Καιρός για φως..

Μηδενική ανοχή στη βία - θα συμφωνήσω μαζί σας - κύριοι της συγκυβέρνησης. Παροτρύνοντας τους πολίτες να ξεκινήσουν να καταδικάζουν και να αντιστέκονται στους κύριους εκφραστές της βίας.
Σε Σας.
Σε Σας που έχετε εισαγάγει τη βία στην πολιτική σας.
Τη μεγαλύτερη και χειρότερη μορφή βίας που μπορεί να υφίσταται μια χώρα, μια κοινωνία, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.  Η φτώχεια και η ομίχλη που μας έχει πνίξει ανάσες, όνειρα, ζωές. Κοιτάξτε γύρω σας κύριοι της συγκυβέρνησης.  Παντού ερείπια. Πρόσωπα χλωμιασμένα, ρυτιδιασμένα, γερασμένα, καταθλιπτικά. Πρόσωπα με έντονα τα χαρακτηριστικά της απογοήτευσης, του «πως θα τα βγάλω πέρα», του «πως θα ταΐσω τα παιδιά μου».
Έχουν αυτοκτονήσει - δολοφονηθεί - άνθρωποι, έχουν διαλυθεί οικογένειες, έχουν εξοβελιστεί όνειρα. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να γελάς, να χαίρεσαι, να ερωτεύεσαι, να ταξιδεύεις. Όπου κι αν κοιτάξουμε η Ελλάδα μας πληγώνει. Παντού ικέτες, επαίτες, λουκέτα, συντρίμμια ονείρων και ζωών.
Η φτώχεια έχει απλωθεί παντού σαν πανούκλα. Δείτε καλά. Παντού συσσίτια λες και βρισκόμαστε σε κατοχή και σε πόλεμο. Βιώνουμε την βαρβαρότητα σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική.
Κι αυτή η βαρβαρότητα δεν μας είναι άγνωστη. Την ξέρουμε καλά. Έχει όνομα, κατοικία, υπογραφή. Έχει τόνο, ύφος, χρώμα. Ένα χρώμα αποκρουστικό και κατασκότεινο.
Μας θέλετε σύγχρονους σκλάβους κι αμέτοχους. Και γι’ αυτό προσπαθείτε να μας εκβιάσετε, παραπλανήσετε, ενοχοποιήσετε, χειραγωγήσετε. Όσο εμείς σας το επιτρέπουμε τόσο εσείς συνεχίζετε. Κι άλλο, κι άλλο κι άλλο. Γιατί οι αγορές και το κεφάλαιο, τα αφεντικά που υπηρετείτε, είναι σαν τους βρικόλακες. Τρέφονται κι ηδονίζονται με αίμα, με το αίμα μας.
Μόνο το φως φοβούνται οι βρικόλακες.
Το φως της ζωής, της ανάτασης, της εξέγερσης.
Της ανατροπής σας.
Καιρός για φως λοιπόν..

Τάκης Τσαντήλας

Ακάνθινο υφάδι

Φορτώθηκα τις μνήμες μου

κι ένα παλιό λυχνάρι

και πήγα στ' ακρογιάλι

να βρω αστροφεγγιές

Βρήκα σιωπές και σύννεφα

και άφαντο σημάδι

απ' το δικό σου χάδι

σαν άναβες φωτιές

Βότσαλα κι άγρια κύματα

κι ακάνθινο υφάδι

στίγμα σου και αχνάρι

μπλεγμένο μ' αγκαλιές

Βρήκα και σκόρπια ποιήματα

που σμίλευες με χάρη

τις νύχτες με φεγγάρι

του πάθους ευωδιές

Τάκης Τσαντήλας – Έμμετρες αποδράσεις

Οδός μοναξιάς

Οδός μοναξιάς δεν υφίσταται. Υφίσταται μόνο η εγωκεντρική και ανεξήγητη ενίοτε επιμονή μας να υψώνουμε τείχη τριγύρω μας, αποδιώχνοντας έτσι τον αέρα, το λόγο, το φως. Η εμμονή μας να μη θέλουμε να συνομιλήσουμε με το αυτονόητο
και να μην τολμούμε να δούμε το προφανές.  


