Ακίδες θύμησες

Σμίγουν οι ανάσες μου με τις βροχές
ξυπνούν οι θύμησες
κι αλώνουν όνειρα και πλάνες
μ' αχνό το φως
κι ανάλαφρο αεράκι δειλινού
 
Ακίδες θύμησες
χαράσσονται βαθιά
μες στη σιωπή μου

Τάκης Τσαντήλας

"Ιχνηλατώντας τη σιωπή" 

Αγύρτης χρόνος

Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα
ούτε μια στιγμή
από τότε που απεκδύαμε το πάθος μας στα σύννεφα
που ο σφυγμός μας συγχρονίζονταν στη θύελλα
κι ο ουρανός βαρύς
σκοτείνιαζε και βλαστημούσε

Τότε που τα πεδία των μαχών
γέμιζαν από κραυγές κι εξεγερμένα ποιήματα
που αψηφώντας τη φωτιά
πετροβολούσαμε τα πρόσωπα της καταισχύνης
μπλε, πράσινα, ροζ, γκρι
πρόσωπα που άλλαζαν χρώματα
ανάλογα κατά που σέρνονταν
ο θλιβερός εσμός της εξουσίας

Που ανεμίζαμε μαύρες, κόκκινες
κάθε σπουδής παντιέρες
και φώλιαζε στα σπλάγχνα μας ο έρωτας
ο ανατρεπτικός έρωτας
που καθαγίαζε κι αποπλανούσε

Τότε μικρή μου που η αταξία
φούσκωνε στο αίμα μας
και τις αισθήσεις μας πυροδοτούσε
ο φλογερός αέρας της ουτοπίας

Που φτάνοντας αντίπερα
βγάζαμε με απείθεια τη γλώσσα μας
στους άθλιους  ταγούς και μανδαρίνους
και την απολυμαίναμε μετά με ποθητούς σπασμούς
στα ξαναμμένα σώματα μας 

Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα
ούτε μια στιγμή
σαν να 'μεινε ο χρόνος καρφωμένος
στην ψαγμένη πλάνη μας
που μας παραμυθιάζει στοργικά
κι αδίστακτα μας γοητεύει


Τάκης Τσαντήλας

Αναλαμπές

Κι από το σάλπισμα αυτό πάλι παρούσα δήλωσες
να με κοιτάζεις ζωηρά με τ' άστρα μάτια σου
και να σκαρώνεις στίχους στο κορμί μου.
Βαρύ φορτίο η μοναξιά μαζί σου
να ανεβαίνει ασθμαίνοντας στα σύννεφα
και να κυλά σαν αδυσώπητη βροχή
στο περιβόλι που αφήσαμε λειψά τα όνειρα
σαν σκιάχτρα ν' απωθούν επιθυμίες.
Χάσκει ανοιχτή μέσα μας η κερκόπορτα
μας ξεναγεί στο ίδιο μέρος
που αιώνες πριν ιχνογραφούμε στιλπνά φιλιά
κι απολαμβάναμε ασύστολα το βουερό τους πάθος.
Αχνό το φως που φέγγει ακόμα στον ορίζοντα
ό,τι απέμεινε από τις πυρκαγιές
που βάζαμε τις νύχτες στις αισθήσεις μας
κι αφουγκραζόμασταν τ' απόκρυφα σκιρτήματα της θύελλας
καθώς αναδιφούσε το φεγγάρι.


Τάκης Τσαντήλας

Αχάτης

Τώρα καθώς το φως σε εκπορθεί
υψώνονται ψηλά τα λάβαρα της Άνοιξης,
ηχούν τα σήμαντρα

στον ερχομό του μυστικού αγέρα

που θα σαρώσει τη σιωπή
και την βαθιά κρυμμένη λύπη.
Φέγγουν οι αγκαλιές
δειλές αχτίδες
στο κατώφλι της ανάστασης,
τα γιασεμιά και τ' ανθισμένα κρίνα
ο ασπασμός του φεγγαριού στο στήθος σου
και το σεπτό δάκρυ της θάλασσας
καθώς κύμα ξεχύνεται
και πάθος άφθαρτο
ατέρμονη αμμουδιά με άσπρα βότσαλα
εωθινός αχάτης που συσπάται
στο κορμί σου.


Τάκης Τσαντήλας

Εκτροπές

Σε βλέπω και πάλι
που δειλά ξεπροβάλεις
σαν σκιά
στο κατόπι μου

στις διαβάσεις σε βλέπω

των αστεριών και των μύθων

σαν φλερτάρουν τις νύχτες στα σύννεφα

και γυμνές οι αμαρτίες τους
φλογίζουν το άπειρο

αγροικώ την ανάσα σου

στο βαθύ του πελάγους γαλάζιο

εκεί που ο άνεμος

στήνει χορό ποθεινό μες στα κύματα 

ομιλεί μυστικά στο φεγγάρι

κι ανταμώνει την αχλή στο ξημέρωμα

στο απέραντο δάσος σε βλέπω

να γητεύεις αγρίμια κι απείθαρχα όνειρα

να με ψάχνεις στην τρέλα του νου

και σε στίχους που κλαίνε

σε σκοτεινά μονοπάτια
σε θύελλες

και σε στάχτες τσιγάρων που καίνε

να με χάνεις στην άβυσσο

να με βρίσκεις εντός σου

Τάκης Τσαντήλας

Απογύμνωση

Οι λέξεις αποστρέφονται
κάθε ένδυμα
που προσπαθούν
να τις φορέσουν
κήνσορες
λόγιοι
και αριβίστες

