Καταφύγιο

Βαθιά η ομίχλη των καιρών που διανύουμε.
Πνίγει ανάσες, αφυδατώνει συναισθήματα,
αδρανοποιεί αντανακλαστικά.
Η ποίηση είναι ανάγκη, είναι διέξοδος,
είναι πλάνη και ρήξη συνάμα.
Είναι απόδραση απ’ τη φθορά και τη συνήθεια.
Ιχνηλατεί σκιές, αναδιφεί πληγές, αγκαλιάζει τα έρημα.
Στέκεται σύντροφος στις μοναξιές,
στις ηδονές, στις καταδύσεις μας.
Στους σφυγμούς και στους χτύπους μας. 


Τάκης Τσαντήλας 

Παράθυρο στην επίγνωση

Η κάθοδος στο βαθύ μέσα μας
είναι η μακρά πορεία της αναζήτησης
του άγνωστου εαυτού μας
η απεξάρτησή μας από το τοξικό εγώ
η γνώση
η σοφία
η επίγνωση
για το εφήμερο των πραγμάτων
η συνειδητοποίηση
πως μόνο η ενδυνάμωση της σχέσης μας
με το πρόδηλον φως
καθίσταται ικανή
να μας δώσει την δέουσα όραση
για να μας δούμε
να μας βρούμε
να μας γνωρίσουμε.


Τάκης Τσαντήλας

Της άπαρτης θύμησης

Πάνω απ’ το σκοτάδι είναι ο λόγος
Τα άνθη της στιγμής, της ροής
Και της άπαρτης θύμησης
Η αλληλεγγύη που αλώνει φράχτες και σύνορα
Η αγάπη που ΔΕΝ χάθηκε
Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων.


Τάκης Τσαντήλας

Κατεύθυνση

Οι επιλογές που κάνουμε ή δεν κάνουμε
κατά την περπατησιά της ζωής
καθορίζουν και την εξέλιξη των πραγμάτων (μας)
στο εδώ και στο τώρα
στο μαζί και στο αύριο
κι αποτυπώνονται ευκρινώς στο βήμα
στο βλέμμα
στο μέσα μας.
Η ζωή προχωράει έτσι κι αλλιώς
και ο καθένας από μας γίνεται εν τέλει

- συνειδητά ή ασυνείδητα -
ο Προκρούστης ή η Ιθάκη του εαυτού του.


Τάκης Τσαντήλας

Αγάπη

Η αγάπη δεν είναι λέξη ή εικόνα στη σφαίρα του φανταστικού αλλά μια ακατανίκητη έλξη να δώσεις και να πάρεις χαρά, να δώσεις και να πάρεις ζωή μέσα από τις ανάσες εκείνες που γεννούν και ξαναγεννούν ζωή.
Το θαύμα που πραγματώνεται μέσα από την άνθιση των συν-αισθημάτων στις φλέβες μας. Η ανυψωτική ροή των αναπνοών προς το μέγα θάμβος των ηδονών και των αισθήσεων.
Αγάπη είναι η καταλαγή, η αποδοχή, το μοίρασμα κι η προβολή της στιλπνής της γυμνότητας στο δημιουργικό φως του "μαζί". Ο λόγος που γίνεται άνθος, που γίνεται σκέπη, που γίνεται άγγιγμα, που γίνεται ποίημα.

Τάκης Τσαντήλας

Λόγος και χρόνος

Ο άνθρωπος - αν θέλει να λέγεται έτσι - οφείλει, όσο μπορεί, να είναι συνεπής με όσα εκφράζει μέσα απ' το λόγο του. Οι πράξεις είναι εκείνες που δίνουν χρώμα, τόνο, μουσικότητα στην καθημερινή μας ζωή.
Η συμφιλίωση με μας τους ίδιους πρωτίστως και η προσέγγιση στο βαθύτερο εσωτερικό μας φως της καλοσύνης, της αγάπης, της καταλλαγής είναι που δύναται να μας κάνει ανοιχτούς και γαλήνιους έτσι ώστε να μπορούμε να μεταλαμπαδεύουμε τις αξίες αυτές και στους άλλους.
Όταν γευόμαστε καθημερινά τον πόνο της απώλειας αγαπημένων προσώπων, τότε ίσως συνειδητοποιούμε - έστω και πρόσκαιρα - πως δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά μικρά σύννεφα, που ανά πάσα στιγμή μπορούμε να φύγουμε, να χαθούμε. Και τι μένει εν τέλει; Ο υπερτιμημένος όσο και ανόητος πολλές φορές, μικρόκοσμός μας με τις κακεντρέχειες, τις υποκρισίες, τα εγωιστικά κανακέματα, τα κυκλοθυμικά χαϊδέματα στον καθρέφτη μας και μια αγοραία συμπεριφορά, ένα σούρτα φέρτα, "τι είπε ο ένας", "τι έκανε η άλλη", με το φτυάρι να δουλεύει βαθιά κι ακατάπαυτα.
Όσο αντιλαμβανόμαστε πόσο ελάχιστοι είμαστε, τόσο απέχουμε απ' αυτά. Αν μπορούμε να βοηθήσουμε - όπου, όποτε, όποιον/α - ας το κάνουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας κι ας το χαιρόμαστε ως να συμβαίνει σε μας. Αν δεν μπορούμε ας σιωπούμε.
Οι στιγμές μας είναι πολύτιμες, μοναδικές, ανεπανάληπτες. Ας τις μοιραζόμαστε και ας αντιμετωπίζουμε χαρές και λύπες όπως αρμόζει στη μια ή στην άλλη περίπτωση και πάντα με αξιοπρέπεια..

Τάκης Τσαντήλας

Φως και σκοτάδι

Το σκοτάδι δεν δύναται κατά κανένα τρόπο να συνομιλήσει, να επικοινωνήσει, να αναμετρηθεί με το φως. Κι αυτό γιατί ετεροκαθορίζεται πάντα από τη θέση, την ισχύ, τη βαρύτητα, τη λαμπρότητα του φωτός.
Σκοτάδι επί της ουσίας δεν υφίσταται. Προβάλλεται μόνο σαν λεκτικός ακροβατισμός για να εννοηθεί σαφέστερα ίσως η μείωση ή η απώλεια του φωτός.
Κανένα σκοτάδι λοιπόν και κανένα τέλος δεν υφίσταται. 
Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας, της φαντασίας, της ροής και της θύμησης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αέναος κύκλος μιας συνεπούς ασυνέπειας. Των χρωμάτων και των ποιημάτων.


Τάκης Τσαντήλας

Μακριά κι ευδιάκριτα

Ο απεγκλωβισμός από την ομηρία του φόβου, του ρηχού και του εύπεπτου προϋποθέτει γνώση και αναγνώριση του εαυτού μας κυρίως, συνειδητοποίηση ως προς το τι θέλουμε, πως το θέλουμε, γιατί το θέλουμε.
Και βαθύ ξύσιμο της σκουριάς από τον κοινωνικό και πολιτικό μας ορίζοντα έτσι ώστε να μπορούμε να βλέπουμε πιο μακριά, πιο καθαρά, πιο συνετά.
______ Πιο ευδιάκριτα..


Τάκης Τσαντήλας