Δεήσεις των άστρων

Κατοικείς παντού.
Σε αισθήματα έμπλεα
που ανθίζουν ζωοδότρες ανάσες
και ηδύφωτα ποιήματα.
Σε ναούς μυθικούς
που τελούνται δεήσεις των άστρων
και υμνούνται - των αβρών αγγιγμάτων -
τα θαύματα.
Στο αχειροποίητο πάθος της πένας
που ανάβει αέναους λύχνους
και χαράσσει το χθες και το πάντα
στις αιθρίες του τώρα.


Τάκης Τσαντήλας 

Με τα μάτια της ψυχής

Κλείσε τα μάτια στο σκοτάδι
δες με τα μάτια της ψυχής τον άνεμο
και το φεγγάρι
που 'ναι ολόγιομο απόψε

Δες με
από μακριά σου γνέφω
απ' τα κατάβαθα της θύμησης∙
από το μέλλον

Δες με
και αναπόλησε εκείνες τις στιγμές
τις μακρινές
τις άφαντες
που προκαλούσαμε τα κύματα
με τα παράτολμα βυθίσματα

Ποιήματα υφαντά σχεδίασε
στον αργαλειό της ψυχής σου
κι ανίχνευσε με προσοχή
την ποθεινή προσέγγιση στον ήλιο
μην και καεί από το πάθος σου
από τη λάμψη που πυροδοτεί
το φωτισμένο πρόσωπο σου

Την ανάσα μου άκου
την πάντερπνη μελωδία των άστρων
τον ξέφρενο χορό μέσα στα σπλάγχνα μου
την υγρασία των ματιών μου


Τάκης Τσαντήλας 

Η ανάσα του παρόντος

Η νιότη μετακόμισε αμετάκλητα 
στη μνήμη πια
αφήνοντας πίσω σαν ανάμνηση
μία βαθιά ρωγμή
κι έναν κόκκινο μαρκαδόρο. 
Κι είναι στιγμές
που την αναζητώ στον άνεμο
και σε νοσταλγικά ποιήματα
καθώς η νύχτα μυστικά
με κατακερματίζει.  


Τάκης Τσαντήλας 

Η βίβλος των αστεριών

Ο ουρανός (μας) 
μία βίβλος 
με αείφωτα ποιήματα 
που χαράσσονται 
τις νύχτες 
από τ' άστρα   

Τάκης Τσαντήλας