Απλά και πηγαία

Μας φτάνει που εκφραστήκαμε! 
Απλά
πηγαία
ασύστολα.
Όπως εκφράζεται το σώμα σαν καίγεται   
από την πάντερπνη φλόγα του έρωτα.

Τάκης Τσαντήλας

Εύδαιμον σύννεφο

Η ανάσα της θύμησης
διαπερνάει κι απόψε τη νύχτα
στα ιδρωμένα μέσα σεντόνια
όπου ο χρόνος σίγησε
για να ακουστεί το φιλί
το χάδι, το πάθος
ο ηδύς στεναγμός της στιλπνής αθωότητας
κάθε που συνευρίσκονταν 
με την απερίφραχτη ηδονή.
Ταξιδεύει η θύμηση
περιηγείται σε θάλασσες, όρη
φεγγάρια, γιαλούς
κι αστροφέγγαρα 

μα πάντα τη νύχτα γυρίζει
στον τόπο
που από τα σεπτά της αγάπης σκιρτήματα
αναβλύζανε ευωδιές
κι αναδίδονταν μελωδίες
μεθέξεις
και ποιήματα. 
Ταξιδεύει η θύμηση μακριά
ως τα πέρατα
περιπλανιέται στο άπειρο
σκοντάφτει ενίοτε
μέσα στα δύσβατα της αβύσσου φαράγγια
μα βρίσκει τον δρόμο
τον τρόπο
τον λόγο 
κι επιστρέφει τις νύχτες
στα γνώριμα μέρη της
εκεί που η σιωπή εκλεπτύνονταν
η συστολή απεκδύονταν
το εμείς ανυψώνονταν
έτσι που εύδαιμον σύννεφο γίνονταν 
στον σεπτό ουρανό (μας).   


Τάκης Τσαντήλας

Πλάνη

Σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος
κι ας γέμισαν τα μάτια μας μ’ ερημιές 
μ’ απουσίες και νύχτες.
Που να φανταζόμασταν τότε
που τρέχαμε στα άστρα
και στα σύννεφα 
και τρέφαμε μιαν άκαμπτη
μια ιερή βεβαιότητα
πως θα κατακτήσουμε το σύμπαν
με πόσα ποιήματα έπρεπε
να φορτίσουμε τις φλέβες μας
για να μπορούμε να κρατούμε
θελκτική, ως σήμερα,
την αμείλικτη πλάνη μας. 


Τάκης Τσαντήλας

Εκλάμψεις άστρων

Έρωτες ήρθαν κι έφυγαν
απ' το ερημοκλήσι της ψυχής
εκλάμψεις άστρων που μας άγγιξαν
μας αποπλάνησαν
και σβήσαν.


Τάκης Τσαντήλας

Κύκνειον ποίημα

Να γράφεις, να εκφράζεσαι, να ποιείς!
Έχοντας κατά νου σου ωστόσο
πως μέσα απ’ αυτές τις εκφραστικές
και γόνιμες στύσεις σου
θα απαντήσεις κάποια στιγμή
και το κύκνειον ποίημα.

__________Υ.Γ.

Κάθε σιωπή και μια βαθιά συντριβή

μια μεγάλη ματαίωση που πετρώνει τα όνειρα.


Τάκης Τσαντήλας

Διαπίστωση

Θολό κι αβέβαιο το αύριο
κήπος το χθες
μας εγκαλεί που τον μπαζώσαμε
το μέλλον είναι τώρα
στη στιγμή που γίνεται ώρα
μέρα
μνήμη
λήθη
χρόνος φθαρτός
χρόνος γυμνός
συμβατός με τη γύμνια μας.

__________Υ.Γ.

Κάθε χορός και το τραγούδι του 

κάθε σποδός και μία σεπτή αναπόληση
μία ματαίωση
που μονάζει στα άστρα.


