Τρίτη, 27 Απριλίου 2021

Λογόδρομος

Στις περιηγήσεις του πάθους 
του λάθους 
του άλγους 
ν’ αναζητάς τα ποιήματα. 

Στη σκόνη στον λογόδρομο
του χρόνου. 


Τάκης Τσαντήλας 





Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

Απόδραση στο ξημέρωμα

Αδημονώ,
πριν το ξημέρωμα
απευθύνει το χαίρε στη νύχτα
να έρθεις
ν’ ανταμωθείς με το πάθος
στο πλάι μου 

Να ψηλαφίσεις ανάλαφρα
με χέρια που καίνε
πληγές ανοχύρωτες 

Πριν το ξημέρωμα
αλώσει την έναστρη νύχτα
να έρθω
να σμίξω μαζί σου
ως κύμα αμέρωτο 

Να ασπαστούμε
στο φως που χαράζει
με έμφλογα ποιήματα 


Τάκης Τσαντήλας  



Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

Ορίζοντας φιλοξενίας

Έναν χώρο μαζί σου 
να μας συγκινεί και να μας ανέχεται 
έναν ουρανό να μας αποδέχεται 
για να κοινωνούμε στα άστρα 
όλα αυτά που ποθούμε 
που προσδοκούμε 
που σιχτιρίζουμε. 
Κι έναν ορίζοντα διαυγή και φιλόξενο 
που να μπορούμε ενίοτε 
να τον προσεγγίζουμε. 



Τάκης Τσαντήλας 




Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

Βουτιά στην ποιητική γραφή του Τάκη Τσαντήλα. Της Ελευθερίας Γοργογιάννη

Η “ποθητή αταξία” του Τάκη Τσαντήλα κυριαρχεί στην τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο “Υστερόγραφα με παραλήπτη” από τις “Χρόνος Εκδόσεις”. Την προσκαλεί με ύφος λυρικό και ικετικό. Άλλοτε σαν έφηβος, άλλοτε σαν ναυαγός και άλλοτε σαν κομιστής του φωτός, καλλιγραφεί γνήσια κι ερωτογόνα στα βαθύτερα στρώματα της υπάρξεως.
Η μύηση των αχράντων μυστηρίων ολοκληρώνεται μέσω του “έκπαγλου λόγου” και φωταγωγεί τον αναγνώστη σχεδόν αμείλικτα. Σπονδή τα “αιρετικά κι ατημέλητα ποιήματα” στο φως του φεγγαριού που τον διαφεντεύει, “πυξίδα οι λέξεις που λέμε ή πνίγουμε”, στρατεύονται εναντίον του τα πρωινά που χαμηλώνει το βλέμμα και διψά το “Εμείς”. Είναι τότε που προβάλλει με περισσή αλκή “το ατάραχο χέρι που κρυφά μέσ' στη νύχτα / θανατώνει το θάνατο”.

Από ποίημα σε ποίημα, σαν από νησί σε νησί, ο δημιουργός σκιρτά. Αφήνεται στην παλίρροια των λέξεων ρισκάροντας την αμοιβαία μελαγχολία. Οι φλοίσβιες ανάσες του γίνονται γρηγορότερες και επικρατεί η αγωνιώδης παρόρμηση να κοινωνήσει τον έρωτα σε κάθε συχνότητα. Η μνήμη και η λήθη σε πλήρη ισορροπία μεταξύ τους καραδοκούν σε κάθε στίχο να κλέψουν τον ποιητή και μαζί του τις μάχες που τον γεννούν πικρό και περήφανο. Γίνονται στα χέρια του γραφίδα κι εκείνος - ασύντακτος στη μοίρα - περιφρονεί το φθαρτό και υμνεί το αθάνατο έπος, τον Έρωτα.

