Έσχατο καταφύγιο

Κάθε φορά που ΔΕΝ εκφράζεσαι
το φως συστέλλεται
η μέρα φθίνει
ο νους σκοτίζεται
βυθίζεται
σμίγει στην άβυσσο
με την οδύνη.

__________Υ.Γ.
Η έκφραση είναι το έσχατο καταφύγιο
των αχθών
των παθών
των φορτίων μας.
Άστρο στη νύχτα μας κι αιμοδοσία ζωής.


Τάκης Τσαντήλας

Έγκαυλος και πυρφόρος

Ο Λόγος ή θα είναι εύοσμος
έγκαυλος και πυρφόρος
ή θα είναι μια θλιβερή επαιτεία.
Η φωτιά της πληγής
της αχλής
της επιθυμίας
της ανάγκης
(θα) βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώνει
τα φιλέραστα θέλω της.
Τώρα και πάντοτε!
Ως ηχηρή απάντηση στη σιωπή
κι ως ζωτική απόκριση στη απουσία.


Τάκης Τσαντήλας

Σύννεφο με αναμνήσεις

Και μετά το παρανάλωμα τι;
Ξέρω, θα μου πεις,
θα μου τραγουδήσεις μάλλον
πως, "τίποτα δεν έχει αλλάξει
και τίποτα δεν είναι όπως παλιά"
και το βιολί να σιγοκλαίει ψηλά στη σκέπη
που ανεβαίναμε να προσεγγίσουμε τα σύννεφα
γιατί εκεί ζούσαμε
εκεί ανασαίναμε
εκεί ανθούσαμε.

Και τώρα; τώρα που το πάθος ναυάγησε
εκεί στα σύννεφα δεν ζει κανείς
κανείς θνητός δεν ζει εκεί
μήτε θεός
μήτε κι ο θάνατος
γιατί κι αυτός μετοίκησε στη γη
και συμβιώνει με τρελούς
με άστεγους
και με αποκλεισμένους.

Το κρύο, Μάτια μου, αφόρητο
κι ας είναι ντάλα Καλοκαίρι.

__________Υ.Γ.

Κάπου πρέπει να σείεται το φως
για να μπορούν τα όνειρα να καίνε
να λένε
ν' αγάλλονται.     

Τάκης Τσαντήλας

Ανάσα μονάχα

Δεν ήταν η λήθη
μήτε η μνήμη
που θρόιζε
στ' ανοιχτά του απείρου
ανάσα μονάχα
τρυφερή
και απρόσωπη
ανάσταση σιωπών
στον κυρίως ναό
της αγάπης.

ΥΓ:  Την ατραπό της απλότητας.
Αυτήν ανιχνεύουμε!
Υμνώντας το φως
που ευφραίνει γλυκά
τις ανάσες μας.

Τάκης Τσαντήλας

Απεραντοσύνη

Είναι η νοσταλγία για το αύριο
που μας κρατάει ξάγρυπνους,
το φως των αεικύμαντων μαχών
που ανασκαλεύει την ιστορία,
το φιλί που ανεμίζει ασύνορο
στα οδοφράγματα της εξέγερσης,
το ταξίδι είναι
στα βαθύπεδα του εντός μας,
η προσέγγιση μας στο άγνωστο
πέρα από βεβαιότητες
κι από κρυσταλλωμένες αγυρτείες.

__________Υ.Γ.

Ανάμεσα σε μνήμες

από καιρούς αιμοβόρους 

κι αθώρητα δάκρυα

η αίσθηση ενός οικείου αγγίγματος
είναι που περικλείει
όλη την απεραντοσύνη της αγάπης.
Ως μουσική
ως ηδονή
ως ποίηση!


Τάκης Τσαντήλας

Λόχμη

Γράφω για όλα αυτά

που μου μιλούν

και παρεισφρέουν μέσα μου

καλώντας με

να τ' ανιχνεύσω.
 Για τις χαρές και τις οδύνες

που γυμνώνανε τα όνειρα

και τα παρέδιδαν στο πρώτο φως

να τα εγγράψει μυστικά στη μνήμη.
 Για το λεπτό ανθάκι 

που μας έθαλψε 

εκεί

στη λόχμη των παθών που ανταμώναμε

κι αποκαθαίραμε το χρόνο.

__________Υ.Γ.

Δεν ξόδεψα το χρόνο μου
παρά μονάχα για να δύναμαι να αγροικώ
την ηδονή των λέξεων
την ώρα που η πένα τις αγγίζει ανάλαφρα
και τις μυεί πως ν΄ απεκδύονται
μπροστά στο λάλον φως
και ν΄ αυτοπυρπολούνται.

Τάκης Τσαντήλας