Νυν και αεί

     Στη Μαρία 

Πρώτα ήρθε ο λόγος
που αναδύθηκε
αναδείχτηκε
αναλύθηκε
ανυψώθηκε
μετά εσύ
σαν από έναστρο ουρανό
αισθαντική απαλότητα
έτοιμη από καιρό
των αχράντων να μυηθείς τα ποιήματα
κι ύστερα ν’ απαντηθείς
στ’ αχανές
με τον άνεμο
ως πάθος πηγαίο κι απέθαντο

μείνε ως έχεις
αναπνοή που φυσάς
που σκιρτάς 
κι ημερώνεις τα σύννεφα 
η λάμψη στο βαθύ μέσα βλέμμα σου
συνενώνει
το μαζί του παρόντος 
με τη μνήμη του μέλλοντος
ως νυν και αεί
ποθητή
αταξία. 

ΥΓ: Ευκρινές κι ανοξείδωτο πάντα το φως
κι αν ομιλεί κι αν σιωπά
προσκαλεί
ως φιλέραστον χάδι.

 
Τάκης Τσαντήλας

Το ποίημα φλέγεται

Κάθε που σε κοιτώ
το φως υψώνεται
η νύχτα φέγγει
το ποίημα φλέγεται
εκρήγνυται

σμίγει στο άπειρο
με τη σελήνη


Τάκης Τσαντήλας

Επίπονον

Είναι αβάσταχτο
να ζεις μαζί
με κάποια όνειρα
που αρνούνται επίμονα
στο φως
να εκτεθούν
Οδυνηρό πολύ
να ζεις μαζί
με κάποια ποιήματα 
που ασκούνται επίπονα
στη σιωπή


Τάκης Τσαντήλας

Δάκρυ υφαντό

Ω! απάνεμο μυστικό της ψυχής μου
σκήτη σεπτή σ' ανθισμένους λειμώνες
δάκρυ υφαντό απ' αγάπη και άλμη
βάλσαμο πληγωμένης σιωπής και ανάτασης.
Ηδύ μυστικό
της ψυχής μου ανάσα.


Τάκης Τσαντήλας

Αγάπη

Η αγάπη δεν είναι λέξη ή εικόνα στη σφαίρα του φανταστικού αλλά μια ακατανίκητη έλξη να δώσεις και να πάρεις χαρά, να δώσεις και να πάρεις ζωή μέσα από τις ανάσες εκείνες που γεννούν και ξαναγεννούν ζωή.
Το θαύμα που πραγματώνεται μέσα από την άνθιση των συν-αισθημάτων στις φλέβες μας. Η ανυψωτική ροή των αναπνοών προς το μέγα θάμβος των ηδονών και των αισθήσεων.
Αγάπη είναι η καταλαγή, η αποδοχή, το μοίρασμα κι η προβολή της στιλπνής της γυμνότητας στο δημιουργικό φως του "μαζί". Ο λόγος που γίνεται άνθος, που γίνεται σκέπη, που γίνεται άγγιγμα, που γίνεται ποίημα.

Τάκης Τσαντήλας