Πλάι του το Εγώ και το Εμείς συνασπίζονται αρχέγονα, ατελεύτητοι θεοί στο πάνθεον των ποιημάτων που τον ξημερώνουν υποταγμένο στο παρόν. Σαν “σε δείπνο εραστών που κοιμούνται” κινείται κυκλωτικά κι επίμονα - οριακά επίορκα - καθώς αποτινάσσει σταδιακά κάθε “ίχνος σκόνης”, “φτάνει ν' αντέξει ο νους”. Ιδανικά, ο νους αντέχει, καλλιφρονεί στα μετέπειτα φεγγάρια, “το φιλί ανεμίζει ασύνορο / στα οδοφράγματα της εξέγερσης”. Αυτή η νοσταλγική εξέγερση οδηγεί στα απέραντα κατατόπια που έχουν πόνο κι “κι αθώρητα δάκρυα”, αυτή “απεκδύει αργά / σφριγηλά και παλλόμενα / σώματα”. Ο χρόνος του μόνιμος δραπέτης, μόνιμη και “η αναρρίχηση στον ιστό των παθών”.

Απροσάρμοστος και βαθιά ουτοπικός αναζητά διακαώς “το φως της αυγής που μας έκρυψαν”. Το ανακαλύπτει διαλύοντας εαυτόν “βαθιά πολύ στα ενδότερα της σάρκας”. Ορμώμενος από τα βάθη του και τον πνιγμό, από τον “σπόρο στη στάχτη”, σκάβει νυχθημερόν για την αλήθεια εκείνου του καιρού που η αφθονία των άστρων δεν αφήνει περιθώρια για οπισθοχώρηση, για μπάλωμα, για παραίτηση. Η μόνη απόσχιση είναι από “το αναίσχυντο τέλμα” του.

Κρατώντας αισθαντικά την ύλη και το πνεύμα του έτερου μισού, “διασχίζει με κατάνυξη το σύμπαν” ζητώντας την εξιλέωση των μεγάλων ερώτων, τον “ξεσηκωμό του άφθαρτου λόγου”, την αγαλλίαση των ονείρων. “Βαθιά στις ανάσες τους, κατοικεί το αμάραντο χάδι”. Εκεί, “το αόρατο κι ανεξήγητο θαύμα της στιγμής, της ροής, της ζωής” κυοφορεί “το βαθύτερο εσωτερικό τους φως” και γεννά τη “μυθική αξίνα της ελευθερίας”.

Αέναος και ακύμαντος στο διηνεκές της ελπίδας, φράσσει το στερέωμα για ιδία χρήση. Εξακολουθητικά, με πίστωση αόρατου χρόνου, αποζημιώνει τον κοινωνούντα με εδράζουσες απολήξεις ερωτικών σκιρτημάτων, διάσπαρτες και αποκλίνουσες, όπως ακριβώς η δύναμη της ζωής που ξεστρατίζει μέσα του. Κατακερματίζεται και ενώνεται σαν τράπουλα που ξαναμοιράζεται κάθε πρωί. Κι εκείνος με σκονισμένη αμφιθυμία της αφαιρεί κάθε άσσο και την καθηλώνει.

** Η τελευταία μου εργασία στο "Μαθητεύω Ποίηση" της κ. Βασιλικής Νικοπούλου στάθηκε μια πραγματική αποκάλυψη. Να βουτάς στις "εγγραφές" του δημιουργού για να τρυγήσεις την παραμικρή σταγόνα ύπαρξης και ανυπαρξίας. Σας αφήνω να εξερευνήσετε τον ποιητικά αισθαντικό κόσμο του Τάκη Τσαντήλα και σάς προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο του "Υστερόγραφα με παραλήπτη" από τις Χρόνος Εκδόσεις
.

Ίσως διαπιστώσετε ότι τελικά το βιβλίο "διάβασε".... εσάς!


Ελευθερία Γοργογιάννη  /  Εκπαιδευτικός – Λογοτέχνης  /  18.01.2021


 

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

Αποτίμηση

Όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν τρόπο. 
Ο τρόπος είναι αυτός που καθορίζει την εξέλιξη τους. 
Τα μικρά και μεγάλα εκείνα βήματα 
που μας απεγκλωβίζουν 
από την ομηρία της αγνωσίας. 
Που αλλάζουν τη θέση, τη φορά, την ματιά 
που βλέπουμε τον κόσμο. 
Που τον μαθαίνουμε ξεμαθαίνοντάς τον. 

Ο κόσμος αλλάζει από την στιγμή που συνειδητοποιούμε 
πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο
τίποτα δεδομένο
τίποτα στατικό. 

Πως όλα είναι διεκδικήσιμα ως μια Κυριακή της ανάστασης. 