Τάκης Τσαντήλας - "Αφορισμοί"

Μια βόλτα στ' απρόσμενο

Θα μου επιτρέψετε (κι) απόψε
ωραία κυρία μου
να γίνω ανάγωγος στίχος
στο σώμα σας

Ναι! Σ' εσάς μιλάω ωραία κυρία μου
με τα έναστρα μάτια
με τ' αλαβάστρινο πρόσωπο
με το δαντελένιο χαμόγελο
με τα κελαρυστά σας μαλλιά

Θα μου επιτρέψετε λέω
να είμαι ο συνοδός σας απόψε
για μια βόλτα στ' απρόσμενο
για μια βόλτα στο μέλλον

Εκεί οικεία μου άγνωστη
που εύηχοι ήχοι χαράσσουν τον άνεμο
έτσι που αυτός εξεγείρεται
και φυσά ποθητά στο κορμί σας

Παρεκτράπηκα, το γνωρίζω καλή μου
μα είναι αδύνατο να μη σας το πω
συγχωρήστε μου λέω το θάρρος
μα θέλω να σας πιάσω το χέρι
ελαφρά όσο πιο ελαφρά γίνεται
για να νιώσετε πως επωάζεται ένα ποίημα
πως ηχεί ένα χαρμόσυνο πάθος
πως δονούνται τα σήμαντρα στους ναούς των ερώτων
για τον ερχομό του φωτός
για τον θηλασμό της χαράς
για τον αγιασμό της φωτιάς
για ένα φιλί που φυλάσσετε αιώνες στα πέλαγα
και προβάλλει σαν άστρο τις νύχτες
μονάχα για σας

Θέλω - είμαι και τόσο επίμονος -
να πιω μαζί σας λίγο κρασί
να μεθύσω μαζί σας
να χορέψω μαζί σας
με φόντο το κύμα του άχραντου πόθου
που κατακλύζει μυστικές αμμουδιές
και ανήμερα σώματα

Δίχως καμιά συστολή
ν' ασπαστώ την σεπτή αγιοσύνη σας
να γευτώ τη βαθιά ηδονή σας


Τάκης Τσαντήλας

"Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας". Κριτική της Σοφίας Στρέζου

Ρητορικός ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του Τάκη Τσαντήλα «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας», που κυκλοφόρησε το 2013 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ.
Ποιο το «όλον» και ποιο το «τίποτα» της «νοσταλγίας» που περιφέρεται στο άπειρο, στην ανάσα του ποιητή, στη σιωπή του λόγου, στα άχραντα μυστήρια της μνήμης. Είναι γνωστή η συγκατοίκηση της μνήμης με τη λήθη, της ανάμνησης με τη λησμονιά στις αναρριχήσεις της ποίησης. Στη τοιχογραφία της συνθέτει θραυσματικούς στίχους αισθαντικών ημερών που έφυγαν, επωάζοντας λέξεις.
Ο ποιητής δεν ξεφεύγει από την ποιητική μυθολογία της ερωτικής γραφής του. Ευαίσθητη και λυρική, ευθύβολη και τολμηρή στην γεωγραφική ισοτοπία της ποίησης. Γίνεται ο εξόριστος προσκυνητής, που ψηλαφεί τη φυσιολογία του έρωτα μέσα από θυμητάρια μνήμης, σαν αποθηκεύονται στα θηκάρια της νοσταλγίας, για να αναδυθούν πυκνά και υποβλητικά τα ποιήματα. Ενδύεται ψυχικές ανατάσεις - Αυτός - ο μετανάστης από την χώρα των ανέμων, αρθρώνοντας φθόγγους σε κάθε του φύσημα. Τούτο το φύσημα ανανεώνει την οπτική του, χωρίς να καθηλώνεται κάθε φορά στους ίδιους γνώριμους τόπους.
Λεκτικοί αποφθεγματικοί στίχοι σαρκώνονται στις αγκυλώσεις των ποιημάτων. Έτσι οι πύλες ανοίγουν για τους ήδη μυημένους αναγνώστες, μια και ο Τάκης Τσαντήλας εδώ και χρόνια έχει χτίσει μια όμορφη αναγνωστική σχέση με τους φανατικούς φίλους του. Ο συναισθηματικός του λόγος γίνεται μοχλός συγκίνησης, που ενταφιάζει τη λήθη στην αυτοτέλεια της μνήμης.
Ο ποιητής δεν επεξεργάζεται απλώς την ατομική περιοχή του, αντίθετα ιχνηλατεί βήματα στην οξύτητα της βιωμένης πορείας στο άπειρο, στην αμετάκλητη ενότητα με την αιωνιότητα. Ο μινιμαλιστικός σχεδιασμός των ποιημάτων τον οδηγεί σε εύκρατες ζώνες στην ευτοπία της ποίησης. Έτσι ο ιδιωτικός ορίζοντας μεταλλάσσεται σε ανεμοσκορπισμένη ευαισθησία που πάντα βρίσκει τόπο να εναποθέσει το άρωμα της νοσταλγίας, ως «αντίδωρο χάδι».

