"Της ροής και της τέφρας". Κριτική της Σοφίας Στρέζου

«Πάνω απ’ το σκοτάδι είναι ο λόγος
Τα άνθη της ροής και της τέφρας
Η αγάπη που δεν χάθηκε
Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων»

Μ’ αυτές τις λέξεις, καλωσορίζει ο ποιητής το 2011, τους φίλους και αναγνώστες στο καινούργιο του ταξίδι, που έχει τίτλο, «Της ροής και της τέφρας». Ο Αίολος που γνωρίζουμε, επιλέγει την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ για ν’ ανοίξουν μαζί τα πανιά της γραφής και να πλεύσουν στα όμορφα πελάγη της ποίησης.
Αθωότητα και μνήμη, φαντασία και πλάνη, όνειρα και χάδια «στ’ ανοιχτά των καιρών». Μυρωδιά στο δέρμα κι αποτυπώματα αφής στους σταθμούς του κορμιού, αναπόδεικτα συναντούν συναισθήματα που κρατήθηκαν νύχτες ντυμένες θαύματα. Δίχως αρνήσεις, ελεύθερα κόβουν εισιτήρια οι καταφάσεις στο ταξίδι για τον παράδεισο. Ερωτικά σκιρτήματα και παραμιλητά συνοδεύουν αποσκευές του ενός και μοναδικού μύθου που ονομάζεται: «α γ ά π η ».
Αμίλητα διψούν εξηγήσεις ανεξήγητου χωρισμού κακιάς στιγμής, με τα βλέμματα να υποχωρούν υπερβατικά, παύοντας ταυτόχρονα συγνώμη άφατη σε χείλη που δεν μιλούν. Φιλούν το στόμα της αντάμωσης. Αγγίγματα φέρνουν λυτρωμούς σε βυθούς ανεξερεύνητων γαλάζιων ονείρων, σαν το κορμί λυγάει και καταργεί το χρόνο που άδοξα πέρασε.

ΑΦΕΥΓΑΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Κι έρχεται αίφνης η άγια στιγμή
η αθέατη ώρα
που σμίγεις - ξανά- με τ’ απρόσμενο

Όπως σμίγει η βροχή με το δάκρυ
Όπως το πάθος με την ανεξιχνίαστη σιωπή
Όπως η μνήμη με την αφεύγατη νοσταλγία

Ο Τάκης Ταντήλας είναι ο ποιητής που ανασκάπτει το παρελθόν της γλώσσας κι αναδεικνύει λέξεις ξεχασμένες. Τις αποσπά από τον πρακτικό τους προορισμό, που αφού τις μετουσιώσει τις χρησιμοποιεί, για να εκφράσει την πνευματική υπόσταση στα ποιήματά του. Ο ίδιος σε μια έκρηξη αυτογνωσίας θα πει: «Τους εχθρούς μου τους ξέρω/Από τους στίχους μου φυλάγομαι».
Γιατί η ποίηση είναι για τον ποιητή τρόπος ζωής. Καίγεται αθόρυβα από το φως της που εισέρχεται στις φλέβες, αιμορραγώντας λέξεις στους ναυαγισμούς των στίχων. Στις αναφλέξεις της έμπνευσης θα τον βρει η νύχτα ν’ αγρυπνά, αντιμαχόμενος το σκοτάδι, για να την καταγράψει. Είναι η ύστατη στιγμή του εξαγνισμού μιας λυτρωτικής εξομολόγησης του λόγου που πια σαρκώνεται στο χαρτί, εξαγιάζοντας τον προσωπικό στεναγμό.
Ζει την διαρκή αναζήτηση με αισθητική εγρήγορση, για να μπορεί να αποδίδει με την γραφή του το βαθύτερο νόημα, από τη σύλληψη ως το τελικό αποτέλεσμα της έμπνευσής του. Το υλικό των αισθήσεων το κάνει Τέχνη. Τα σπαράγματα της ψυχής τα κάνει ποίηση, κρύβοντας επιμελώς την ικεσία στις λέξεις, που τρομάζει από την απουσία εκείνης που αγαπά.

ΑΝΑΡΧΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Άναρχος ο χρόνος
μας χαιρετά
μας προσπερνά
μας βλαστημά
και χάνεται
μες στα κενά αθέατων σιωπών
ενώ το φως συλλέγει μνήμες
απ’ τις κρήνες των ονείρων

Άνθισε έρωτας κάποτε εδώ
αφήνοντας τα ίχνη του τσαλακωμένα
στα κορμιά μας

Κι όταν οι σιωπές συνωστίζονται στους τριγμούς του πάθους, ξεκινά ο περίπλους στην αθωότητα, στο αιώνιο αίνιγμα του έρωτα.
Προσκυνημένο λείψανο η πεθυμιά του πόθου, αναζητά συχνές χαρακιές σε μιλημένα σώματα, για να ανθοφορούν συνευρέσεις στην αυλή των θαυμάτων, με αμίλητους φόνους. Ρουφούν το παρελθόν ενός ασυμβίβαστου χωρισμού, για να φυλάξουν το μέλλον στο δέρμα, που ανατριχιάζει με το παρών, τα γλυπτά μιας αγάπης ανιδιοτελής και συμβιβασμένης με την μια και μοναδική σταγόνα τ’ ουρανού που βρέχει μόνο για κείνους. Κι όσα άσχημα μεσολάβησαν σκορπίστηκαν με άηχους ανέμους στη λήθη μιας εύφλεκτης νύχτας.

ΝΥΧΤΑ ΠΑΘΟΥΣ

Όλη τη νύχτα ανάσαινα
τι φλεγόμενο σώμα σου
που γυμνό έσμιγε πάνω μου
και χάραζε πορφυρές πινελιές
με το κοφτερό λεπίδι του πάθους

Υ.Γ: Να με χαράζεις πιο συχνά
για να μπορώ μαζί σου να θάλλω

Ο Τάκης Τσαντήλας επιδιώκει ανιχνεύσεις στην «κρυφή τ’ ουρανού αταξία», ανακαλύπτοντας την ελπίδα στο τραγούδι της ζωής. Βυθίζεται σε λυπημένους βυθούς ανασύροντας στο φως αθροισμένα ναυάγια ονείρων.

Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΤΑΞΙΑ

Έτσι σε ανιχνεύω μικρή μου
σαν κρυφή τ’ ουρανού αταξία
σαν βροχή που αλώνει τη σύμπασα μνήμη
σαν σιωπή που ποθεί τον ανήμερο λόγο
σαν ροή της ανάστατης θάλασσας
και βυθίζομαι
βυθίζομαι
βυθίζομαι στα απύθμενα μάτια σου
εκεί που μονάχα
ναυάγια και όνειρα αθροίζονται

Έτσι σε ανιχνεύω σου λέω
ρίχνοντας φως
στις αδιάβατες νύχτες σου

Ο ποιητής πάντα θ’ ανταμώνει με στίχους, αφού οι δρόμοι της μνήμης παραμένουν ανοιχτοί σε φευγάτους καιρούς, εκεί που η μοίρα ορίζει συναντήσεις με το πεπρωμένο της γραφής του. Νεκροί ίσκιοι θ’ ανασταίνονται από όνειρα που σε ψυχές ακούμπησαν, θρυμματίζοντας παγωμένα δάκρυα από λάμψεις αστεριών που φέγγουν αιώνια το παραμιλητό του έρωτα και της αγάπης.

