[ Κάπου πρέπει να σείεται το φως για να μπορούν τα όνειρα να καίνε, να λένε, ν' αγάλλονται ]
Τρίτη 24 Ιουνίου 2025
Μετάβαση
σαν δύτης αμέριμνος σε ανέγνωρη θάλασσα.
Αναμνήσεις θολές προσεγγίζουνε πλάι μου
μου συστήνουν το κύμα κι αναδείχνουν αμήχανα
τις φθαρτές μοιρασμένες μας λύπες που μονάζουν στ’ αζήτητα.
Δεν ζητώ εξηγήσεις. Συμφιλίωση μόνο∙
να καθίσω μαζί μου, να κοιτάξω στα μάτια τον απέναντι άλλο μου,
να γνωρίσω καλά τις αόρατες λέξεις που στηρίζονται στ’ άπειρο
και φλερτάρουν - τις νύχτες - μαζί μου.
Με χαράσσουν οι μνήμες
από πάθη ευήλια
που αρνήθηκα.
Τάκης Τσαντήλας
Παρασκευή 20 Ιουνίου 2025
Φλοίσβισμα
θεά ζηλευτή
και θεά απονύχτερη
ξακουστή των μυχών
και των μύθων
με τα άνθη του ήλιου
στο άμωμο βλέμμα σου,
το φλοίσβισμα άκου
που γεννά η ορχήστρα των άστρων
–για σένα
στα πέλαγα
Τάκης Τσαντήλας
Δευτέρα 16 Ιουνίου 2025
Η ραψωδία των όπλων
που φοράει στολή
και σπέρνει τον τρόμο.
Ο καθρέπτης που σπάει
και μέσα του βλέπεις
την ιστορία
τη μνήμη
το ασύνορο μέλλον
να θρηνούν
καθώς αναδύεται άκαμπτη
και ψυχρή
η ραψωδία των όπλων.
Οι πόλεμοι δεν είμαι μόνο στρατηγοί και στρατιώτες.
Κυρίως είναι βλέμματα που κοιτάνε δίχως να βλέπουν.
Τάκης Τσαντήλας
* Πίνακας: «Τα νέα του πολέμου» Louisa Starr Canziani, 1900
Τετάρτη 11 Ιουνίου 2025
Αναδιάταξη
της συνείδησης
της συναίσθησης
της ευαισθησίας μας
Να δούμε ξανά ποιοι είμαστε
πόσοι είμαστε
γιατί είμαστε
αν πράγματι είμαστε
Να αναμετρηθούμε με την αδράνεια
τις φοβίες
τις συστολές
τις σιωπές
τις απουσίες μας
Να προσεγγίσουμε τους ανέμους των αποκλεισμένων κι αόρατων
να ανοιχτούμε στο κύμα μαζί τους
ν’ αφουγκραστούμε τους αχούς και τους ψιθύρους τους
να δούμε κατάματα τη βροχή που κυλάει στο βήμα
στο βλέμμα
στο μέσα τους
Να επανασυνδέσουμε το τίποτα με το όλον
το ελάχιστο με τ’ απέραντο
τη χαρά με την προσφορά
τη δικαιοσύνη με την πολυχρωμία
Αρνούμενοι να υποταχτούμε στον κυνισμό της αναίδειας
της ευτέλειας
της αλαζονείας
Στα ίδια μέρη να ξαναχαθούμε
ακτιβιστές της ομορφιάς
της χειραφέτησης
της ελευθερίας
ως την τελική ήττα
Τάκης Τσαντήλας
Δευτέρα 9 Ιουνίου 2025
Το τέρας της υποταγής
σαν χαμαιλέοντας αλλάζει χρώματα,
φοράει μάσκα υπακοής
στο σκοτεινό του πρόσωπο,
την καλογυαλισμένη του γραβάτα
και περπατά ανάμεσά μας
ρητορεύοντας.
Όσο θ’ αρνούμαστε να το δούμε
κι απομακρυνόμαστε απ’ τα τοπία της ευθύνης,
η ιστορία θα επιστρέφει αμείλικτη,
δεικνύοντας, για πολλοστή φορά,
πως η υπακοή, στον κόσμο των τεράτων,
είναι ψέμα
είναι αίμα
είναι υποταγή.
Το τέρας βρυχάται, κι είναι εδώ
γιατί εμείς λείπουμε.
Είναι ίσως το κάτοπτρό μας
όταν σιωπούμε,
όταν κωφεύουμε,
όταν απέχουμε,
όταν βαθιά στον καναπέ μας βυθιζόμαστε.
Όσο οι ευαισθησίες μας θα αδρανούν
κι οι αγωνίες μας θα εξαντλούνται
στα μικρά και ασήμαντα,
τόσο το τέρας θα κραυγάζει,
θα καγχάζει,
θα μας μοιάζει.
