«Νέος τόπος», νέος λόγος για την ποιήτρια Νίκη
Κωνσταντοπούλου, από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Με λόγο λιτό, άμεσο, χαμηλόφωνο,
σχεδόν πεζολογικό. Συχνά, ένα καθημερινό περιστατικό γίνεται αφετηρία για έναν
βαθύτερο προβληματισμό, ενώ η ποιήτρια εμπιστεύεται τη δύναμη της εικόνας και
αφήνει χώρο στον αναγνώστη να ανακαλύψει όσα δεν λέγονται ρητά.
Η ανάγκη να ξεχωρίσει κανείς τη δική του φωνή από όσα του επιβάλλονται αποτελεί
έναν από τους άξονες της συλλογής. Η αυτογνωσία δεν παρουσιάζεται ως μια εύκολη
κατάκτηση, αλλά ως διαδικασία αφαίρεσης.
ΚΑΝΕ
ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ (σελίδα 11)
«Κάνε μια προσπάθεια.
Βρες τις δικές σου σκέψεις.
Όχι αυτές που σου φορτώνουν.
Πρόσεχε.
Πιότερο απ' το να αρνηθείς
θα χρειαστεί να αφαιρέσεις.»
Η εικόνα του άλλου που κατακερματίζεται και η επιθυμία να ξαναενωθεί φέρνουν
στο προσκήνιο την ευθραυστότητα της ανθρώπινης παρουσίας. Η σύνδεση με τον
άλλον γίνεται έτσι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του κόσμου. Ο άλλος δεν
είναι μόνο εκείνος που μας απασχολεί ή μας λείπει, αλλά και εκείνος μέσα από
τον οποίο προσπαθούμε να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα.
ΜΙΑ ΕΚΦΑΝΣΗ (σελίδα 17)
«Η λεπτή σου φιγούρα
κατακρημνίζεται στα μάτια μου
ολοζώντανη σπάζει
σε διαφανείς κρυστάλλους
κρυμμένη σε σχήματα πολυμορφικά, μικρά κομμάτια
καθρεφτάκια που αντανακλούν τα είδωλα
όσων κάτι προβάλλουν πάνω σου.
Τα μαζεύω ευλαβικά, αδιαμαρτύρητα.
Θέλω να σε ενώσω.
Αδύνατο να αντιμετωπίζω αυτόν τον κόσμο μόνος μου.»
Η αναμονή αποκτά στο «Χειμερινό δρομολόγιο» μια σχεδόν σωματική διάσταση, καθώς
η κίνηση πάνω στις ράγες μετατρέπεται σε προσπάθεια διάρρηξης του χρόνου. Η
διπλή φόρα μοιάζει να εκφράζει την επιθυμία να ξεπεραστεί η ακινησία της
αναμονής και να ξανακερδηθεί η κίνηση.
Ο
«Νέος τόπος» διαγράφει, έτσι, μια εσωτερική διαδρομή ανάμεσα στην αυτογνωσία,
την αναμονή και την ανάγκη της συνάντησης. Από την προσπάθεια να διακρίνει
κανείς τη δική του φωνή έως τη συνειδητοποίηση ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει
μόνος τον κόσμο, η ποίηση της Νίκης Κωνσταντοπούλου αναζητά έναν τρόπο να κατανοήσει
τον εαυτό και τη σχέση του με τον άλλον. Η λιτότητα του λόγου της δεν είναι
μόνο αισθητική επιλογή αλλά και ένα στοίχημα να ειπωθούν τα ουσιώδη χωρίς να
εξαντληθούν σε εξηγήσεις.
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ (σελίδα 27)
«Τις ράγες διασχίζω
μέσα στο χιόνι
της αναμονής.
Με φόρα διπλή
τρυπάω στιγμές
υπομονής.»
Καλοτάξιδος ο «Νέος τόπος» σου Νίκη.
t_t
/ 10.10.26
