Οι μνήμες σκυθρωπές
μπαινοβγαίνουν στις φλέβες
σύννεφα και βροχή και αέρας
στα καταλύματα μιας άφαντης μέρας
με τις ανάσες να πνίγονται
τα όνειρα να σιωπούν
τα μάτια να κλείνουν
απ' την αφόρητη ζάλη
την παραζάλη
την αχρωμία των νοημάτων
την απερισκεψία των θυμών
την νόσο των ιερών μας εδραίων
που αποπνέει ο ρηχός μας ορίζοντας
τα τραγούδια που λένε για έρωτες
δίχως τον έρωτα μέσα τους
που λένε δίχως να λένε
που καίνε δίχως να φλέγονται
κι εσύ να ξανοίγεσαι μόνος
βαρκάδα στην πλάνη με τρύπιες σημαίες
ως φεγγάρι χλωμό
καλεσμένο σε δείπνο
εραστών που κοιμούνται.
ΥΓ: Ο λόγος εδώ
η ομίχλη εδώ
όλα εδώ
μ' έναν θεό, των απόρων, απών
κι ένα σύννεφο άκεφο
να ψάχνει το παντελόνι του στ' άπλυτα.
Τάκης Τσαντήλας
[ Κάπου πρέπει να σείεται το φως για να μπορούν τα όνειρα να καίνε, να λένε, ν' αγάλλονται ]
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2020
Βαρκάδα στην πλάνη
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2020
"Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας" του Τάκη Τσαντήλα. Με την ιδιαίτερη κριτική ματιά της Σοφίας Στρέζου
Ρητορικός
ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του Τάκη Τσαντήλα «Το όλον και το τίποτα της
νοσταλγίας», που κυκλοφόρησε το 2013 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ.
Ποιο το «όλον» και ποιο το «τίποτα» της «νοσταλγίας» που περιφέρεται στο
άπειρο, στην ανάσα του ποιητή, στη σιωπή του λόγου, στα άχραντα μυστήρια της
μνήμης;
Είναι γνωστή η συγκατοίκηση της μνήμης με τη λήθη, της ανάμνησης με τη λησμονιά
στις αναρριχήσεις της ποίησης.
Στην τοιχογραφία της συνθέτει θραυσματικούς στίχους αισθαντικών ημερών που
έφυγαν, επωάζοντας λέξεις!
Ο ποιητής δεν ξεφεύγει από την ποιητική μυθολογία της ερωτικής γραφής του.
Ευαίσθητη και λυρική, ευθύβολη και τολμηρή στην γεωγραφική ισοτοπία της
ποίησης. Γίνεται ο εξόριστος προσκυνητής, που ψηλαφεί την φυσιολογία του έρωτα
μέσα από θυμητάρια μνήμης, σαν αποθηκεύονται στα θηκάρια της νοσταλγίας, για να
αναδυθούν πυκνά και υποβλητικά τα ποιήματα. Ενδύεται ψυχικές ανατάσεις - Αυτός
- ο μετανάστης από την χώρα των ανέμων, αρθρώνοντας φθόγγους σε κάθε του
φύσημα.
Τούτο το φύσημα ανανεώνει την οπτική του, χωρίς να καθηλώνεται κάθε φορά στους
ίδιους γνώριμους τόπους.
Λεκτικοί αποφθεγματικοί στίχοι σαρκώνονται στις αγκυλώσεις των ποιημάτων. Έτσι
οι πύλες ανοίγουν για τους ήδη μυημένους αναγνώστες - μια και ο Τάκης Τσαντήλας
εδώ και χρόνια - έχει χτίσει μια όμορφη αναγνωστική σχέση με τους φανατικούς
φίλους του.
Ο συναισθηματικός του λόγος γίνεται μοχλός συγκίνησης, που ενταφιάζει τη λήθη
στην αυτοτέλεια της μνήμης.