Θα μας καταπιεί.
Τάκης Τσαντήλας
Τετάρτη 4 Ιουνίου 2025
Συνάντηση
Φιλονικώντας
όλη νύχτα
με τη θύμηση
αίφνης με το ξημέρωμα
σκοντάφτω πάνω
σ’ ένα έγκαυλο
κι αλλοπαρμένο
ποίημα
Τάκης Τσαντήλας
Πέμπτη 29 Μαΐου 2025
Καρφιά στο χρόνο
Θα
‘ρθει η στιγμή
που τα καρφιά των ενοχών
που σιωπήσαμε
θα μας τρυπούν
βαθιά
βαθύτατα
μες στη συνείδηση
ως διαρκές και ανεπούλωτο
συλλογικό της μνήμης
τραύμα
Τάκης Τσαντήλας
Δευτέρα 26 Μαΐου 2025
Είμαι εδώ και είμαι όλος
με αίμα που δεν έζησα
και δάκρυ ενός άλλου
τόσο γνωστού
και τόσο ξένου
κόντρα στο άνεμο
ανάβω φως για συντροφιά
να απαλύνει τις βροντές
να κατευνάσει - έστω λίγο - τη βροχή
που αδυσώπητη κυλά
στα πετρωμένα βλέμματα
μικρών αόρατων παιδιών
αδυνατώ πια να χαρώ
με πλίνθους λήθης
και μυθεύματα
κι αν με ρωτάς αν, είμαι καλά∙
ναι, καλά είμαι
γεμάτος γάζες
είμαι εδώ
και είμαι όλος
Τάκης Τσαντήλας
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2021
Υμνωδία
Να
υμνείς τη φωτιά
που ο έρωτας άναψε
μέσα σου
Να λες, είμαι ευτυχής
που με βρήκε το πάθος
και μ' έκαψε
Τάκης Τσαντήλας
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2021
Αλκυονίδες μνήμες
Εκεί
σε βρίσκω
Στις αλκυονίδες μνήμες αιώνων
Που μας πάνε πολύ μακριά
Σε αστρικά ταξίδια
Που μας φέρνουν πιο κοντά
Τόσο που γέρνω
Και σ’ αγκαλιάζω
Τάκης Τσανττήλας
Κυριακή 22 Αυγούστου 2021
Ελιγμοί στο κενό
με παραδίδεις
κάθε φορά
λίγο πριν απαγγείλω την "απόδραση"
και φύγω∙
κάθε φορά
λίγο πριν σ' ασπαστώ
και σ' αποχαιρετίσω.
Τάκης Τσαντήλας
Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018
Ηλιοφάνεια
Αγρύπνια
με μια μαχαιριά στην πληγή
χαράσσει και τούτη τη μέρα
σαν τον λαθραίο καπνό που βγαίνει αργά
σε βλάσφημα χείλη
μία υφέρπουσα κόπωση που λες,, τώρα θα βγει
θα ξεχυθεί ορμητικός ποταμός πάνω σε μνήμες
που γυμνές στροβιλίζονται στ’ αχανές
και προσμένουν το στερνό του χρόνου αγκάλιασμα
Ανάδρομο είναι κι αυτό το ξημέρωμα
ανασκαλεύει το άδειο μου βλέμμα
ιχνογραφεί τη σιωπή μου
και ταξιδεύει μαζί της
Αιώνες κρατάει αυτή η αναζήτηση
η ψηλάφηση της τεθλασμένης ανάσας σου
τα στιλπνά εκείνα κι αθώα σκιρτήματα
που αιωρούνται στο κύμα
μπερδεύονται μαζί μ’ ακαθόριστους ήχους
και σμίγουν με ποιήματα
Ταξιδευτές του αδιόρατου είμαστε
βαδίζουμε πλάι
πάντα βαδίζαμε πλάι κι ας μη το ξέραμε
με στίγματα άδηλα και κεντιές μυστικές
κάτι ανθάκια μικρά αγνώστου προέλευσης
ένα φιλί
πολλά φιλιά
μια αμυδρή ηλιοφάνεια στο γκρίζο στερέωμα
Τάκης Τσαντήλας
Κυριακή 11 Μαΐου 2014
Αγιογραφία της ψυχής
Στη
μάνα
Με σφυγμούς μετριέται η ζωή∙
σεπτό άλγος η γέννηση
αγιογραφία της ψυχής αναδυομένη
μ’ αγάπη και με φως σε πυρπολεί.
Στο κλάμα και στο βύζαγμα
έσπειρες μάνα μου ζωή!
Τάκης Τσαντήλας
Art:
Pablo
Picasso












