Δίχως τώρα

Με την προσμονή μιας αυγής
που θα βγει
και θα αλλάξει το σύμπαν
εγκλωβίσαμε τις ανάσες μας
σ’ ένα αύριο
δίχως τώρα
δίχως αυγή
δίχως ζωή 

δίχως σύμπαν


t_t  

Αγκαλιά μ' ένα σύννεφο

Δε μ’ αντιλήφθηκες
κοιμόσουν τη νύχτα
αγκαλιά μ’ ένα σύννεφο
πλάι σου ήρθα
η σιωπή μου άγγιζε αλαφρά
τα μαλλιά σου
η ανάσα μου σκέπαζε
το απέκδυτο σώμα σου 

Πάνε αιώνες τώρα
που δεν κάνω τίποτα άλλο
παρά μόνο
μαζεύω άνθη δυσεύρετα
και κρυφά στα προσφέρω 


Τάκης Τσαντήλας

Απρίλης

Η πρόσβαση μας στο ανερμήνευτο.
Αυτό ίσως είναι ποίηση.
Το ηδύ μυστικό μας απάγκιο
που κοινωνούμε τα πάθη
τα λάθη
τα άλγη μας.

Κι ο Απρίλης ν’ ανθίζει!


Τάκης Τσαντήλας

Η δίωξη του φεγγαριού

Αγκάλιασμα σε στάχτη πάνω και κενό
μ' αισθαντικό στροβίλισμα
και τους καιρούς ανάλγητους
να ασελγούν σε άνθη και ποιήματα 

Πώς να σταθείς ατάραχος
μπροστά στη δίωξη του φεγγαριού;
Το δάκρυ πως να κρύψεις
σαν η παλίρροια αποκαλύπτει
το νεφέλωμα του νου; 

Η κάθε μέρα είναι κραυγή
παγιδευμένη ελευθερία
οσμή αφόρητη τροπαιοφόρων τίποτα
που διαλαλούν ζωή απύρετη
μ' ιλουστρασιόν ευαισθησία 

Κι ο έρωτας; Κατηγορούμενος κι αυτός
ένοχος της εσχάτης των ποινών
διαφθορέας σκοτεινός και παραβάτης 

Πάψε Αφροδίτη ν' αγρυπνάς
μες στην ομίχλη πάψε να προσπαθείς
τον άνεμο ν’ αποπλανήσεις∙
φυλάξου κι όπου να 'ναι θα φανούν
- ξανά - οι κήνσορες
με προτροπές κι αφορισμούς
να εξορκίσουν την απόκοσμη
ερωτική σου ευμορφία.


Τάκης Τσαντήλας 

Στο απείθαρχο άπειρο

Θα μ’ ανταμώσεις πάλι στο διηνεκές του χρόνου∙
στο απείθαρχο άπειρο
με μια θολή ματιά να σε θωρεί ατάραχα
την περιφερόμενη πίκρα μου
να αναδύεται από καπνούς κι αναθυμιάσεις
απ’ το διπλωμένο στομάχι μου
το ερμητικά κλεισμένο στόμα μου
τη μοναξιά που δεν με λησμονεί ποτέ
κι ας την προδίδω ενίοτε
που τη σκορπίζω θρύψαλα στον άνεμο
που την πυροδοτώ δίχως να καίγεται
που με περιγελά και μ’ αγκαλιάζει.
Βάζω στους στίχους μου φωτιά να ζεσταθώ∙
..μαζί τους καίγομαι.
Στις στάχτες θα με βρεις∙
στις αναζωπυρώσεις απ’ τις τελευταίες σπίθες∙
θα πονέσεις πολύ και θα καείς
..μα θα με βρεις.


