Μύηση στο αόρατο

Σαν μελωδία
σε ονειρική παραλία
σαν ασπασμός
σε σκήτη που καίει 
κερί αναλλοίωτο   
σαν όνειρο
που αφυπνίζει αισθήσεις

με καλοσύνη πολύδωρη
να προχωράς στους αιώνες
ως μύστης θαυμάτων

να καταγράφεις τ’ αόρατο 


Τάκης Τσαντήλας

Art: Pablo Picasso

Αυτοεξόριστοι

Τα χρόνια 
που περάσαμε μαζί
αυτοεξόριστοι  
στ’ ακρογιάλια των άστρων
ενώνουν τα θαύματα
και τα τραύματα
με μια σιωπή που συνθλίβει    
καθώς τριγυρίζει  ρακένδυτη 
βαθιά
μέσα στη νύχτα  
 
Κι είναι μακρά
πολύ μακρά
η μέσα νύχτα μας
τώρα που η φλόγα σέπεται 
κι η μνήμη ξεθωριάζει   


Τάκης Τσαντήλας

Διαυγές και αφίμωτο

[...] Και, παρά τις πικρές ματαιώσεις μας
παραμέναμε όρθιοι.
Χορευτές με τ’ απέθαντο 
και φορτίζοντας με βιολιά νοερά
το απείθαρχο μέσα μας
επιστρέφαμε. 

Επιστρέφαμε στις συνάξεις
των ανθών και των άστρων 
και γκρεμίζοντας, του παρόντος,
δυσάλωτα τείχη
στήναμε γέφυρες με το μέλλον. 

Μ’ ένα μέλλον διαυγές και αφίμωτο 
που η προσηνής ζεστασιά της σελήνης 
παρεισφρέει στα όνειρα
ψηλαφίζοντας απαλά τους λυγμούς 
των ευάλωτων.

                           Λευτεριά στα οράματα.
                     Στις ισχνές συνειδήσεις μας.
                Στις σεπτές ψευδαισθήσεις μας. 

t_t  /  Διαυγές και αφίμωτο

* Πίνακας: Νικηφόρος Λύτρας 

Δίχως σημάνσεις

Μνήμη ανεξίτηλη
Βλέμματα έμφλογα με την καθαρότητα της αυγής 
Εξερευνούν τ’ αδοκίμαστο
Δίχως πυξίδα
Δίχως σημάνσεις
Σε μονοπάτι τραχύ και δυσπρόσιτο.

                                    Ο έρωτας φταίει.
Αυτός προέτρεψε τα πάθη να θροΐζουν.


Τάκης Τσαντήλας   

Στον καμβά της νοσταλγίας

Με καρτερούσες καιρό
με τα πανιά σου μεσίστια
και τις άγκυρες χαμένες
ν’ αρμενίζεις στα κύματα
ζωγραφίζοντας όνειρα
και φιλιά πετρωμένα
στον καμβά της νοσταλγίας. 

Με τριγύριζες αθέατη
σαν σκιά μες στη νύχτα
καράβι δίχως προορισμό
να διασχίζεις ποιήματα
καλυμμένα με σκόνη
να σκαρώνεις παιχνίδια του νου
με τον φόβο και τ’ άγνωστο
και να ντύνεσαι έρωτας
και ανάλγητος θάνατος
καρτερώντας το φως
απ’ τα βάθη υγρών
και αφεύγατων πόθων.


Τάκης Τσαντήλας 

Άλσος

Γράφω
για όλα αυτά
που μου μιλούν
και παρεισφρέουν μέσα μου
καλώντας με
να τ' ανιχνεύσω.
Για τις χαρές και τις οδύνες
που γυμνώνανε τα όνειρα
και τα παρέδιδαν στο πρώτο φως
να τα εγγράψει μυστικά
στη μνήμη.
Για το λεπτό ανθάκι 
που μας έθαλψε 
εκεί
στο άλσος των παθών
που ανταμώναμε
κι αποκαθαίραμε τον χρόνο.


Τάκης Τσαντήλας 

Άγονη γραφή

Είναι αβάστακτο να ζεις μαζί
με κάποια όνειρα
που αρνούνται επίμονα
στο φως να εκτεθούν.
Οδυνηρό πολύ να προσπαθείς
να πορευτείς με κάποια ποιήματα
που ασκούνται επίπονα
στη σιωπή. 
 
                Σιωπηλό δονείται μαζί μας
   το δάκρυ που φέγγει στην άβυσσο
              το χάδι που θάλλει στο φως.


