυκά
τις ανάσες μας.

Τάκης Τσαντήλας

Απεραντοσύνη

Είναι η νοσταλγία για το αύριο
που μας κρατάει ξάγρυπνους,
το φως των αεικύμαντων μαχών
που ανασκαλεύει την ιστορία,
το φιλί που ανεμίζει ασύνορο
στα οδοφράγματα της εξέγερσης,
το ταξίδι είναι
στα βαθύπεδα του εντός μας,
η προσέγγιση μας στο άγνωστο
πέρα από βεβαιότητες
κι από κρυσταλλωμένες αγυρτείες.

__________Υ.Γ.

Ανάμεσα σε μνήμες

από καιρούς αιμοβόρους 

κι αθώρητα δάκρυα

η αίσθηση ενός οικείου αγγίγματος
είναι που περικλείει
όλη την απεραντοσύνη της αγάπης.
Ως μουσική
ως ηδονή
ως ποίηση!


Τάκης Τσαντήλας