Τάκης Τσαντήλας

Αναλαμπές

Κι από το σάλπισμα αυτό πάλι παρούσα δήλωσες
να με κοιτάζεις ζωηρά με τ’ άστρα μάτια σου
και να σκαρώνεις στίχους στο κορμί μου
 
Βαρύ φορτίο η μοναξιά μαζί σου
να ανεβαίνει ασθμαίνοντας στα σύννεφα
και να κυλά σαν αδυσώπητη βροχή
στο περιβόλι που αφήσαμε λειψά τα όνειρα
σαν σκιάχτρα ν’ απωθούν επιθυμίες 

Χάσκει ανοιχτή μέσα μας η κερκόπορτα
μας ξεναγεί στο ίδιο μέρος
που αιώνες πριν ιχνογραφούσαμε στιλπνά φιλιά
κι απολαμβάναμε ασύστολα το γοερό τους κλάμα 

Αχνό το φως που καίει ακόμα στον ορίζοντα
ό,τι απέμεινε από τις πυρκαγιές
που βάζαμε τις νύχτες στις αισθήσεις μας
κι αφουγκραζόμασταν τ’ απόκρυφα σκιρτήματα της θύελλας
καθώς αναδιφούσε το φεγγάρι


Τάκης Τσαντήλας

Εαρινός ασπασμός

Με το μίτο των άστρων προχωρώ στους αιώνες
στο λαβύρινθο μέσα του λόγου
στο ακατάληπτο μονοπάτι της άνοιξης
όπου αγαλλιάζει η άβυσσος
τα άνθη ευωδιάζουν γύρω απ’ τις εκκλησιές
και κοινωνούν τα πάθη
σμίγουν με έρωτες τα θολά και κρυμμένα ερέβη
καθώς το φως χαράσσει το άπειρο
σαν φεγγάρι σεπτό
που θωπεύει τα σύννεφα 

Σαν κερί της ανάστασης
που εξαγνίζει σιωπές
σε συνάξεις σαλών και πληβείων ονείρων


Τάκης Τσαντήλας 

Άλυτο αίνιγμα

Διαυγές το φιλί σου 
Κυματισμός του πελάγους στα χείλη μου 
Σε αναπνέω

Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε
Που το φεγγαρένιο σου βλέμμα αντίκρισα
Αιώνες
Και ο χρόνος ανέγγιχτος έμεινε πάνω σου
Άλυτο αίνιγμα βαθιά στην ψυχή μου

Πού τριγυρνάς; Μ’ ένα ανθάκι στο στήθος
Και τον άνεμο να μαίνεται μέσα σου
Μορφή βιβλική μες στη μέση της θάλασσας
Θεά των θεών και των μύθων

Μεθάει το φως απ’ το πάθος σου
Κι υγρό κατακλύζει το σύμπαν
 
Νιώσε αγαπημένο μου αίνιγμα το σεπτό μυστικό μου
Το βαθύ δαντελένιο μου άγγιγμα
Τον διάφανο ψίθυρο σιγαλά στο αυτί σου
Σε αναπνέω


Τάκης Τσαντήλας

Λογοτεχνικό δελτίο (29) - Δύσκολα βήματα

 Κυκλοφόρησε το "Λογοτεχνικό δελτίο", τρίμηνη έκδοση Λόγου, τεύχος 29, Μάρτιος 2024 του "Φιλολογικού Ομίλου Θεσσαλονίκης". Ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία του ποιήματός μου "Δύσκολα βήματα".

Λογοτεχνικό δελτίο (26) - Παράξενη άνοιξη

Κυκλοφόρησε το "Λογοτεχνικό δελτίο", τρίμηνη έκδοση Λόγου, τεύχος 26, Ιούνιος 2023 του "Φιλολογικού Ομίλου Θεσσαλονίκης". Ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία του ποιήματός μου "Παράξενη άνοιξη".