Τάκης Τσαντήλας 

Σχεδία διαφυγής

Τα ωραία ταξίδια είναι πάντοτε σύντομα
και όλη μας η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο
παρά μια θαμπή νοσταλγία
λίγες λιακάδες, πολλές συννεφιές
κι ατέλειωτα όνειρα σ’ ακάθιστες νύχτες
για κάτι ασαφές κι ακαθόριστο
που δεν υπήρχε
κι όμως το βλέπαμε. 

Κι έρχεται η στιγμή που πρέπει να φύγεις
κι όλο διστάζεις, όλο το αναβάλεις
γιατί αδυνατείς να νοήσεις
από πού ήρθες
πως έφτασε ως εδώ
και γιατί οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί
κι απροσπέλαστοι. 

Κι αυτή η μουσική, κάποιες φορές, τόσο έντονη
τόσο διαπεραστική
διασχίζει αιώνες αιώνων
κι αίφνης ξεσπάει πότε σαν θύμηση
πότε σαν θύελλα 
πότε σαν ευωδιά που ενδυθήκαμε 
καθώς διασχίζαμε ξάγρυπνοι
τις νησίδες των άστρων.

Και κάπως έτσι, ξεχασμένοι κι αθώρητοι, 
κοινωνώντας, στον άνεμο, τις λιτές ιστορίες μας
ξεμακραίνουμε 
ξεμακραίνουμε 
ξεμακραίνουμε στις σιωπές.


Τάκης Τσαντήλας

Ερωτικό φεγγάρι

Απόψε το φεγγάρι πρόβαλλε πιο όμορφο
πιο φωτεινό
πιο ποθητό∙
απέναντί μου στάθηκε
και μ’ έλουζε
συνομιλώντας με τις πλάνες μου
τις πετρωμένες προσμονές μου.
Χάθηκε το φεγγάρι μεσ’ στα σύννεφα
έσμιξε με τον άνεμο
στην άγια μέσα αισθαντική βραδιά
όπως τα άνθη με την άνοιξη
κι η νοσταλγία με το τώρα.


Τάκης Τσανήλας 

Ψίθυροι του γιαλού

Κανένα βήμα δεν είναι τόσο ασαφές
όσο αυτό που προσπαθεί
να διανύσει την απόσταση
ανάμεσα μας
καθώς τη μια στιγμή θαρρούμε
πως ταξιδεύουμε πλάι
και την αμέσως επόμενη κατανοούμε
πως μας χωρίζει άβυσσος. 

                       Η διαδρομή μας.
             Ένα θαύμα ρακένδυτο
                    που μονάζει σαλό
                       στην ανυπαρξία.


Τάκης Τσαντήλας 

Τα αινίγματα της νύχτας

 Με κάμπτει η μελαγχολία. Ιδίως όταν την απαντώ βαθιά μες στο βλέμμα αποκλεισμένων ανθρώπων. Και είναι τότε που φεύγω μακριά κι από μένα. Βγαίνω συχνά τα χαράματα σε άγνωστα μυστικά ακρογιάλια αναπολώντας τις διάφανες θάλασσες που ονειρευτήκαμε και δεν θα ταξιδέψουμε ποτέ.
 Αδυνατώ να καταλάβω αγαπημένη μου πως γίνεται να χάνονται οι άνθρωποι, οι δρόμοι, τα όνειρα. Μες από τα ποιήματα σε συναντώ. Πάντα σε συναντούσα. Ανιχνεύοντας με προσήλωση τα αινίγματα της νύχτας και διασχίζοντας τις εποχές των μεγάλων προσδοκιών και των εμφαντικών ματαιώσεων.


Τάκης Τσαντήλας

Παράκαμψη λήθης

Θα ‘ρθει καιρός
που τα σβησμένα μας πρόσωπα
θα παρακάμψουν τη λήθη
σμίγοντας στον ορίζοντα
με εξόριστες λέξεις.
Θ’ ανθίσουν τότε τα βλέμματα
ως άστρα
σε νύχτες
που ρέουν
με "εμείς".


Τάκης Τσαντήλας  

Αχάραγα

Ο έρωτας έχει βαθύ σκοτάδι
και κανείς δεν θέλει
ή κάνει πως δεν θέλει να το δει
η μεθυσμένη ατραπός ξανοίγεται
ως μελωδία των αισθήσεων
στις υγρές μας παλάμες
ανάμεσα στην ανάμνηση
και στην επιθυμία
άνθος στιλπνό
στον βράχο πάνω
που απαγγέλαμε ποιήματα
Απρίλη μήνα
αχάραγα
στις έξη ή ώρα
το πρωί


Τάκης Τσαντήλας 

Δύσκολα βήματα

Σκοτεινοί οι καιροί μας ακόμα
τα άστρα αργούν να φανούν
τα βήματα δύσκολα∙
κι εμείς πεπεισμένοι
πως δεν είναι χαμένη υπόθεση
η ήττα του τρόμου
επιμένουμε
να κρατούμε την πηγή, της ζωής, δροσερή
και να βγάζουμε
απ’ το σώμα μας
νάρκες. 