ΣΤ’ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Θ’ ανταμωθούμε ξανά στ’ ανοιχτά των καιρών
στον ουρανό με τις μνήμες
εκεί που τα άστρα φέγγουν αιώνια
κι αποστεγνώνουν το δάκρυ στο βλέμμα μας
έτσι που να μας βρει η αυγή
σφριγηλούς κι ακμαίους

Σοφία Στρέζου – Συγγραφέας / Κριτικός

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο
"Αισθητικές αναλύσεις ποιητών" τον Ιανουάριο του 2012

http://anagnoseispoiiton.blogspot.gr/2012/01/blog-post_22.html

"Αλκυονίδες μνήμες". Κριτική της Σοφίας Στρέζου

Το 2011 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Τάκη Τσαντήλα, «Αλκυονίδες μνήμες».

Ο Τάκης Τσαντήλας, είναι ο ποιητής που δημιουργεί ενσώματα ποιήματα. Αναπτύσσει μαζί τους μια διαλεκτική, συνομιλώντας απευθείας με την μούσα της ποίησης. Οι λέξεις του είναι σάρκα από τη σάρκα του. Στην ποιητική μυθολογία και κοσμολογία του περιστρέφονται η μνήμη, ο έρωτας, η απουσία, ο άνεμος. Στα αφηγηματικά επιμύθια της γραφής του, διαρρηγνύει γλωσσικούς κανόνες, εντάσσοντας λέξεις ξεχασμένες, σχεδόν λησμονημένες.

Πειραματίζεται, ανασύροντας από την λήθη του χρόνου την αληθινή σημασιολογία του ορισμού και του όρου. Έτσι ταυτοποιεί την γραφή, δηλώνοντας την αμετακίνητη θέση του, απέναντι στην ποίηση.

Εντάφια αισθητικά σχήματα, ανασταίνονται με την πνοή της ανάσας του. Γίνονται αποικιακά κτερίσματα που παρελαύνουν σε άδειες σελίδες, διατηρώντας σταθερή την επικοινωνία του με τον λόγο που αρχίζει να ρέει από μυστικές κρύπτες. Φυγόδικα όνειρα αλυχτούν στο αέναο του χρόνου. Τα συλλέγει, τα τακτοποιεί, κι ύστερα  αφήνει ν’ αρμενίσουν τ’  ανεμόλια, ως τις παρυφές των αισθήσεων. Τα αιχμαλωτίζει σε ασκούς Αίολους μέχρι την στιγμή που ο άνεμος θα θελήσει να τα ταξιδέψει στο βλέμμα τ’ ουρανού, στους μεγάλους νόστους μιας σιωπής αδέσποτης.

Στις ρωγμές των ποιημάτων, αναζητά ενθυμήσεις μιας άλλης ζωής, αποστηθίζοντας «αλκυονίδες μνήμες». Μεταγλωττίζει πάθη, μετουσιώνοντας μιαν ασύδοτη νοσταλγία που ερμηνεύει τον έρωτα. Στην αταραξία του ήχου αποσιωπά τα θραύσματα που σκορπούν τα ποιήματα.

Ευλαβικά δένει στίχους στης ψυχής του την άκρη, δακρύζοντας στη σπαραχτική κραυγή του πόθου. Αισθητικοί συμβολισμοί αφηγούνται ευαίσθητους ακροβατισμούς, στην ισορροπία των αισθήσεων. Μιλούν στην ανατομία μιας βιωματικής πραγματικότητα και όχι μόνον, εξωραϊσμένης με την δύναμη του λόγου.

* Αλκυονίδες μνήμες

Εκεί σε βρίσκω

Στις αλκυονίδες μνήμες χειμώνων

Που μας πάνε πολύ μακριά

Σε αστρικά ταξίδια

Που μας φέρνουν πιο κοντά

Τόσο που γέρνω και σ’ αγκαλιάζω

Οι διεισδύσεις έχουν να κάνουν με τη σκέψη, με την δύναμη της καρδιάς και του νου στα άβατα αναμμένων ποιημάτων.