Τάκης Τσαντήλας 




Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2021

Ατελές και ωραίο

Στους εντός μας 
της αγάπης ναούς και της μέθεξης 
περισσεύει το λίγο 
το πιο λίγο 
το ελάχιστο 
το αντίδωρο χάδι μοιράζεται 
το δάκρυ ευωδιάζει 
το εγώ θρυμματίζεται 
ο λόγος μαζί με το φως ανυψώνονται 
σελαγίζουν στο άπειρο 
μέρα και νύχτα 
νύχτα και μέρα 
αναδείχνοντας το εμείς
του αρραγούς 
του ατελούς
του ωραίου. 


Τάκης Τσαντήλας 




                         

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2020

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2020

Φλερτάροντας ποιήματα

Να φεύγεις σαν να 'ρχεσαι 
φλερτάροντας ποιήματα 
λουσμένη μέσα στο φωτεινό σου ναυάγιο 
με τους ανθούς της σιωπής να ευωδιάζουν 
καθώς στον ορίζοντα 
προβάλλουν ως νύμφες 
οι πρώτες των άστρων αχτίδες 
μιας έκπαγλης νύχτας. 

ΥΓ: Αν κάτι μας προσκαλεί να ανιχνεύσουμε 
βαθιά μέσα στην άναστρη νύχτα 
είναι το φως που εκπέμπει η μουσική 
σαν ανταμώνει με την ποίηση. 


Τάκης Τσαντήλας 


Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη» 
«Χρόνος Εκδόσεις»  2019 





Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2020

Στα βαθιά. Αναφορά στην ποίηση του Τάκη Τσαντήλα από την Αγγελική Καραπάνου

Σήμερα (14.11.20), θα σας παρουσιάσω έναν λογοτέχνη από τη Λαμία, τον Τάκη Τσαντήλα. Έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές, ενώ ποιήματα, διηγήματα και άρθρα του δημοσιεύονται στα ηλεκτρονικά κι έντυπα μέσα ενημέρωσης. Πολύ σημαντική είναι κι η παρουσία του μέσα από το ιστολόγιό του  http://systaseis.blogspot.com που αξίζει να επισκεφτείτε. Τα ποιήματά του είναι ολιγόλογα, λιτά. Η συμπυκνωμένη γραφή του εκφράζει τις κοινωνικές και τις υπαρξιακές του ανησυχίες, με μια συγκρατημένη αισιοδοξία και μ' ένα φως που παραμονεύει στους σκοτεινούς διαδρόμους της λογικής. Το συναίσθημα ρέει σαν γάργαρο ποταμάκι κι οι εικόνες του συνθέτουν ένα πανέμορφο μωσαϊκό. Θα τον γνωρίσετε καλύτερα μέσα από δέκα πολύ ενδιαφέροντα ποιήματά του!  


Επίγνωση

Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.

Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» / Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015 

____________________________

Καιρός να δεις

Είναι καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους.
Είναι καιρός να δεις.
Να μπεις στη μάχη άσπιλος.
Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός.
Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου.

Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας» /  Εκδόσεις «Οιωνός» /  2013 

_____________________________ 


Αερικό της νύχτας


Αργά περπάτησες μες στη βροχή
αισθαντικά μέσα στη θύελλα
και με προσκάλεσες ξανά
μ’ εκείνο το επίμονο βλέμμα σου
που αδιασάλευτο ηδονικό γίνεται φως
πνοή και πρόσταγμα χορού
ερωτικού χορού μες στη βροχή
μέσα στη θύελλα
δίχως κανόνες και ορθούς βηματισμούς
απείθαρχο σαν ξωτικό αερικό της νύχτας
να πλημμυρίζει ο νους και οι αισθήσεις
με βροχή
με θύελλα
με έρωτα
με σιωπή.
Αργά περπάτησες μες στη σιωπή
και χάθηκες.

Συλλογή: «Ανιχνεύοντας ουρανό» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2007

_________________________

Άστατο σύννεφο

Αναρωτιέμαι
- κι ας θαρρώ πως σε ξέρω από πάντα -
αν είσαι ποίημα
κάτι από μένα που βρήκες στ’ αζήτητα
ή απλά ένα άστατο σύννεφο.
Αναμφίβολα πάντως
κι ύστερα από τόσες φορές
που αλλάξαμε σώματα
ακόμα και η πιο μυστική σου ανάσα
αφθονεί στο ιερό
του κοινού μας ναΐσκου.

Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη» / «Χρόνος Εκδόσεις» / 2019

________________________________


Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων

Κι όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στον λόγο, στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων.

Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» / Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015 

____________________________

Θαύμα θαυμάτων

Είναι που σιωπούν τα ποιήματα
για να ακουστεί η ανάσα σου
αυτό το ανθάκι που ριγεί κι αναστατώνει
το φλογερό σου χάδι
που εισδύει μέσα μου
σαν θαύμα μέγα των θαυμάτων.

Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2013

________________________________ 


Φυλακτό θύμησης


Τίποτα ανόθευτο δεν έμεινε απ’ τη νιότη μας.
Μόνο ο έρωτας που ακόμα σιγοκαίει τα σωθικά μας.
Ένα κομμάτι ουρανού και θάλασσας
κληρονομιά για τα χρόνια που θα 'ρθουν.
Και μια φωτογραφία ξέθωρη
φυλακτό ανεκτίμητο
στο απέραντο περιβόλι της θύμησης.

Συλλογή: «Αλκυονίδες μνήμες» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2011

________________________________

Υπνοβάτης

Φλερτάροντας με την έμπνευση
μοναχός σ’ ένα άδειο δωμάτιο
αναδιφώ τη βροχή
που ξεσπά αναπάντεχα μέσα μου
συνομιλώ με τη σκιά μου
γράφω για σένα
και προσπαθώ να συνάψω φιλίες
με το φως και με άσεμνα ποιήματα
την ώρα που η σιωπή
τροχίζει τα νύχια της
και μου γδέρνει το σώμα.

Συλλογή: «Υδρίες ανάσες» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2010

_______________________________

Έξαψη

Έχοντας περιπλανηθεί
αιώνες στο κορμί σου
τόσο πολύ διέγειρες την έξαψη
όπου θαρρώ πως έβγαιναν
μικρά ανθάκια απ’ το στήθος σου,
ευωδιαστές μυρσίνες
που ανέδιδαν αδημονούντα πόθο,
ηδονικοί σπασμοί
σε ανεμώνες και υάκινθους,
ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους,
μια χαραμάδα από φως
λαθραίου φεγγαριού,
άλικο όνειρο
που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
των μακρυσμένων ουρανών
και των ερώτων.

Συλλογή: «Ιχνηλατώντας τη σιωπή» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2008

__________________________________

Αθωότητα

Θα 'ρθει καιρός όπου ένα βιολί
που θα ηχεί μυστικά στο ενύπνιο των άστεγων
κι ένα άνθος που θα πάλλεται στιλπνό στους αιθέρες
θα αναθερμάνει τη σχέση μας με το φως
αναδύοντας απ' τα βάθη των χρόνων
τη χαμένη μας αθωότητα.

Συλλογή: «Της ροής και της τέφρας» / «Άνεμος Εκδοτική» / 2011

_________________________________

Βιογραφικό 


Ο Τάκης Τσαντήλας γεννήθηκε, ζει, και δραστηριοποιείται στη Λαμία. Με την σπορά, την καλλιέργεια και τη συγκομιδή του λόγου ασχολείται από την προεφηβική του ηλικία. Διατελεί μέλος του “Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων”. Οι Δέκα (10) ποιητικές συλλογές, οι συχνές συνεργασίες του με ομότεχνούς του και τα πλείστα ποιητικά, πεζά και πολιτικά κείμενά του στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, συνθέτουν το πλούσιο συγγραφικό έργο του. Στο διαδίκτυο θα τον συναντήσετε στο ιστολόγιο: Λογοτεχνικές Συστάσεις. /
 http://systaseis.blogspot.com  

e-mail επικοινωνίας: ttakis44@gmail.com

Έργα του:

