Ο φόβος ως καταστολή της ζωής

Ο φόβος κυριαρχεί στη ζωή μας από τις μικρές, τρυφερές και ευαίσθητες ηλικίες, μέσα από ένα πλέγμα «ηθικών» δήθεν αξιών που αναπαράγει ο συστημικός τρόπος ζωής - σχολείο, εκκλησία, στρατός, μμε, οικογενειακό , κοινωνικό, πολιτικό περιβάλλον - και έχει στόχο την όσο καλύτερα γίνεται χειραγώγηση μας. Ένα κύκλος ομηρίας που έχει να κάνει με τη θεοποίηση του χρήματος, της δύναμης του ισχυρού, της υποκουλτούρας, του κιτς, της μασημένης γνώσης και τροφής.
Όσο ανεχόμαστε αυτόν τον τρόπο ζωής, όσο ανεχόμαστε τον φόβο και την ομηρία μας σε αυτό το εφήμερο τίποτα, τόσο θα αφυδατώνουμε τις ανάσες μας, θα στερούμαστε τον αέρα και το φως που αποπνέει η ελευθερία και η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία, για δημιουργική χαρά, για ανιδιοτελή αγάπη, για πραγματική ζωή.

Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Ορισμός

Η συνεύρεση της φωτιάς

με τη στιλπνή υγρασία.

___ Αυτό είναι ποίηση.


Κι η σελήνη να φέγγει!

Τάκης Τσαντήλας

Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων (Της ροής και της τέφρας)

Πάνω από το σκοτάδι είναι ο λόγος

Τα άνθη της ροής και της τέφρας

Η αγάπη που δεν χάθηκε

Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων



Τάκης Τσααντήλας - "Αφορισμοί"

Σημαία ασύνορη

Η γλώσσα μου στο στήθος σου
αργά
αισθαντικά
ανάλαφρα
κοινωνεί την αγία σου καύλα  
κι εξαγνίζεται

Η γλώσσα μου στο μουνί σου
βαθιά
ποθητά
επίμονα
σε μυεί στο αρχέγονο πάθος
κι αφανίζεται   

Η γλώσσα μου στη γλώσσα σου
σημαία ασύνορη
παιανίζει στο σύμπαν

τον αδήριτο έρωτα

Τάκης Τσαντήλας