Σεπτός πειρασμός

Έτσι να ραίνουν τα ποιήματα 
Σαν βροχές ποθεινές
που διασπούν τις σιωπές
και ποτίζουν τα άνθη 
Σαν ρανίδες ασύχαστου πάθους 

Ν' αραιώνουν τα σύννεφα 

Ν' αγκαλιάζει ο σεπτός πειρασμός το κορμί
και να σμίγουν στην άμμο 

 ΥΓ: Εσύ, η λυγμική ανάσα του απείρου
κι εγώ, ο έσχατος εξόριστος του παράδεισου 


Τάκης Τσαντήλας 

Εφήμερη ευτυχία

Έχοντας προσεγγίζει, μες από διάσπαρτα σύννεφα,
την εφήμερη ευτυχία
ξέρουμε καλά και οι δυο μας, αγαπημένη μου θύελλα 
πως δεν χρειάζεται να λέμε πλέον πολλά
δεν χρειάζεται να λέμε ούτε καν λίγα
τίποτα πια δεν χρειάζεται.
Φτάνει που ξέρουμε
που νιώσαμε
που ζήσαμε
που περιηγηθήκαμε εναργείς κι αχαλίνωτοι
στα φαράγγια  του πάθους
και στις κορυφογραμμές των αισθήσεων
καυλώνοντας παράφορα το μυαλό
την ψυχή
το κορμί μας.
Για ‘κείνες τις άγιες στιγμές, ομιλώ
που η διαφωνία μας
αν θα κοιμηθούμε γυμνοί ή ολόγυμνοι
φόρτιζε περισσότερο την φορτισμένη μας έξαψη  
και που ενώναμε τους σφυγμούς
τους αχούς
τους σπασμούς μας
αδημονώντας να μας αγγίξουμε 
να μας γευτούμε
να μας καταπιούμε
να μας αφανίσουμε.
Κι έτσι έγινε! Έτσι ανάβαμε τα άστρα τις νύχτες μας.
Νιώσαμε
ζήσαμε
καήκαμε
αφανιστήκαμε. 
Προσεγγίζοντας την εφήμερη ευτυχία.


Τάκης Τσαντήλας

Παραδοχή

Ούτε αγάπη ούτε επικοινωνία υπήρξε.
Άγριο πρόσταγμα αφανισμού ήταν.
Πάθος τρελό κι αχαλίνωτο.
Αμφίδρομη καύλα
για γαμήσι παράφορο.
Και ναι, περάσαμε εξαίσια.
Κι εξαντληθήκαμε.
Τόσο απλά
τόσο καθαρά
τόσο ωραία.
Έτσι συμβαίνει στις προσταγές των αισθήσεων.
Έτσι γεμίζει κι αδειάζει η κλεψύδρα του έρωτα.


Τάκης Τσαντήλας

Ευθύτητα

Ομολογώ
πως μου καυλώνεις
το μυαλό αφόρητα
κάθε φορά
που μου μιλάς για ποίηση
και μου διαβάζεις Ελυάρ 
Ρεμπώ
και Εμπειρίκο.
Κρέμομαι κυριολεκτικά
απ’ τα χείλη σου
ενώ συνάμα σκέφτομαι 
πόσο πολύ ποθώ
να εκπορθήσω 
το θεσπέσιον κορμί σου.


Τάκης Τσαντήλας

Ερωτισμός

Το καταφύγιο μου στο κορμί σου
εκεί που αναρριχώμαι
ούριος άνεμος
κι αναφλέγομαι

Το καταφύγιο μου στο φιλί σου
εκεί που απαντώ
την δαντελένια γλώσσα σου
κι η ηδονή γίνεται φθόγγος
μελωδία
προσευχή

Το καταφύγιο μου στο μουνί σου
εκεί που εισχωρώ
βαθιά πολύ
βαθύτατα

κι εξαγνίζομαι


Τάκης Τσαντήλας

Έξαψη

Έχοντας περιπλανηθεί αιώνες στο κορμί σου
τόσο πολύ διέγειρες την έξαψη
όπου θαρρώ πως έβγαιναν
μικρά ανθάκια από το στήθος σου
ευωδιαστές μυρσίνες
που ανέδιδαν αδημονούντα πόθο
και μυστικοί σπασμοί σε ανεμώνες και υάκινθους
ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους
μια χαραμάδα από φως λαθραίου φεγγαριού
άλικο όνειρο που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
των δακρυσμένων ουρανών
και των ερώτων


Τάκης Τσαντήλας

Άβατον

θα διεισδύω πάντα

μέσα στις εγκοπές του νου σου

και θα ιχνηλατώ
τ' αχαρτογράφητο κορμί σου

μύστης γυμνός και βέβηλος

με μια πένα στο χέρι

κι εν' αναμμένο ποίημα

ζώντας παράφορα την έμπνευση

τη μαγική στιγμή

που η σπαραχτική κραυγή του πόθου σου

κύμα θα γίνεται

και θα ξεχύνεται αφρίζοντας

στο σύμπαν


Τάκης Τσαντήλας

Ολονύκτιο μυστήριο

Η αύρα σου θεσπέσια

το σώμα σου ωραίο

Βυθίζομαι στο ωραίο

Με τη δική σου ανάσα

συγχρονίζεται ο σφυγμός μου

Κατοικώ στο σώμα σου

πέρα απ' τον έρωτα
στο αέναο μέλλον

Στην ανίχνευση κάθε μικρής αμυχής

απ' το στροβίλισμα

την ποθεινή έκρηξη

το ολονύχτιο μυστήριο

την προσευχή και την ποίηση

Έτσι βιώνω το σώμα σου 


Τάκης Τσαντήλας

Σημαία ασύνορη

Η γλώσσα μου στο στήθος σου
αργά
αισθαντικά
ανάλαφρα
κοινωνεί την αγία σου καύλα  
κι εξαγνίζεται

Η γλώσσα μου στο μουνί σου
βαθιά
ποθητά
επίμονα
σε μυεί στο αρχέγονο πάθος
κι αφανίζεται   

Η γλώσσα μου στη γλώσσα σου
σημαία ασύνορη
παιανίζει στο σύμπαν

τον αδήριτο έρωτα

Τάκης Τσαντήλας

Σφοδρή επιθυμία

Φέρνοντας νοερά 

τη μορφή σου σιμά μου 
ένιωσα το φιλέραστον βλέμμα σου     
να διαπερνά τα αγγεία μου
να κεντά την ανάσα μου 
να γυμνώνει το σώμα μου

Κι αίφνης σφοδρή επιθυμία 
διέσχισε τον ορίζοντα
φως και σκοτάδι μαζί
βουερό
κι ακατάληπτο


Τάκης Τσαντήλας