Εκεί που ο λύχνος της έμπνευσης καίει νυχθημερόν τα πάθη της έμπνευσης, ιχνηλατώντας το αχαρτογράφητο, που άσβεστα επιθυμεί να χαρτογραφηθεί.

Ποια γεωγραφία θα εντάξει στον άτλαντα κύματα που ξεχύνονται στις ακτές ακαταλάγιαστου πόθου;

Ο ποιητής θα πνιγεί στην βροχή των άστρων ευτυχισμένος, αποταμιεύοντας λέξεις για μελλοντικούς επαναπνιγμούς στις συμφιλιώσεις του λόγου. Ανταλλάσσει το κομμάτι ουρανού που του αναλογεί με το χώμα που φυτεύει γράμματα, για να καρποφορήσουν λόγια.  

* Άβατον

Θα διεισδύω πάντα

μέσα στις εγκοπές του νου σου

και θα ιχνηλατώ τ’ αχαρτογράφητο κορμί σου

μύστης γυμνός και βέβηλος

με μια πένα στο χέρι

κι εν’ αναμμένο ποίημα

ζώντας παράφορα την έμπνευση

τη μαγική στιγμή

που η σπαραχτική κραυγή του πόθου σου

κύμα θα γίνεται

και θα ξεχύνεται αφρίζοντας

στο σύμπαν

Το «κόκκινο φεγγάρι», γίνεται το πρώτο κύτταρο της μνήμης στους ακτιβισμούς της λήθης, ψιθυρίζοντας αιώνιους σπαραγμούς. Όλοι τους καταγράφηκαν σε σκοτάδια απόλυτης μοναξιάς, δαμάζοντας αποχρώσεις σε εραστών αναφλέξεις.

Είναι παιδιά του Ηφαίστου που προσκαλούν τους θεούς να διαβούν τις μαύρες και σκοτεινές διαδρομές της επίγειας πορείας, στις άγονες εκτάσεις του φόβου. Ανορθόγραφα κατασπαράσσεται στην άπνοια μιας καταλυτικής σιωπής, ανάμεσα σε κείνους που πολύ αγαπήθηκαν.

* Κόκκινο φεγγάρι

Που τριγυρνάς; Από ποια μνήμη κινούμενη

προσκαλείς τους θεούς των θεών

να διαβούν το σκοτάδι σου;

Ξανά και ξανά και πάντοτε!

Το φεγγάρι είναι κόκκινο

βαθύτατα κόκκινο

σαν αρχέγονο πάθος

εραστών που αναφλέγονται

* Στα σύννεφα

Ακροπατώντας μυστικά πάνω στα σύννεφα

εν μέσω ολοφυρμών και σκοτοδίνης

αναζητώ το άστρο που με έθαλψε

θωπεύοντας τις σιωπές μου

Όσο θα υπάρχουν «μοναχικοί και απροσάρμοστοι ποιητές», τόσο το ταξίδι στην ποίηση θα παραμένει ανόθευτο, αποθηκεύοντας λέξεις για ένα πιο όμορφο μέλλον. Θα ισοσκελίζεται το μάταιο, το αναπόφευκτο με ποιητικές ασκήσεις επί χάρτου, σε τόπους αιμάτινων συναντήσεων, με φθόγγους και γράμματα, συλλαβίζοντας… στίχους.

* Ποιητές

Οι ποιητές

Μοναχικοί και απροσάρμοστοι

ακτιβιστές της χαραυγής και της ανάστασης

βάζουν φωτιά στ’ αμετακίνητα

φιλονικούν με τ’ αναπόδεικτα

βγάζουν σκουριές από τα αγάλματα

αγκαλιάζουν τα έρμαια

ανάβουν το τζάκι  εντός μας

και μας φιλεύουν με χόβολη

και ψωμί ζυμωμένο στο μέλλον

Σοφία Στρέζου - Συγγραφέας και κριτικός

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο "Αισθητικές αναλύσεις  ποιητών"
τον Οκτώβριο του 2012

