Όχι, δεν ξέρουμε

Όχι, δεν ξέρουμε.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Την τύφλα μας ξέρουμε.
Αν ξέραμε, δεν θα επιτρέπαμε τον διαμελισμό και τον κατά συρροή βιασμό της κοινωνίας και της πατρίδας μας.
Δεν θα προσφέραμε κανένα άλλοθι στο κράτος να χρησιμοποιεί το παρακράτος για να τρομοκρατεί συνανθρώπους μας.
Δεν θα ανεχόμασταν το «διαίρει και βασίλευε» των «από πάνω» και μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού να μας εκβιάζουν, να μας υποτιμούν, να μας εξαπατούν, να μας χειραγωγούν, να μας εξαθλιώνουν.
Δεν θα επιτρέπαμε στα «ξυρισμένα μυαλά» να κοπρίζουν την ιστορία κι εμείς απαθείς να απολαμβάνουμε το θέαμα και να επικροτούμε ενίοτε.
Δεν ξέρουμε ίσως τι θα πει πραγματική στέρηση. Τι θα πει να φεύγεις για το πουθενά για μια οργιά ουρανό και να πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Τι θα πει υποτίμηση, διαπόμπευση, απαξίωση. Τι θα πει ερημιά, σκοτεινιά, κόπωση.
Τι θα πει «δίχως».
Δίχως στέγη, δίχως τροφή, δίχως φωνή, δίχως φως, δίχως τίποτα. Τι θα πει θάνατος. Καθημερινός κι αδυσώπητος θάνατος.
Όχι, δεν ξέρουμε.
Αν ξέραμε, δεν θα επιτρέπαμε στους τιμητές της δημοκρατίας να βυσσοδομούν εναντίον της. Δεν θα επιτρέπαμε στη καταχνιά με γραβάτα να μας πνίγει ανάσες και όνειρα. Να μας κρύβει το φως.
Δεν ξέρουμε γιατί αν ξέρουμε τότε είμαστε συνένοχοι στον υφιστάμενο βιασμό μας..


Τάκης Τσαντήλας

Καιρός για φως..

Μηδενική ανοχή στη βία - θα συμφωνήσω μαζί σας - κύριοι της συγκυβέρνησης. Παροτρύνοντας τους πολίτες να ξεκινήσουν να καταδικάζουν και να αντιστέκονται στους κύριους εκφραστές της βίας.
Σε Σας.
Σε Σας που έχετε εισαγάγει τη βία στην πολιτική σας.
Τη μεγαλύτερη και χειρότερη μορφή βίας που μπορεί να υφίσταται μια χώρα, μια κοινωνία, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.  Η φτώχεια και η ομίχλη που μας έχει πνίξει ανάσες, όνειρα, ζωές. Κοιτάξτε γύρω σας κύριοι της συγκυβέρνησης.  Παντού ερείπια. Πρόσωπα χλωμιασμένα, ρυτιδιασμένα, γερασμένα, καταθλιπτικά. Πρόσωπα με έντονα τα χαρακτηριστικά της απογοήτευσης, του «πως θα τα βγάλω πέρα», του «πως θα ταΐσω τα παιδιά μου».
Έχουν αυτοκτονήσει - δολοφονηθεί - άνθρωποι, έχουν διαλυθεί οικογένειες, έχουν εξοβελιστεί όνειρα. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να γελάς, να χαίρεσαι, να ερωτεύεσαι, να ταξιδεύεις. Όπου κι αν κοιτάξουμε η Ελλάδα μας πληγώνει. Παντού ικέτες, επαίτες, λουκέτα, συντρίμμια ονείρων και ζωών.
Η φτώχεια έχει απλωθεί παντού σαν πανούκλα. Δείτε καλά. Παντού συσσίτια λες και βρισκόμαστε σε κατοχή και σε πόλεμο. Βιώνουμε την βαρβαρότητα σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική.
Κι αυτή η βαρβαρότητα δεν μας είναι άγνωστη. Την ξέρουμε καλά. Έχει όνομα, κατοικία, υπογραφή. Έχει τόνο, ύφος, χρώμα. Ένα χρώμα αποκρουστικό και κατασκότεινο.
Μας θέλετε σύγχρονους σκλάβους κι αμέτοχους. Και γι’ αυτό προσπαθείτε να μας εκβιάσετε, παραπλανήσετε, ενοχοποιήσετε, χειραγωγήσετε. Όσο εμείς σας το επιτρέπουμε τόσο εσείς συνεχίζετε. Κι άλλο, κι άλλο κι άλλο. Γιατί οι αγορές και το κεφάλαιο, τα αφεντικά που υπηρετείτε, είναι σαν τους βρικόλακες. Τρέφονται κι ηδονίζονται με αίμα, με το αίμα μας.
Μόνο το φως φοβούνται οι βρικόλακες.
Το φως της ζωής, της ανάτασης, της εξέγερσης.
Της ανατροπής σας.
Καιρός για φως λοιπόν..