Ο ποιητής δεν επεξεργάζεται απλώς την ατομική του περιοχή. Αντίθετα ιχνηλατεί
βήματα στην οξύτητα της βιωμένης πορείας στο άπειρο, στην αμετάκλητη ενότητα με
την αιωνιότητα.
Ο μινιμαλιστικός σχεδιασμός των ποιημάτων, τον οδηγεί σε εύκρατες ζώνες στην
ευτοπία της ποίησης!
Έτσι ο ιδιωτικός ορίζοντας μεταλλάσσεται σε ανεμοσκορπισμένη ευαισθησία που
πάντα βρίσκει τόπο να εναποθέσει το άρωμα της νοσταλγίας, ως «αντίδωρο χάδι».
Βήματα στο άπειρο
Ένιωσα την αγρύπνια και την έκσταση
ως ιχνηλάτης κι αχθοφόρος
κάνοντας βήματα στο άπειρο
βήματα αργά
τόσα όσα η μνήμη ορίζει
κι ακόμα τόσα
όσα για να μειώσω την απόσταση από μένα
με τη φορά του λόγου να είναι ανάστροφη
και με το βλέμμα των καιρών
να μ’ εμβολίζει
Ο ιδιαίτερος ψυχισμός και η ευαισθησία του ποιητή γεννούν μια προσωπική
στιχουργική, που με τα χρόνια γίνεται μόνιμη συνθήκη στα ποιήματά του. Τα
συναισθηματικά τοπία γίνονται ιερές λειτουργίες, με χαμηλούς τόνους στην
ποιητική του.
Οι στιχουργικές του εμπεριέχουν
σαγηνευτικούς συνδυασμούς στη διαχρονικότητα της γραφής του.
Παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός προσκυνητής στην ερμηνεία του αθέατου. Ασκείται
σε μακρινές και απρόσταχτες πορείες, θυμίζοντας αισθαντικές μέρες που έφυγαν,
αλλά είναι πάντα εδώ, στην αποκρυπτογράφηση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού.
Απρόσταχτες πορείες
Θύμησες με φορτία
από πτώσεις οχυρών και αυταπάτες
Ό,τι ονειρεύτηκα με έθρεψε
Ό,τι αγάπησα με λάβωσε
Προσκυνητής επίμονος του λόγου
θα ασκούμαι πάντοτε σε μακρινές
κι απρόσταχτες πορείες
Ο Τάκης Τσαντήλας είναι ο νωχελικός εραστής του λόγου.
Είναι πλασμένος από την πλάνη ύλη που συνοδεύει τους ποιητές δια βίου!
Τα περάσματα του ανέμου είναι ο φυσικός του χώρος, εκεί που ο άνεμος δεν
αγγίζεται με χέρια, αλλά με λέξεις, αποπληρώνοντας το χρέος του Ποιητή στην
Ποίηση!
Αν και κατανοεί πως δεν πρέπει να τρέφεται με μύθους, Εκείνος - εξακολουθητικά -
αρπάζεται από μύθους «που πόθησαν τον πόθον πέρα από την αντοχή του πόθου τους»
κατά πως λέει ο ποιητής Δημήτρης Δημητριάδης.
Καιρός να δεις
Είναι καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους
Είναι καιρός να δεις
Να μπεις στη μάχη άσπιλος
Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός
Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου
Ο ποιητής στηρίζει την ύπαρξή του στην ανίχνευση των λέξεων σε εωθινά σκοτάδια
και ανθισμένα δάκρυα, αναζητώντας στίχους. Ηλεκτρίζεται στο ασήμαντο που
γίνεται σημαντικό, μεταγγίζοντας λέξεις σε ποιήματα.
Δεν υποχωρεί στην ήττα του αδοκίμαστου κι ας χόρτασε νίκες στις πιο λεπτές
εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος, αποτυπώνοντας ελλειπτικά τον μύθο του
έρωτα!