Βήματα στο άπειρο

Ένιωσα την αγρύπνια και την έκσταση
ως ιχνηλάτης κι αχθοφόρος
κάνοντας βήματα στο άπειρο
βήματα αργά
τόσα όσα η μνήμη ορίζει
κι ακόμα τόσα
όσα για να μειώσω την απόσταση από μένα
με τη φορά του λόγου να είναι ανάστροφη
και με το βλέμμα των καιρών
να μ’ εμβολίζει

Ο ιδιαίτερος ψυχισμός και η ευαισθησία του ποιητή γεννούν μια προσωπική στιχουργική, που με τα χρόνια γίνεται μόνιμη συνθήκη στα ποιήματά του. Τα συναισθηματικά τοπία γίνονται ιερές λειτουργίες, με χαμηλούς τόνους στην ποιητική του. Οι στιχουργικές του εμπεριέχουν σαγηνευτικούς συνδυασμούς στη διαχρονικότητα της γραφής του. Παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός προσκυνητής στην ερμηνεία του αθέατου. Ασκείται σε μακρινές και απρόσταχτες πορείες, θυμίζοντας αισθαντικές μέρες που έφυγαν, αλλά είναι πάντα εδώ, στην αποκρυπτογράφηση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού.

Απρόσταχτες πορείες

Θύμησες με φορτία
από πτώσεις οχυρών και αυταπάτες

Ό,τι ονειρεύτηκα με έθρεψε
Ό,τι αγάπησα με λάβωσε

Προσκυνητής επίμονος του λόγου
θα ασκούμαι πάντοτε σε μακρινές
κι απρόσταχτες πορείες

Ο Τάκης Τσαντήλας είναι ο νωχελικός εραστής του λόγου. Είναι πλασμένος από την πλάνη ύλη που συνοδεύει τους ποιητές δια βίου. Τα περάσματα του ανέμου είναι ο φυσικός του χώρος, εκεί που ο άνεμος δεν αγγίζεται με χέρια, αλλά με λέξεις, αποπληρώνοντας το χρέος του Ποιητή στην Ποίηση.
Αν και κατανοεί πως δεν πρέπει να τρέφεται με μύθους, Εκείνος εξακολουθητικά αρπάζεται από μύθους «που πόθησαν τον πόθον πέρα από την αντοχή του πόθου τους» κατά πως λέει ο ποιητής Δημήτρης Δημητριάδης.

Καιρός να δεις

Είναι καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους

Είναι καιρός να δεις

Να μπεις στη μάχη άσπιλος

Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός

Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου

Ο ποιητής στηρίζει την ύπαρξή του στην ανίχνευση των λέξεων σε εωθινά σκοτάδια και ανθισμένα δάκρυα, αναζητώντας στίχους. Ηλεκτρίζεται στο ασήμαντο που γίνεται σημαντικό, μεταγγίζοντας λέξεις σε ποιήματα. Δεν υποχωρεί στην ήττα του αδοκίμαστου κι ας χόρτασε νίκες στις πιο λεπτές εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος, αποτυπώνοντας ελλειπτικά τον μύθο του έρωτα.

Η ποιητική του γλώσσα έχει τη διαύγεια μιας συνομιλίας με την σταθερή αλήθεια της ποίησης και το άπειρο. Το εξορυγμένο πολύτιμο μετάλλευμα της μνήμης γίνεται ο απερίφραστος και λιτός αντάρτης στίχος, που αν βρεθεί θα φωτίσει με τη λάμψη του το Σύμπαν.

Λόγος ζωής

Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις
στο σκοτάδι

Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί
ίσως φωτίσει με τη λάμψη του
το Σύμπαν

Η Σιωπή για τον Τάκη Τσαντήλα είναι ο βασικός άξονας της γραφής του. Τα ποιήματά του θα ενδυθούν με ανάσες που ηχούν λέξεις για τους πρωτόπλαστους του έρωτα και της απουσίας. Θα ενσαρκώσουν στίχους από την ιδιοποίηση της ζωής, νέμοντας τα εκμαγεία της στέρησης «στα πυκνά των καιρών νεφελώματα».

Το ευγενές μέταλλο της μνήμης που ναυτολόγησε η αγάπη, γίνεται ο περίπλους στις ακτές των συναισθημάτων. Συλλαβίζονται χάδια, από την απόσταση της λήθης, στην άγνωστη γλώσσα της ροής των αισθήσεων. Γιατί όπως λέει ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης «Απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός απ’ τη νοσταλγία σου για κάτι πολύ μακρινό που δεν το θυμάσαι».

Σιωπή κι απουσία

Θα με βρίσκεις - κυρίως - εκεί
στα πυκνά των καιρών νεφελώματα
που θα κρύβεις το βλέμμα σου
για να διώχνεις ανήμερες μνήμες

Θα με βρίσκεις απρόσμενα
- σε στιγμές που θα βγάζεις τα πέπλα της λήθης –
ως ροή
ως ονείρωξη
ως ανάσα αστάλωτη
ως σιωπή κι απουσία

Σοφία Στρέζου – Συγγραφέας / Κριτικός

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο
"Αισθητικές αναλύσεις ποιητών" τον Σεπτέμβριο του 2013

http://anagnoseispoiiton.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html