http://anagnoseispoiiton.blogspot.gr/2012/10/blog-post_22.html

"Υδρίες ανάσες". Κριτική της Σοφίας Στρέζου

Και να που η νέα ποιητική συλλογή του Τάκη Τσαντήλα, που εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ, έφτασε, για να ταξιδέψει άλλη φορά στην περιπλάνηση των λέξεων του ποιητή.
"Υδρίες ανάσες", ανάσες που το ελάχιστο της πνοής, μεγιστοποιείται και γίνεται η αφετηρία για το πέταγμα, από πληγή σε πληγή στην αποπλάνηση του λόγου, με την συγκίνηση που φέρνουν λέξεις ανάδρομες, αγαπημένες εκφράσεις που πεταρίζουν το ίδιο καλά σε δειλινά και νύχτες, για να συναντήσουν το αμετακίνητο της θλίψης, που διασταυρώνεται με ψιθύρους στην φυγή ονείρων, προσμένοντας νέες συναντήσεις στο θόλο τ' ουρανού.
Δεν φεύγει, δεν αποφεύγει, δεν υπεκφεύγει να συνομιλήσει ανοιχτά, για ότι τον συγκλονίζει στην υπέροχη και ταυτόχρονα ουτοπική διαδρομή στα πεδία της γραφής, στους κύκλους που συνομιλούν με κύματα ταξιδιάρικα σε θάλασσες ανοιχτές.
Μοιράζεται εξομολογήσεις και τις αφήνει να εκτεθούν την ώρα που συνουσιάζεται με άδειες γραμμές, για να γεμίσουν από το φως της γραφής του. Είναι η δική του αλήθεια σε μια κατάθεση γνώριμου ύφους που ταυτοποιεί το ενυπόγραφο και ιδιαίτερο γράψιμο στην γεωγραφία της ποίησης.
Είναι ένας διάλογος προσωπικός, εκ βαθέων, που αφήνεται να ξεδιπλωθεί στα μάτια των αναγνωστών, διατηρώντας τον ομφάλιο λώρο, που διατηρεί με τους φίλους στα αναγνωστήρια που σεργιανούν οι λέξεις. Τεθλασμένες ανάσες που σαν φωτιά καίνε ιριδίζοντα σκοπευτήρια, σε απένθητες καταδύσεις.
Είναι εκείνος που αφουγκράζεται με φωνή γερμένη στους ώμους, μένοντας στάσιμος, μαθητής στην ίδια τάξη, αμετανόητος εραστής, αλιεύς πόθων, κυρίαρχος συναισθηματικών ατοπημάτων, στα νοήματα ερωτικών διαδρομών. Εδώ οι λέξεις δεν απεργούν σε άσωτους καιρούς στις κατεβασιές των άστρων. Γιατί τι άλλο είναι η ποίηση του Τάκη Τσαντήλα, μικρά αστεράκια που δείχνουν τον δρόμο, στις ατραπούς μεθυσμένης ερωτικής γραφής ενορχηστρωμένης με σιωπές και θύμησες στην περιήγηση της μνήμης.

Ενδείξεις

Θα 'ρθει καιρός
που τα καρφιά των ατραπών
που δρασκελίσαμε
θα βυθιστούν σκαιά
μες στο ισχνό κορμί της θύμησης
όπου το αίμα
θ' αναβλύζει πορφυρό
και θα κοχλάζει

Ψάχνει στεριές ν' ακουμπήσει άχραντες επιθυμίες, στα οδοφράγματα που στήνονται πόθοι στην αοριστία του χρόνου, στα νεφελώματα των σκέψεων που υφαίνονται στίχοι και ύμνοι στα ύψη των μύθων. Στη μυθολογία των παθών, επαίτης γίνεται στην περιφορά των αισθήσεων.