Η ποιητική του γλώσσα έχει τη διαύγεια μιας συνομιλίας με την σταθερή αλήθεια
της ποίησης και το άπειρο. Το εξορυγμένο πολύτιμο μετάλλευμα της μνήμης γίνεται
ο απερίφραστος και λιτός αντάρτης στίχος, που αν βρεθεί θα φωτίσει με τη λάμψη
του το Σύμπαν!
Λόγος ζωής
Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις
στο σκοτάδι
Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί
ίσως φωτίσει με τη λάμψη του
το Σύμπαν
Η Σιωπή για τον Τάκη Τσαντήλα είναι ο βασικός άξονας της γραφής του. Τα
ποιήματά του θα ενδυθούν με ανάσες που ηχούν λέξεις για τους πρωτόπλαστους του
έρωτα και της απουσίας.
Θα ενσαρκώσουν στίχους από την ιδιοποίηση της ζωής, νέμοντας τα εκμαγεία της
στέρησης «στα πυκνά των καιρών νεφελώματα».
Το ευγενές μέταλλο της μνήμης που ναυτολόγησε η αγάπη, γίνεται ο περίπλους στις
ακτές των συναισθημάτων. Συλλαβίζονται χάδια, από την απόσταση της λήθης, στην
άγνωστη γλώσσα της ροής των αισθήσεων. Γιατί όπως λέει ο ποιητής Τάσος
Λειβαδίτης «Απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός απ’ τη νοσταλγία σου για κάτι πολύ
μακρινό που δεν το θυμάσαι».
Σιωπή κι απουσία
Θα με βρίσκεις - κυρίως - εκεί
στα πυκνά των καιρών νεφελώματα
που θα κρύβεις το βλέμμα σου
για να διώχνεις ανήμερες μνήμες
Θα με βρίσκεις απρόσμενα
- σε στιγμές που θα βγάζεις τα πέπλα της λήθης –
ως ροή
ως ονείρωξη
ως ανάσα αστάλωτη
ως σιωπή κι απουσία
Σοφία Στρέζου – Συγγραφέας / Κριτικός
«Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών» (2ος τόμος) / «Άνεμος Εκδοτική»
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020
Τρίτη 16 Ιουνίου 2020
Καταφύγιο
Πνίγει ανάσες, αφυδατώνει συναισθήματα,
αδρανοποιεί αντανακλαστικά.
Η ποίηση είναι ανάγκη, είναι διέξοδος,
είναι πλάνη και ρήξη συνάμα.
Είναι απόδραση απ’ τη φθορά και τη συνήθεια.
Ιχνηλατεί σκιές, αναδιφεί πληγές, αγκαλιάζει τα έρημα.
Στέκεται σύντροφος στις μοναξιές,
στις ηδονές, στις καταδύσεις μας.
Στους σφυγμούς και στους χτύπους μας.
Τάκης Τσαντήλας
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2020
Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Μαρίας Αργυρακοπούλου στον δημοσιογράφο, λογοτέχνη και εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού "ΚΕΦΑΛΟΣ" κ. Πλούταρχο Πάστρα
* Πάντα υπάρχουν αιτίες θαρρώ για να γράψει κάποιος. Μέσα από το γραπτό λόγο, είτε πεζός, είτε ποιητικός είναι, εκφράζονται τα συναισθήματα, οι αγωνίες, οι λύπες, οι χαρές και όλα αυτά τα λιθαράκια που στελεχώνουν το συναισθηματικό κόσμο ενός ατόμου. Γράφω γιατί η συνείδησή μου είναι πάντα σε εγρήγορση και αντιλαμβάνομαι σε όλο το εύρος τους ιδέες και σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα. Άλλοτε για να αποφορτιστώ και άλλοτε για να συνεισφέρω με τον δικό μου τρόπο, όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι, στην αφύπνιση συνειδήσεων.
9. Μιλήστε μας για το λογοτεχνικό σας έργο.
* Η λογοτεχνική παραγωγή σήμερα είναι πλούσια, πολυπολιτισμική και ελπιδοφόρα θα έλεγα. