Σύννεφο και γαλήνη

Να με φωνάζεις, θέλω, σύννεφο
να με θωρείς σαν σύννεφο
έτσι κι αλλιώς εκεί συχνάζω
εκεί μονάζω
εκεί εκφράζομαι
κι εσένα, λέω, να σε φωνάζω γαλήνη
μια ζεστή κι ευκρινής γαλήνη
γεμάτη με ακύμαντες θάλασσες
και διαρκές Καλοκαίρι


Τάκης Τσαντήλας

Τα νηπενθή των ανέμων ποιήματα

Ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον
είναι ο λόγος
τα νηπενθή των ανέμων ποιήματα
που μας καλούν στο ναό τους
να ασπαστούμε
το πανάμωμο φως τους


Τάκης Τσαντήλας

Παραδοχή

Ούτε αγάπη ούτε επικοινωνία υπήρξε.
Άγριο πρόσταγμα αφανισμού ήταν.
Πάθος τρελό κι αχαλίνωτο.
Αμφίδρομη καύλα
για γαμήσι παράφορο.
Και ναι, περάσαμε εξαίσια.
Κι εξαντληθήκαμε.
Τόσο απλά
τόσο καθαρά
τόσο ωραία.
Έτσι συμβαίνει στις προσταγές των αισθήσεων.
Έτσι γεμίζει κι αδειάζει η κλεψύδρα του έρωτα.


Τάκης Τσαντήλας

Το πρώτο φως

Το πρώτο φως
_____ στο φιλί μας
ο ηδονικός βρυχηθμός
της εωθινής αγκαλιάς
που μας παραδίδει γυμνούς
κι αναμάρτητους
στο έμπα της μέρας


Τάκης Τσαντήλας

Τάκης Τσαντήλας / Σεπτά κι ανερυθρίαστα

Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων


Κι όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς
- σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στο λόγο
στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων.

_____________________________


Με ψάχνω σε σένα


Δεν είμαι εντέλει παρά ένα ανθάκι
στην άκρη του κήπου σου
φως αμυδρό
που εξερευνεί το βυθό σου
θαλπωρή ποθητή
που εδρεύει στα σύννεφα.
Είμαι Εσύ
και με ψάχνω 
σε Σένα.

_____________________________


Υπήρξαμε άραγε ποτέ;


Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή
διασχίζοντας θύμησες
έρωτες
ερημιές
απουσίες
ώσπου να μας παραδώσει αθόρυβα
στην παύση και στη λησμονιά.

ΥΓ: Υπήρξαμε άραγε ποτέ;
Κι αν ναι, κατανοήσαμε επαρκώς
την ύπαρξή μας;

____________________________

Αίνιγμα

Ριζωμένο σκοτάδι Εσύ
και φωτιά
πυρκαγιά βουερή κι ανεξέλεγκτη
κι εγώ αεράκι
βροχοστάλα διάφανη
διεισδύω στο βλέμμα σου
προσεγγίζοντας το βαθύ,
το κρυφό αίνιγμά σου.


Τάκης Τσαντήλας / Σεπτά κι ανερυθρίαστα / Συμπαντικές διαδρομές / 2015

Εκτροπές

Σε βλέπω και πάλι
που δειλά ξεπροβάλεις
σαν σκιά
στο κατόπι μου

στις διαβάσεις σε βλέπω

των αστεριών και των μύθων

σαν φλερτάρουν τις νύχτες στα σύννεφα

και γυμνές οι αμαρτίες τους
φλογίζουν το άπειρο

αγροικώ την ανάσα σου

στο βαθύ του πελάγους γαλάζιο

εκεί που ο άνεμος

στήνει χορό ποθεινό μες στα κύματα 

ομιλεί μυστικά στο φεγγάρι

κι ανταμώνει την αχλή στο ξημέρωμα

στο απέραντο δάσος σε βλέπω

να γητεύεις αγρίμια κι απείθαρχα όνειρα

να με ψάχνεις στην τρέλα του νου

και σε στίχους που κλαίνε

σε σκοτεινά μονοπάτια
σε θύελλες

και σε στάχτες τσιγάρων που καίνε

να με χάνεις στην άβυσσο

να με βρίσκεις εντός σου

Τάκης Τσαντήλας

Το διάφανο του φωτός και του αέρα

Όταν η αλήθεια απογυμνώνεται
μπροστά στον καθρέφτη του νου μας
τότε και η φωνή ή η σιωπή
πρέπει να αποτυπώνεται ανάλογα
και να εναρμονίζεται
με τη γυμνή μας αλήθεια.

Οι λέξεις είναι σαν αναπάντεχα κύματα.
Πότε μας θάλπουν και πότε μας πνίγουν.
Και το σκοτάδι μας βοηθά να αισθανθούμε
και να εκτιμήσουμε το διάφανο
του φωτός και του αέρα.

Εκεί που ενεδρεύει το άφθαρτο
το αδιόρατο
το αναδυόμενο.


Τάκης Τσαντήλας