Εύδαιμον σύννεφο

Η ανάσα της θύμησης διαπερνάει 
(κι) απόψε τη νύχτα 
στα ιδρωμένα μέσα σεντόνια 
όπου ο χρόνος σίγησε 
για να ακουστεί το φιλί
το χάδι
το πάθος 
ο ηδύς στεναγμός της στιλπνής αθωότητας 
κάθε που συνευρίσκονταν 
με την απερίφραχτη ηδονή. 
Ταξιδεύει η θύμηση 
περιηγείται σε θάλασσες
όρη
λαγκάδια 
γιαλούς
κι αστροφέγγαρα 
μα πάντα τη νύχτα γυρίζει στον τόπο 
που από τα σεπτά της αγάπης σκιρτήματα 
αναβλύζανε ευωδιές 
κι αναδίδονταν μελωδίες 
μεθέξεις και ποιήματα.  
Ταξιδεύει η θύμηση μακριά ως τα πέρατα 
περιπλανιέται στο άπειρο 
σκοντάφτει ενίοτε 
μέσα στα δύσβατα της αβύσσου φαράγγια 
μα βρίσκει τον δρόμο
τον τρόπο
τον λόγο  
κι επιστρέφει τις νύχτες στα γνώριμα μέρη της 
εκεί που η σιωπή εκλεπτύνονταν 
η συστολή απεκδύονταν 
το εμείς ανυψώνονταν 
έτσι που εύδαιμον σύννεφο γίνονταν  
στον σεπτό ουρανό (μας).  


Τάκης Τσαντήλας

Λογοτεχνικό δελτίο (22) - Ηλιοβασίλεμα σε αναμονή

Κυκλοφόρησε το "Λογοτεχνικό δελτίο", τρίμηνη έκδοση Λόγου, τεύχος 22, Ιούνιος 2022 του "Φιλολογικού Ομίλου Θεσσαλονίκης". Ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία του ποιήματός μου "Ηλιοβασίλεμα σε αναμονή".

Λογόδρομος

Στις περιηγήσεις του πάθους 
του λάθους 
του άλγους 
ν’ αναζητάς τα ποιήματα. 

Στη σκόνη στον λογόδρομο
του χρόνου. 


Τάκης Τσαντήλας 

Απόδραση στο ξημέρωμα

Αδημονώ,
πριν το ξημέρωμα
απευθύνει το χαίρε στη νύχτα
να έρθεις
ν’ ανταμωθείς με το πάθος
στο πλάι μου 

Να ψηλαφίσεις ανάλαφρα
με χέρια που καίνε
πληγές ανοχύρωτες 

Πριν το ξημέρωμα
αλώσει την έναστρη νύχτα
να έρθω
να σμίξω μαζί σου
ως κύμα αμέρωτο 

Να ασπαστούμε
στο φως που χαράζει
με έμφλογα ποιήματα 


Τάκης Τσαντήλας  

Ορίζοντας φιλοξενίας

Έναν χώρο μαζί σου 
να μας συγκινεί και να μας ανέχεται 
έναν ουρανό να μας αποδέχεται 
για να κοινωνούμε στα άστρα 
όλα αυτά που ποθούμε 
που προσδοκούμε 
που σιχτιρίζουμε. 
Κι έναν ορίζοντα διαυγή και φιλόξενο 
που να μπορούμε ενίοτε 
να τον προσεγγίζουμε. 



Τάκης Τσαντήλας 

Επίγνωση

Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν' απαγγείλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου

Τάκης Τσαντήλας

Παραίσθηση

Σε βλέπω και πάλι
που δειλά ξεπροβάλεις σαν σκιά
στο κατόπι μου.
Στις διαβάσεις σε βλέπω
των αστεριών και των μύθων
σαν φλερτάρουν τις νύχτες στα σύννεφα
και γυμνές οι αμαρτίες τους
φλογίζουν το άπειρο.
Αγροικώ την ανάσα σου
στο βαθύ του πελάγους γαλάζιο
εκεί που ο άνεμος
στήνει χορό ποθεινό μες στα κύματα
ομολογεί τον έρωτα του στο φεγγάρι
κι ανταμώνει την αχλή στο ξημέρωμα.
Στο απέραντο δάσος σε βλέπω
να γητεύεις αγρίμια
κι απείθαρχα όνειρα
να με ψάχνεις στην τρέλα του νου
και σε στίχους που κλαίνε
σε σκοτεινά μονοπάτια
σε θύελλες
και σε στάχτες τσιγάρων που καίνε.
Να με χάνεις στην άβυσσο
Να με βρίσκεις εντός σου.


Τάκης Τσαντήλας