Αέναος κύκλος

Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας
της φαντασίας
της προσμονής
και της θύμησης
δεν είναι τίποτα άλλο
παρά ένας αέναος κύκλος
μιας συνεπούς ασυνέπειας

Των μύθων
των οίστρων
 και των έγκαυλων αγγιγμάτων


Τάκης Τσαντήλας 

Φορές

Είναι φορές 
που ένας λόγος 
ένα χάδι 
ένα δάκρυ 
είναι αρκετό 
να ποτίσει 
τις φλέβες μας 
βαθιά 
βαθύτατα 
ως τα πιο τρυφερά της 
ανθάκια 


Τάκης Τσαντήλας 

Των ηλιοκαμένων ονείρων

Στους ατραπούς της ανερμήνευτης ομορφιάς περιδιαβαίναμε
- έτσι νομίζαμε -
Καλοκαίρι των αισθήσεων και των παραισθήσεων
στηριγμένοι στο άπειρο
των άπλετων επιθυμιών και των ηλιοκαμένων ονείρων    
κι αποκρύβοντας δίχως μιλιά σε απόκοσμους βράχους
την παλλόμενη πλάνη και γύμνια μας
  
             Θυμάμαι / θυμάμαι καλά
      προχώρησα / μα δεν ξέχασα  


Τάκης Τσαντήλας

Στο αχανές του ορίζοντα

Αφήνεις το βλέμμα σου
ν’ ανεβεί σε μια σκάλα αθέατη
μια σκάλα καμωμένη
από σήμαντρα σεπτών άστρων
και μυστικών θαυμάτων του καιρού
να πλανηθεί στο αχανές του ορίζοντα
ν’ αλαργέψει την ατέρμονη θάλασσα
και θυμάσαι.
Θυμάσαι πόσο σου άρεσε
να ξεστρατίζεις τις νύχτες στο άγνωστο
αγκαλιά με τον άνεμο
να τον κοιτάζεις βαθιά μες στα μάτια
να προσπαθείς ν’ ανιχνεύσεις
τις κρυφές του συσπάσεις
τις μύχιες του σκέψεις
την ώρα που αυτός
στροβίλιζε ψηλά τους σφυγμούς του
και θρόιζε φύλλα και όνειρα. 

                                   Έχεις μια οικειότητα με τα όνειρα
                                                            - πάντα την είχες -
         θαρρώ πως γνωρίζεις καλά τα μικρά μυστικά τους
                                                     τα ευκταία σκιρτήματα
                                                          τους παλμούς τους
εκείνα τ’ ανάλαφρα αγγίγματα που διαχέονται μέσα σου                                              
                                              και χαράσσουν το νου σου.


Τάκης Τσαντήλας 

Αμυδρό χαμόγελο

Αυτό το αμυδρό χαμόγελο
έρχεται μεσ’ απ’ την απερίγραπτη σιωπή∙
βαθιά ανάσα είναι
μιας προδομένης άνοιξης
που όλο φτάνει κι όλο χάνεται∙
αέρας που βοά πριν την ανάφλεξη
εξεγερμένης πυρκαγιάς που θ’ απλωθεί
και θ’ αφανίσει το σκοτάδι.

Κάθε σιωπή και μια βαθιά συντριβή
μία ψευδής προσδοκία
που πετρώνει τα όνειρα.


Τάκης Τσαντήλας 

Στους δρυμούς με τα εύηχα ποιήματα

Παρακάμπτοντας τη σιωπή
την αναίσχυντη οίηση
βαδίζω μαζί σου
στους δρυμούς με τα εύηχα ποιήματα
κι ας πυκνώνουν οι νάρκες τριγύρω
ας καραδοκούν οι χίμαιρες
ας εισχωρεί η παγερή μελαγχολία μέσα μας
το φως πάντα αλώβητο
θα μας θυμίζει τις αμάραντες
αισθαντικές μας μέρες


Τάκης τσαντήλας 

Απογύμνωση

Οι λέξεις αποστρέφονται κάθε ένδυμα
που προσπαθούν να τις φορέσουν
κήνσορες
λόγιοι
και αριβίστες 

Στιλπνές και αιθέριες
(θα) ανεμίζουν πάντα στο άπειρο
εκπνέοντας γενναιόδωρα μέσα μας
ακριβοθώρητα συν-αισθήματα
κι εύοσμες αισθήσεις


Τάκης Τσαντήλας 

Λαθρεπιβάτες του φωτός

Από πάντα μαζί ταξιδεύαμε
ναι, μαζί, κι ας το αγνοούσαμε
ιχνηλατώντας μουσικές
κι αδέσποτα ποιήματα
σε εύθραυστους μικρούς γιαλούς
και σε θροΐσματα του ανέμου
λαθρεπιβάτες του φωτός
σαν αποκαμωμένα όνειρα που ανθούν
σε χέρσο έδαφος πολέμου.
Και ταξιδεύαμε
και αγρυπνούσαμε
κι ανθίζαμε
όπως ανθίζει ο έρωτας
καθώς περιπλανά τη νύχτα
και χαράζει. 

ΥΓ: Κάθε αλκή και η ομίχλη της
κάθε κραυγή και μια αιτία
για ξενύχτι
και ξημέρωμα.