Ιριδίζοντα πάθη

Επιμένω επαίτης να σε ψάχνω στη δίνη
να ξεσέρνομαι πίσω από ιριδίζοντα πάθη
να μην έχω ανάσα παρά μόνον για σένα
και μια ερημιά απαλή σαν το χιόνι
σαν τη νύχτα που αράχνιασε εντός μου
μ' εκδορές μυστικές
με σκιές σιωπηλές
και μ' ακάνθινες μνήμες

Δεν αλλάζουν οι σκιές σε διάφανα φώτα, αθωώνονται σε γεννήματα ποιημάτων, την ώρα που σε βράχια χτυπούν οι σιωπές στα ναρκοπέδια της μνήμης, μονομαχούν στο κενό πολλές φορές, για κείνο το μοίρασμα το απρόσμενο, που ζεσταίνει θεϊκές πνοές, σε πεδία συγνώμης, αποχαιρετισμού, σκορπισμένα σε πέλαγα κλεισμένα, θολωμένα από κερασμένο μέλλον, σε ατελεύτητες τροχιές, αγαπώντας πληγές που επιστρέφουν, που δεν ξεχνούν , ονειρεύονται ανιχνεύσεις, ψηλαφώντας απουσίες στους καθρέφτες, που κόβουν και τεμαχίζουν κόσμους πικρούς, για ν' ανταμώνουν εκείνα που σβήστηκαν, αλλά από την αρχή ξαναγράφονται στην ιστορία της γιορτής νοσταλγικών ενθυμήσεων.

Μικρές σκιές

Δίχως στάσεις θαρρώ ο προορισμός
δίχως σιγήσεις
μόνο να,
μικρές βροχές πρέπει να προσπεράσουμε
μικρές σκιές
μικρούς υφάλους
που προσπαθούν να παρακάμψουν το ταξίδι μας
να αναστρέψουν τη ροή των ήχων
των ποιημάτων
που - κόντρα σ' ομίχλες και καιρούς θολούς -
γεννοβολούν καινούργια ποιήματα
με όψη ηδεία κι αρυτίδωτη
με ζωηρή ανάσα
με αναβλύζουσα θωπεία
και με περιφορά θαυμάτων κι ανατάσεων
από ένα μέλλον που αγρυπνά
πάνω στα ναρκοπέδια της μνήμης

Για τον Αίολο της ποίησης, που φυσάει το πολύ μιας γραφής μ' ανοιχτούς ασκούς, αιολίζεται στις παραγράφους μυστικών αποστάξεων, που το λίγο της μελάνης γίνεται πολύ, αγγίζοντας κορυφογραμμές, φλερτάροντας πάντα με την έμπνευση, που του χτυπά απρόσμενα την πόρτα, σε ώρες που όλοι εμείς κοιμίζουμε τ' όνειρο, εκείνος ξαγρυπνά, για να βρει το χάιδεμα στο ξημέρωνα της πρώτης ηλιαχτίδας, κι ύστερα να το φέρει με κρυσταλλένιους ήχους στα μάτια μας.

Στους λειμώνες των άστρων

Μ' ανοιχτούς τους ασκούς των ανέμων

σαλπάρουμε
στ' ανοιχτά θαλασσών και ερώτων
ανιχνεύοντας ρίμες
σε βυθούς των αιώνων θαμμένες
με φανούς βιβλικούς κι άγιες θύμησες
μ' αγρυπνίες κυμάτων και ήχων
που ενώνουν φως με τα θαύματα
στους ναούς των ανθών
και ευκταίους λειμώνες των άστρων

Η περιφορά των αισθήσεων περιμένει επαρκείς αναγνώστες σε προσκυνήματα επιταφίων μυημένων σε ποιητικές "υδρίες ανάσες" , σε αχούς ονείρων, εκπορθώντας την γλυκιά ευωδιά αρωμάτων σε ερώτων αγγίγματα με φώτα γιορτής στις εξορύξεις των πόθων και των παθών που συνοδεύουν το αγνάντεμα σε τούτο το ταξίδι των λέξεων.
Καλοτάξιδες και μυροβόλες...


Σοφία Στρέζου - Συγγραφέας / Κριτικός

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο "Αισθητικές αναλύσεις ποιητών"
τον Μάρτιο του 2010

http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2010/03/blog-post_15.html

Ανιχνεύοντας τον Ποιητή Τάκη Τσαντήλα! Της Μαρίας Κατσάτσου

"Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή

που δεν την αρμενίσαμε ακόμα." /  Ναζίμ Χικμέτ

Ο Αίολος λογοτεχνικό ψευδώνυμο, του Τάκη Τσαντήλα ζει, εργάζεται και δραστηριοποιείται στη Λαμία.

Πρώτη λογο-τεχνική εκδοτική απόπειρα καταγράφεται το 1982, όπου μαζί με τον Κώστα Κολλημένο εκδίδουν την ποιητική συλλογή «Είδωλα που κραυγάζουν».

Έκτοτε σποραδικά διάφορα κείμενά του εντοπίζουμε σε περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματα, κατά βάση, αλλά και πεζά και πολιτικά κείμενα.

Τον Γενάρη του 2006 εκδίδει την ποιητική συλλογή «Ενδελεχή κι απόκρυφα ατοπήματα», και τον Γενάρη του 2007 την ποιητική συλλογή «Ανιχνεύοντας ουρανό» (εκδώσεις «Οιωνός»).
Τον Ιούνιο του 2008, από τις εκδόσεις «Αρμός» εκδίδουν από κοινού με τη Μαρία Ροδοπούλου τα «Προ-αιρετικά και ατημέλητα». Μια προ-αιρετική ποιητική συνάντηση ή καλύτερα ένας συνδυασμένος και ατημέλητος ερωτικός λόγος και αντίλογος.

Τον Νοέμβριο του 2008 εκδίδει από τις εκδόσεις «Οιωνός»  την ποιητική συλλογή «Ιχνηλατώντας τη σιωπή».

Ξεχωριστές όλες οι ποιητικές συλλογές πλημμυρισμένες από λογής συναισθήματα.

Κυρίως όμως οι στίχοι του διακρίνονται για τον έντονο ερωτισμό και λυρισμό τους.

Παραθέτω μερικά δείγματα της πένας του Τάκη Τσαντήλα.

------------------

* Πανσέληνος χτύπος:

Θάλασσα κι ουρανός εναλλάσσονται

εικόνες κι αισθήσεις μας κλείνουν το μάτι
μας ωθούνε επίμονα να πλάθουμε όνειρα..

~~~
* Στη δίνη και στη σιωπή:

Νεράιδα εσύ

τ΄ ανέμου κόρη και του πέλαγους

ξανά στη δίνη σου αφήνομαι

ερωτικά να σ΄ ανιχνεύω..

~~~

* Άφθαρτος πόθος:

Με καρτερούσες καιρό

μες απ΄ τη μοναξιά της σιωπής και της δίνης
με τα πανιά σου μεσίστια

και τις άγκυρες θαμμένες..

~~~

* Απόκρυφη θάλασσα:

Έτσι, σε ανιχνεύω αιώνες,

πριν το μέλλον αλώσει τη θύελλα
κι ένα σου βλέμμα αρκεί

να ζωγραφίζει ατέλειωτο μπλε

την ψυχή μου..

~~~

* Άγονη γραμμή:

Κι ύστερα, δάκρυσε ο ουρανός

ένα φεγγάρι προβάλει πορφυρό

μέσα στη νύχτα

στη δική μας ατέρμονη νύχτα..

~~~

* Μυστικό τοπίο:

Όλα ανοιχτά στον ορίζοντα,

στον αέρα οι ανάσες συσπώνται
στο κύμα λικνίζονται

στο σώμα δονούνται

σαν μελωδία του χθες

σαν νοσταλγία του τώρα

σαν ευλογία του αύριο.. 