Γυμνές και αιθέριες
(θα) ανεμίζουν πάντα
στο άπειρο
εκπνέοντας γενναιόδωρα
μέσα μας
ακριβοθώρητα συναισθήματα
κι εύοσμες αισθήσεις


Τάκης Τσαντήλας

Απόκρυφη θάλασσα

Έτσι σε ανιχνεύω αιώνες
πριν το μέλλον αλώσει τη θύελλα
κι ένα σου βλέμμα αρκεί
να ζωγραφίζει ατέλειωτο μπλε την ψυχή μου

Πήγαινε
λύσε τα μαύρα ριχτά σου μαλλιά
φόρα τη πιο καλή φορεσιά
τη φλόγα σου
τη αιθέρια δροσιά σου
την πιο όμορφη
αυτή που φυλάσσεις για στιγμές μαγικές
για στιγμές που η ανάσα ανταμώνει την αίσθηση
η σιωπή την αντάρα του αφεύγατου πόθου

Τράβα σου λέω
και φέρε άμμο και βότσαλα
λίγες σταγόνες αλμύρας
κύμα και φλοίσβο
κι έλα σιμά μου
δίπλα μου έλα
να σκαρώσουμε τη δική μας ανάσα
τη δική μας ακτή
τη δική μας απόκρυφη θάλασσα


Τάκης Τσαντήλας

Αντανάκλαση

Διάφανη η αντηλιά πάνω στο σώμα σου
βουερή αναπνοή μες στη μέση της θάλασσας
τα ναι και τα όχι
η μυστική στιγμή που το φεγγάρι γυμνό
βουτά μες στο κύμα
για να βρει το τετράφυλλο δάκρυ
ο βαθύς στεναγμός τ' ουρανού στο ξημέρωμα
εσύ και οι αέναοι χτύποι σου
η φλόγα
η φλόγα που καίει ασίγαστα
μακριά στον ορίζοντα
που πλησιάζει
που βρυχάται
που καίει
που ανασκαλεύει πληγές κι αμαρτίες
η σκόνη του χθες
κι ο απόηχος του περατάρη ανέμου
το χάδι σου
ευλογία και χάρη
και ψίθυρος
σαν σταγόνα που ξεχύνεται γάργαρη
στο αχανές των αιώνων
σαν μικρό νυχτολούλουδο
που ανθίζει
κι εγείρεται


Τάκης Τσαντήλας

Τάκης Τσαντήλας / Ιχνηλατώντας τη σιωπή

Εκτροπές


Σε βλέπω και πάλι
που δειλά ξεπροβάλεις
σαν σκιά
στο κατόπι μου.

Στις διαβάσεις σε βλέπω

των αστεριών και των μύθων

σαν φλερτάρουν τις νύχτες στα σύννεφα

και γυμνές οι αμαρτίες τους
φλογίζουν το άπειρο.

Αγροικώ την ανάσα σου

στο βαθύ του πελάγους γαλάζιο

εκεί που ο άνεμος

στήνει χορό ποθεινό μες στα κύματα 

ομιλεί μυστικά στο φεγγάρι

κι ανταμώνει την αχλή στο ξημέρωμα.

Στο απέραντο δάσος σε βλέπω

να γητεύεις αγρίμια κι απείθαρχα όνειρα

να με ψάχνεις στην τρέλα του νου

και σε στίχους που κλαίνε

σε σκοτεινά μονοπάτια
σε θύελλες

και σε στάχτες τσιγάρων που καίνε.

Να με χάνεις στην άβυσσο

να με βρίσκεις εντός σου.

_________________________________


Απογύμνωση


Οι λέξεις αποστρέφονται
κάθε ένδυμα
που προσπαθούν
να τις φορέσουν
κήνσορες
λόγιοι
και αριβίστες.
Γυμνές και αιθέριες
(θα) ανεμίζουν πάντα
στο άπειρο
εκπνέοντας γενναιόδωρα
μέσα μας
ακριβοθώρητα συναισθήματα
κι εύοσμες αισθήσεις.

_____________________________


Ακίδες θύμησες


Σμίγουν οι ανάσες μου με τις βροχές

ξυπνούν οι θύμησες

κι αλώνουν όνειρα και πλάνες

μ' αχνό το φως

κι ανάλαφρο αεράκι δειλινού.

Ακίδες θύμησες

χαράσσονται βαθιά μες στη σιωπή μου.

___________________________________


Έξαψη


Έχοντας περιπλανηθεί αιώνες στο κορμί σου
τόσο πολύ διέγειρες την έξαψη
όπου θαρρώ πως έβγαιναν
μικρά ανθάκια από το στήθος σου
ευωδιαστές μυρσίνες
που ανέδιδαν αδημονούντα πόθο
και μυστικοί σπασμοί σε ανεμώνες και υάκινθους
ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους
μια χαραμάδα από φως λαθραίου φεγγαριού
άλικο όνειρο που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
των δακρυσμένων ουρανών
και των ερώτων.


Τάκης Τσαντήλας / Ιχνηλατώντας τη σιωπή / Οιωνός / 2008