Τάκης Τσαντήλας

Αύγουστος

Τι κοινό έχει ο πόλεμος κι ο έρωτας, ρώτησες.
Είναι και οι δυο αιμοσταγείς
κι ανελέητοι, αυτο-αποκρίθηκες.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.
Ο έρωτας όμως είναι και αρετή, συνέχισες,
και ηδονή
και ευωδία
και μελωδία
και Ικαριώτικος χορός
κι Αμοργιανός σκοπός
κι ηλιοβασίλεμα στη Γαύδο
και Πανσέληνος στο Αγκίστρι
και ξημέρωμα στο Χορευτό
και κάμπινγκ του Δικτύου στην Καστροσυκιά της Πρέβεζας
και περιηγήσεις στην έναστρη νύχτα
και Αύγουστος του Παπάζογλου
και Βουτούμι
και Σύμη
και Ανάφη
και Κουφονήσια
και τόσα ακόμα.
Ο έρωτας είναι εκείνη η θεσπέσια
συναισθηματική ασάφεια
που λέει, καίει, απορυθμίζει
διεγείρει, εξεγείρει
το νου και το σώμα.
Τον μήνα Αύγουστο ιδίως
και με φεγγάρι γεμάτο.


Τάκης Τσαντήλας

Προσγείωση

Ας τελειώνουμε επιτέλους
με τις ιερές βεβαιότητες
περί της νομοτέλειας
για τις κινήσεις των άστρων
και τις εφόδους μας στον ουρανό
η ιστορία μήτε διδάσκει
μήτε διδάσκεται
βγάζει τη γλώσσα μονάχα και περιγελά
σε όσους μιλούν στο όνομά της
το φονικό εγώ
θα εφευρίσκει πάντα το κατάλληλο άλλοθι
για να δικαιολογεί
την κατακρήμνιση της τρυφερότητας
στο βάραθρο του κυνισμού.


Τάκης Τσαντήλας

Λιτό κι ατημέλητο

Το ποίημα
το κάθε ποίημα
οφείλει να είναι λιτό
στιλπνό
ατημέλητο.
Να εισχωρεί μυστικά
στα ομιχλώδη φαράγγια
του νου μας.


Τάκης Τσαντήλας

Τίποτα όπως πριν

Αν επιμένεις να έρθεις μαζί μου
καλώς να ορίσεις
Να ξέρεις μονάχα πως τίποτα
δεν θα 'ναι πια όπως πριν
Αργά οι ανάσες μας
θα διώχνουν τη νύχτα
θα διώχνουν τον ύπνο
Θα γίνονται φλόγα
βροχή
καλπασμός
Ωδή στ' αραχναίο του πάθους
αγρίμι.

__________Υ.Γ.
Μας παρασέρνει ο άνεμος
στην ίδια πια κατεύθυνση
στην έκσταση και στην παραίσθηση
στην ηδονή που θ’ ασεβεί 

στη νύχτα μέσα μας.

Τάκης Τσαντήλας

Έγκαυλος και πυρφόρος

Ο Λόγος ή θα είναι εύοσμος
έγκαυλος και πυρφόρος
ή θα είναι μια θλιβερή επαιτεία.
Η φωτιά της πληγής
της αχλής
της επιθυμίας
της ανάγκης
(θα) βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώνει
τα φιλέραστα θέλω της.
Τώρα και πάντοτε!
Ως ηχηρή απάντηση στη σιωπή
κι ως ζωτική απόκριση στη απουσία.


Τάκης Τσαντήλας

Το ανθάκι της ουτοπίας

Ανάμεσα στην ερμητική σιωπή και την ακατάσχετη φλυαρία υπάρχει ο δημιουργικός λόγος. Ο ποιητικός λόγος.
Ανάμεσα στην δυσφορία του καύσωνα και την σμελαγχολία της συννεφιάς υπάρχει το γλυκοχάραμα. Με ότι αυτό συμβολίζει και σηματοδοτεί.
Η μελαγχολικά αισιόδοξη ματιά του εμείς που τα διεκδικούμε και τα θέλουμε όλα. Ποτίζοντας με συνέπεια το ανθάκι της ουτοπίας.


Τάκης Τσαντήλας