Κατανυκτικά

Το φως αναπλάθεται κάθε φορά μέσα μας
Όσο εμείς ξεμακραίνουμε
___ Τόσο αυτό πλησιάζει
Περνώντας μέσ' απ' την πύλη της νύχτας μας
Αθόρυβα
Μυστικά
Κατανυκτικά
Με τον λόγο απέκδυτο και τη μνήμη παρούσα

Τάκης Τσαντήλας

Εσένα ρώτα

Αν θες να μάθεις πως μεγάλωσα
ρώτα τη γη που με έθρεψε
τα άνθη ρώτα
της ακοίμητης πέτρας
που ποτίστηκαν με αμόλευτα δάκρυα
τα δάση ρώτα
τα βουνά
τα λαγκάδια
κι ακόμα τον άνεμο
που ολημερίς δροσίζονταν
με τ’ αηδονιού το κελάηδημα
και με όνειρα άδηλα
που τα χάρασσα με κατάνυξη
στο ξημέρωμα
και στο δείλι.
Αν θες να μάθεις πως αναπνέω
Εσένα ρώτα
που με άγγιξες
ως φως της αυγής
κι ως υπέρλαμπρο άστρο της νύχτας.


Μαρία Αργυρακοπούλου


Αποτυπώματα στο πουθενά
Χρόνος Εκδόσεις / 2019

Χορός με τον άνεμο

Το ποίημα
όπως κι ο έρωτας
είναι χορός μυστικός με τον άνεμο  
που μαίνεται μέσα μας
με τη φλόγα του πάθους
να καίει τα "πρέπει"
ν' ανάβει τα "θέλω"
ν' απεκδύει αργά
σφριγηλά και παλλόμενα
σώματα


Τάκης Τσαντήλας

Η εξέγερση των συναισθημάτων

Ανάλογα πόσο μακριά σαϊτεύει το βλέμμα μας ο ουρανός δείχνει μικρός ή απέραντος. Και η απελευθέρωση από τα δεσμά της σιωπής περνάει μέσα από την εξέγερση των συναισθημάτων.

Το φως είναι αγάπη έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν τ' ακριβά νυχτολούλουδα που ενόσω αυτά ευωδιάζουν τα μικρά ακανθάκια τους ψηλαφούν τις πληγές μας. Τούτο ίσως πονάει ενίοτε. Μα πως αλλιώς να αισθανθείς την ομορφιά των ανθών στο σκοτάδι;

Ας ανάψουμε όλα τα άστρα εντός μας λοιπόν κι ας αφεθούμε στο υπέροχο όλο του φωτός και του λόγου.


Τάκης Τσαντήλας

Δημιουργική αρετή

Η υποταγή είναι η βαθιά περιφρόνηση του ανθρώπου προς το πάθος, το λάθος, τα ποιήματα.
Η ακινησία που στερεί απ' τα θαύματα την πραγμάτωσή τους.

Και ναι! Η δημιουργική ανυπακοή και η ενεργητική αντίσταση είναι η ύψιστη αρετή απέναντι στη σύληση των ονείρων (μας).


Τάκης Τσαντήλας

Που σε λένε Μαρία

             Στη σύντροφό μου Μαρία Α.

Με μια ευχή __άνθη και ποιήματα
υμνώντας σαν άνεμος τον τόπο που σ’ έστερξε
και σου ‘δωσε φως
και δροσιά
κι απαλότητα
που σου ‘δωσε σοφία και λόγο
έτσι που να μπορείς ν’ απιθώνεις
στο τραπέζι του χρόνου
ψωμί και κρασί και συνέπεια
ως κοινωνός της αγάπης
Εσύ της αγάπης καρπός που σε λένε Μαρία


Τάκης Τσαντήλας