Υπήρξαμε άραγε ποτέ;

Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή

διασχίζοντας θύμησες, έρωτες
ερημιές, απουσίες
ώσπου να μας παραδώσει αθόρυβα
στην παύση και στη λησμονιά.

ΥΓ: Υπήρξαμε άραγε ποτέ;
Κι αν ναι, κατανοήσαμε επαρκώς
την ύπαρξή μας;


Τάκης Τσαντήλας 

Με παρρησία

Να κοιτάζουμε, πρέπει,
με παρρησία το φως.
Να νιώθουμε πρόσχαροι
τη θερμή και δορκάδα ματιά του.
Κι ας μας καίει ενίοτε.


Τάκης Τσαντήλας

Κύριος Κληρονόμος

Επιμελώς θα εντρυφήσω
των αχράντων ποιημάτων
που απέκρυπτες
- κάθε που χάραζε -
στον άνεμο.
Ξέρεις
Ξέρω.
Έτσι κι αλλιώς τυγχάνω
ο κύριος κληρονόμος.


Τάκης Τσαντήλας

Ηδείες ανάσες *

Τα καλύτερα ποιήματα
δεν γράφονται.

Σβήνονται!

Με ηδείες ανάσες
ασύνετου πάθους. 


Τάκης Τσαντήλας

Αίνιγμα

Ριζωμένο σκοτάδι Εσύ
και φωτιά
πυρκαγιά βουερή κι ανεξέλεγκτη
κι εγώ αεράκι
βροχοστάλα διάφανη
διεισδύω στο βλέμμα σου
προσεγγίζοντας το βαθύ
το κρυφό
αίνιγμά σου


Τάκης Τσαντήλας

Αξίωμα

Πιότερο κι από την ίδια τη ζωή ακόμα

έχει αξία

ο τρόπος

που την ανασαίνουμε



Τάκης Τσαντήλας

Ορισμός

Η συνεύρεση της φωτιάς

με τη στιλπνή υγρασία.

___ Αυτό είναι ποίηση.


Κι η σελήνη να φέγγει!

Τάκης Τσαντήλας

Επιβεβαίωση

Ο "δεν υπάρχεις"
εντέλει
όντως
ΔΕΝ
υπάρχει
 
Σκόνταψε πάνω στις σειρήνες της πλάνης
και χάθηκε


Τάκης Τσαντήλας