Τάκης Τσαντήλας

Ακάνθινο υφάδι

Φορτώθηκα τις μνήμες μου

κι ένα παλιό λυχνάρι

και πήγα στ' ακρογιάλι

να βρω αστροφεγγιές

Βρήκα σιωπές και σύννεφα

και άφαντο σημάδι

απ' το δικό σου χάδι

σαν άναβες φωτιές

Βότσαλα κι άγρια κύματα

κι ακάνθινο υφάδι

στίγμα σου και αχνάρι

μπλεγμένο μ' αγκαλιές

Βρήκα και σκόρπια ποιήματα

που σμίλευες με χάρη

τις νύχτες με φεγγάρι

του πάθους ευωδιές

Τάκης Τσαντήλας – Έμμετρες αποδράσεις

Οδός μοναξιάς

Οδός μοναξιάς δεν υφίσταται. Υφίσταται μόνο η εγωκεντρική και ανεξήγητη ενίοτε επιμονή μας να υψώνουμε τείχη τριγύρω μας, αποδιώχνοντας έτσι τον αέρα, το λόγο, το φως. Η εμμονή μας να μη θέλουμε να συνομιλήσουμε με το αυτονόητο
και να μην τολμούμε να δούμε το προφανές.  


Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Μια βόλτα στ' απρόσμενο

Θα μου επιτρέψετε (κι) απόψε
ωραία κυρία μου
να γίνω ανάγωγος στίχος
στο σώμα σας

Ναι! Σ' εσάς μιλάω ωραία κυρία μου
με τα έναστρα μάτια
με τ' αλαβάστρινο πρόσωπο
με το δαντελένιο χαμόγελο
με τα κελαρυστά σας μαλλιά

Θα μου επιτρέψετε λέω
να είμαι ο συνοδός σας απόψε
για μια βόλτα στ' απρόσμενο
για μια βόλτα στο μέλλον

Εκεί οικεία μου άγνωστη
που εύηχοι ήχοι χαράσσουν τον άνεμο
έτσι που αυτός εξεγείρεται
και φυσά ποθητά στο κορμί σας

Παρεκτράπηκα, το γνωρίζω καλή μου
μα είναι αδύνατο να μη σας το πω
συγχωρήστε μου λέω το θάρρος
μα θέλω να σας πιάσω το χέρι
ελαφρά όσο πιο ελαφρά γίνεται
για να νιώσετε πως επωάζεται ένα ποίημα
πως ηχεί ένα χαρμόσυνο πάθος
πως δονούνται τα σήμαντρα στους ναούς των ερώτων
για τον ερχομό του φωτός
για τον θηλασμό της χαράς
για τον αγιασμό της φωτιάς
για ένα φιλί που φυλάσσετε αιώνες στα πέλαγα
και προβάλλει σαν άστρο τις νύχτες
μονάχα για σας

Θέλω - είμαι και τόσο επίμονος -
να πιω μαζί σας λίγο κρασί
να μεθύσω μαζί σας
να χορέψω μαζί σας
με φόντο το κύμα του άχραντου πόθου
που κατακλύζει μυστικές αμμουδιές
και ανήμερα σώματα

Δίχως καμιά συστολή
ν' ασπαστώ την σεπτή αγιοσύνη σας
να γευτώ τη βαθιά ηδονή σας


Τάκης Τσαντήλας