Εν μέσω ασέληνης νύχτας

Η περιφορά στο σκοτάδι και η ένδυση των συναισθημάτων μας με καταχνιά και με θλίψη δείχνει θαρρώ την ατολμία μας να απογυμνωθούμε στο άχραντο κι εκτυφλωτικό ενίοτε φως του φεγγαριού και των άστρων.
Δείχνει το δισταγμό και το φόβο μας να αναμετρηθούμε με τις αρρυθμίες κι ανασφάλειες του εαυτού μας.
Προτιμούμε έτσι να στεκόμαστε κατ’ ουσίαν αδρανείς, επαναλαμβάνοντας τα ίδια πάντοτε βαρετά και μονότονα βήματα.
Περιφράζουμε έτσι το εύρος των οριζόντων μας και φοράμε ωτασπίδες μην και τυχόν μας φωνάξει το άγνωστο κι αναπάντεχο, μην τυχόν μας αλώσει το απ’ αλλού φερμένο.
Ελέγχουμε και τιθασεύουμε τον αυθορμητισμό μας κι υπνοβατούμε εν μέσω βαθιάς και ασέληνης νύχτας.

Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Η αγία φωτιά

Η επιθυμία για ζωή είναι η δίψα του οδοιπόρου για νερό μέσα στην έρημο.
Η αγία φωτιά που δρασκελά και φλογίζει το νου, την ψυχή και το σώμα.
Η επικοινωνία και η διέγερση των συν-αισθημάτων και των αισθήσεων είναι απλή και συνάμα γοητευτική.
Ας την ασπαστούμε δίχως σκιές κι ενοχές. Δίχως σιωπές.
Με φόντο το διάφανο τ’ ουρανού και τις λάμψεις των άστρων.


Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Συνειδητά κι απροσχημάτιστα

"Κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις / με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις."
_ Έρχεται άτεγκτη κάποτε αυτή η στιγμή που (θα) πρέπει να πάρουμε θέση. Που θα πρέπει να αντικρύσουμε κατάματα την μετωπική με τον φόβο και να αναμετρηθούμε κυρίως μ’ εμάς. Αναλαμβάνοντας αναπόφευκτα (και) το όποιο ρίσκο και κόστος.
 Η απελευθέρωση από τον εναγκαλισμό της σιωπής, η απόδραση από την ομηρία του χθες, το σπάσιμο της αλυσίδας που μας κρατάει γυρτούς και μας στερεί τον αέρα, τον λόγο, το φως απαιτεί και συγκρούσεις ενίοτε. Ας τις αποτολμήσουμε συνειδητά κι απροσχημάτιστα. Με ανοιχτή τη ματιά και ξεγυμνωμένη τη μνήμη.

Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Συνενοχή (Οδύνη)

Κανείς δεν είναι αθώος
μπροστά στη θέα
ενός σφυγμού που αιμορραγεί
κι ενός λυγμού που ξεψυχά
καθώς χορεύει αλλόκοτα
πάνω στις στάχτες της φωτιάς
και της οδύνης

Τάκης Τσαντήλας

Με τη λάμψη των άστρων

Με την αμνησίκακη αύρα της μνήμης να μας αγκαλιάζει ανάλαφρα γυρίζουμε τις πλάτες μας στο μέλλον της βαρβαρότητας, προτάσσοντας το γεμάτο με χρώματα μέλλον που φέγγει. Με τη λάμψη των άστρων και των πάντερπνων νοημάτων.

Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"