2006 «Ενδελεχή κι απόκρυφα ατοπήματα», Αυτόεκδοση
2007 «Ανιχνεύοντας ουρανό», Οιωνός
2008 «Προαιρετικά και ατημέλητα» με τη Μαρία Ροδοπούλου, Αρμός
2008 «Ιχνηλατώντας τη σιωπή», Οιωνός
2010 «Υδρίες ανάσες», Οιωνός
2011 «Αλκυονίδες μνήμες», Οιωνός
2011 «Της ροής και της τέφρας», Άνεμος εκδοτική
2013 «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας», Οιωνός
2015 «Σεπτά κι ανερυθρίαστα», Συμπαντικές διαδρομές
2019 «Υστερόγραφα με παραλήπτη», Χρόνος Εκδόσεις


Αγγελική Καραπάνου – Συγγραφέας / Εκπαιδευτικός
Ιστολόγιο: Έννεπε Μούσα /  
ennepe-moussa.gr  /  Σάββατο 14.11.2020

https://ennepe-moussa.gr/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC/%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B1?fbclid=IwAR2eYMzDKmSUJdoSNCGWhySbphdLCAX0nl2Ezkeicw6ERxaPkxH5reBZLik 


Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

Υπήρξαμε άραγε ποτέ;

Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή
διασχίζοντας θύμησες, έρωτες
ερημιές, απουσίες
ώσπου να μας παραδώσει αθόρυβα
στην παύση και στη λησμονιά.

ΥΓ: Υπήρξαμε άραγε ποτέ;
Κι αν ναι, κατανοήσαμε επαρκώς
την ύπαρξή μας;


Τάκης Τσαντήλας 




Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2020

Συναισθηματική ασάφεια

Νοστάλγησα την ατραπό
με τα μεγάλα δέντρα και τα πυκνά τους φυλλώματα 
που περπατούσαμε αμέριμνοι 
στον μύθο μέσα και στ’ όνειρο 
κι ο χρόνος κυλούσε αργά και ανάλαφρα 
σαν την γαλήνη που τραγουδάει 
πριν την απογυμνώσει η θύελλα. 

Την έλξη νοστάλγησα 
την ποθητή εκείνη έλξη που δονούσε το σύμπαν 
και προσκαλούσε να γευτούν οι αισθήσεις μας 
τα ευωδιές των ποιημάτων 
καθώς ο ουρανός μας έραινε με λιακάδες και χιόνια 
και οι βροχές των αιώνων 
κυλούσαν αισθαντικά στο κορμί μας. 

Νοστάλγησα τη θητεία μας στο Καλοκαίρι 
τότε που ήλιος και έρωτας 
άφηναν τα σημάδια τους έκδηλα 
στα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπά μας 
και τις νύχτες ανάβαμε με ευλάβεια τ’ άστρα 
προσκαλώντας να προσέλθει η μουσική 
να χορέψει ταγκό με το πάθος. 

__ Κάποια μέρα ωστόσο, οφείλω 
να σταματήσω να νοσταλγώ. 
Θα επιστρέψω τότε κρυφά στα οικεία μας μέρη 
θα προσπεράσω τα πάθη αλλοτινών εποχών 
θα σπάσω τον κοινό παραμορφωτικό μας καθρέπτη 
ατενίζοντας κατά πρόσωπο 
την ζοφερή μας πραγματικότητα.


Τάκης Τσαντήλας


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2020

Η ευωδιά της αδήριτης πλάνης

Με τα μάτια στραμμένα στη θύελλα 
από μακριά σε θωρώ καθώς έρχεσαι 
γεμάτη με ευώδεις ανθούς, αγαπημένη. 
Ο δρόμος μικραίνει, στενεύει και χάνεται 
καθώς της θωριάς σου η λάμψη 
καταλύει το χρόνο. 
Σε νιώθω που σπεύδεις 
που πλησιάζεις, που φτάνεις 
ωραία της μυαλού εσύ παρουσία 
κι οι λέξεις νωθρές και αδύναμες 
ανείπωτες μένουν 
θροΐσματα άηχα στη βουή του ανέμου. 
Σύγκορμος της χαράς ο σφυγμός 
απαντάται στα σύννεφα 
με την αιθέρια πλάνη 
τη στιγμή που ένα μέτοικο άστρο 
απεκδύει τη νύχτα 
ημερεύοντας με την αίγλη του 
την αψίθυμη μνήμη. 

ΥΓ: Και η σελήνη, μη θαρρείς, 
με τις δικές μας αυταπάτες γεμίζει. 


Τάκης Τσαντήλας