~~~
* Παραμορφώσεις (Πίσω απ’ το παραβάν):
Τα πρωινά είναι πιο σκοτεινά
κάποιες φορές από τις νύχτες
οι ηλιαχτίδες τους μου κλέβουνε το φως
κι εκλιπαρώ τον ήλιο να με κάψει..

~~~

* Ο σφυγμός του δειλινού:

Ποιος χτύπος ακούγεται σιγαλά

στις αλκυονίδες του σεπτού δειλινού;
Ποια γαλήνη μετατρέπεται σε θύελλα

πάνω στο μυρωμένο κορμί σου;
Ξέρεις! Κι αν δεν ξέρεις, νιώθεις!

Τη θάλασσα νιώθεις

που παίζει κρυφτό με τον άνεμο.. 

~~~

* Μυστική ακολουθία:

Μαζί κι απόψε στη γιορτή των αισθήσεων

στην έναστρη νύχτα
στη μύηση

μαζί θα πετάξουμε πέρα απ' το χρόνο
στο γαλάζιο αχανές

γυμνοί κι απροσάρμοστοι..

~~~

* Αμυδρές σκιές:

Φως αναδύει το δωμάτιο ψυχή

φως κι αμυδρές σκιές
απ' αγκαλιές κι από ασύστολες θωπείες..

~~~

* Διάφανο άγγισμα:

Μεσάνυχτα θα ρθω ξανά στη σκήτη σου
να σου κεντρίσω τις αισθήσεις με το πορφυρό

το μυρωμένο απόσταγμα του πάθους

αγγίζοντας το σώμα σου ανάλαφρα

σαν μελωδία μυστική αγγέλου..

»...Οι Ποιητές δεν ξενιτεύονται... Αυξάνονται στην Ανατολή, αγναντεύοντας το ξάφνιασμα της αποκάλυψης του πορτρέτου... Γελούν στα εμπόδια, τα κάνουν όνειρα, ζωγραφίζοντας τη δική τους Επανάσταση... Ναι, οι Ποιητές είναι η Επανάσταση κάθε εποχής... Ξεκουράζουν, φιλώντας τις διψασμένες ψυχές της μοναξιάς… που όταν λείψει ο στίχος, θεριεύει, αγριεύοντας τη νύχτα, που συνηθίζει να κουβαλά ελεύθερη ερημιά...»

* Αντανάκλαση
Διάφανη η αντηλιά πάνω στο σώμα σου
βουερή αναπνοή μες στη μέση του θάλασσας
τα ναι και τα όχι
η μυστική στιγμή που το φεγγάρι γυμνό
βουτά μες στο κύμα
για να βρει το τετράφυλλο δάκρυ
ο βαθύς στεναγμός τ' ουρανού το ξημέρωμα
Εσύ και οι αέναοι χτύποι σου
η φλόγα
η φλόγα που καίει ασίγαστα μακριά στον ορίζοντα
που πλησιάζει
που βρυχάται
που καίει
που ανασκαλεύει πληγές κι αμαρτίες
η σκόνη του χθες κι ο απόηχος του περατάρη ανέμου
το χάδι σου
ευλογία και χάρη
και ψίθυρος
σαν σταγόνα που ξεχύνεται γάργαρη
στο αχανές των αιώνων
σαν μικρό νυχτολούλουδο
που ανθίζει
κι εγείρεται

Κλείνοντας το μικρό αυτό αφιέρωμα όπου είχα την τιμή να αναρτήσω, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Τάκη Τσαντήλα για την ανθρωπιά του, τη φιλία του, την αγάπη του.

"ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΟΥ"

Μαρία Κατσάτσου – Δημοσιεύτηκε στο blog «Waves» στις 13/05/2009