ΥΓ: Αν είχε πρόσωπο η ομορφιά 
θα ήταν το δικό σου!


Τάκης Τσαντήλας 

Έναυσμα

Πέρα απ’ το φως υπάρχει ο ορίζοντας
πίσω απ’ το χαίρε η λύπη
που τραγουδάει, που σιωπά
και σμίγει με πέτρα και χώμα.
Αγάπη, αγάπη μονάχα
ως σπορά και παλέτα και έναυσμα
που καρτεράει να χαμηλώσει η φωτιά
κι η απληστία της θύελλας
αγάπη σαν θάλασσα
που να κινεί τη στιγμή
και ν’ ακουμπάει στο μέλλον
να προσπερνά τα μικρά
και να φιλιώνει τ’ αταίριαστα
μια καθαρή αμμουδιά που μοιράζεται
και το εμείς της αγρύπνιας
που απαγγέλει και ομιλεί
μα δεν θαμπώνει. 

ΥΓ: Ευκρινές κι ανοξείδωτον πάντα το φως
προσκαλεί ως φιλέραστον χάδι.


Τάκης Τσαντήλας 

Λήθη

Πολλά τα λόγια που ενδύσαμε με όρκους
αλήθειες και μισές αλήθειες
που μπλεχτήκανε με ψέματα 

Γι' αυτό θαρρώ πως μ’ άλλον τρόπο
πρέπει να ζυγιάζουμε το μπόι μας
μην περιμένοντας ποτέ μας τίποτα
από στέρφες λέξεις
που ξεψυχάνε πλάι σε μοιραίους έρωτες
και ενταφιάζονται στη λήθη


Τάκης Τσαντήλας 

Ιούλης

Τα πιο στιλπνά ακρογιάλια που σε έθελξαν
τα πιο ευάρεστα
ήταν αυτά που άφριζε το κύμα τις αισθήσεις
Ιούλης μήνας
μες στην αλμύρα του Καλοκαιριού
με την άμμο στο σώμα
και με την ξέγνοιαστη αγκαλιά του ανέμου


Τάκης Τσαντήλας

Ρή(γ)ματα

Φυλλομετρούσες τις σκέψεις μου
γυρνώντας αργά τις σελίδες
των μικρών μου ρη(γ)μάτων
κι ανέβαινες
ανέβαινες
ανέβαινες μαζί μου ψηλά
ως τα σύννεφα
αφήνοντας πίσω σου εφηβεία κι ωρίμανση
να διασταυρώνουν τις μνήμες τους 

Τις άπλωνες μέσα σου έπειτα
με κατάνυξη έκδηλη
διαλέγοντας τις πιο αρυτίδωτες
να συνομιλήσεις μαζί τους 

Σε ήξερα αλλιώς, μου ψιθύριζες
κάθε φορά που ανακάλυπτες κάτι ασαφές
στην κουβέντα μαζί τους
ενώ γνώριζες κατά βάση
πως αυτές οι αινιγματικές
κι απροσάρμοστες σκέψεις μου
ήταν που εισχωρούσαν πιο έντονα
στις ανήμερες φλέβες σου
στον βαθύ στεναγμό σου


Τάκης Τσαντήλας 

Προσγείωση

Ας τελειώνουμε επιτέλους
με τις ιερές βεβαιότητες
περί της νομοτέλειας
για τις κινήσεις των άστρων
και τις εφόδους μας στον ουρανό
η ιστορία μήτε διδάσκει
μήτε διδάσκεται
βγάζει τη γλώσσα μονάχα και περιγελά
σε όσους μιλούν στο όνομά της
το φονικό εγώ
θα εφευρίσκει πάντα το κατάλληλο άλλοθι
για να δικαιολογεί
την κατακρήμνιση της τρυφερότητας
στο βάραθρο του κυνισμού.


Τάκης Τσαντήλας 

Σκόνη

Οι ανάσες μας
είναι καλά κρυμμένες
μεσ' στα ποιήματα∙
τόσο καλά
που όσοι τύχει
και τα ψάξουν
θα βρουν μονάχα
λίγα ανθύλλια∙

και σκόνη. 

Τάκης Τσαντήλας