Τάκης Τσαντήλας 

Δυο κεριά αναμμένα

Τα μάτια σου
δυο κεριά αναμμένα
φωτίζουν
την μέσα μου νύχτα
κάθε φορά
που νοσταλγία
και θύμηση
παρεισφρέουν ασθμαίνοντας
στην ασύδοτη νιότη (μας)


Τάκης Τσαντήλας

Ναυαγοί στο εγώ (μας)

Κι αν με ρωτάς
γιατί δεν συναινώ
με τη σιωπή
είναι γιατί θυμίζει
τα ναυάγια
των ερωτευμένων

Αυτών που ξανοίχτηκαν
νύχτα στο πέλαγος
με φεγγάρι το πάθος τους
και προσέκρουσαν
στο εγώ τους


Τάκης Τσαντήλας 

Δέσμες φωτός

Κοίταξα την οδύνη κατάματα
κι αίφνης απ’ τ’ αφρισμένο τίποτα
ξεπρόβαλλε το διαυγές χαμόγελο
της ποθητής ελευθερίας
 
Δεν έχει αρχή η θύμηση  
δεν έχει τέλος η λήθη
βαθιά πολύ μέσα στις φλέβες μας
θ’ ανθίζει πάντα η εξέγερση,
στις πικρές ματαιώσεις μας η ασύνορη αγκαλιά

Πέρα απ’ τον προορισμό υπάρχει το ταξίδι
πέρα απ’ το ταξίδι υπάρχει η θέαση
μη λησμονείς ποτέ τη θέαση
είναι η πηγή που σε ξεδίψασε
και σε ανύψωσε ψηλά στα σύννεφα
έτσι που να ακούς αισθαντικά βιολιά
ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν
 
Άφυλη είναι η νοσταλγία  
άχρονη είναι η προσμονή
δεν κάμπτεται ο νους από το τέλμα
δεν καταστέλλεται ο σφυγμός απ’ τη φθορά
δέσμες φωτός, μες στην ομίχλη, θ’ αναφύονται  
δεικνύοντας επίμονα την ομορφιά


Τάκης Τσαντήλας

Προσεγγίζοντας την αθανασία

Με ψάχνω
σκυθρωπό και ρακένδυτο 
σε απόμερους δρόμους 
που ενδημούν ερημιά
συννεφιά 
κι απουσία 

Στο κενό σου με ψάχνω
που με θέλγει από πάντα 
προσμονώντας το φως
το αμέρωτον φως
που ανάβει ανάσες
που φλογίζει αισθήσεις
και εισδύει στ’ ανείπωτα 

Με ψάχνω χαμένο
στην βαθιά σου σιωπή
και στ’ απόβροχο βλέμμα σου
καθώς παρεισφρέεις
- κι απόψε - στη νύχτα
ποθητή και διάφανη
όπως τότε
που φιλιά και αγγίγματα
κοινωνούσαν το σώμα μας  
προσεγγίζοντας την αθανασία.


Τάκης Τσαντήλας 

Αύγουστος (17)

Με υγρό το βλέμμα
ενώ ξεμακραίνεις σε νοσταλγώ
κι είναι τα λόγια μου καθηλωμένα
στο γκρίζο της λύπης σου σύννεφο
όμορφη τόσο και μελαγχολική συνάμα στιγμή
δείλι όπως ξημέρωμα
το τραίνο φεύγει
τρέχει
χάνεται
να ξαναέρθεις γρήγορα
και στην παλάμη σου να έχεις τον Αύγουστο
μ’ εκείνη τη θάλασσα
με τη μεγάλη άμπωτη
καθώς στο ξάστερο φέγγει η θωριά σου
και το φιλί ανεμίζει
και σμίγει στα χείλη
με φλόγα
με γεύση από gordon’s
και πάγο.


Τάκης Τσαντήλας 

Τ’ ουρανού αταξία

Έτσι σε ανιχνεύω Μαρία
σαν κρυφή τ' ουρανού αταξία
σαν βροχή που αλώνει τη σύμπασα μνήμη
σαν σιωπή που ποθεί τον ανήμερο λόγο
σαν ροή της ανάστατης θάλασσας 
και βυθίζομαι
βυθίζομαι
βυθίζομαι στα απύθμενα μάτια σου
εκεί που μονάχα
ναυάγια και όνειρα αθροίζονται. 

Έτσι σε ανιχνεύω σου λέω
πέμποντας φως
στις αδιάβατες νύχτες σου.


Τάκης Τσαντήλας 

Θα έρθεις

Αργά ή γρήγορα θα έρθεις
μέσ’ από ανθοφόρες θύμησες
διαπερνώντας άνεμους
και ποταμούς
κι αστραποβρόχια
με τη θωριά σου άθαμπη
σημαδεμένη απ’ το φως του φεγγαριού
όπως τότε που τρέχαμε στα σύννεφα
αναζητώντας όνειρα
για να στεγάσουμε τα χάδια μας
όπως τότε που έφυγες
δίχως να δεις το βλέμμα μου
στο βλέμμα σου 

Αργά ή γρήγορα θα έρθεις
μέσ’ απ’ τα κελαρύσματα της άνοιξης 


Τάκης Τσαντήλας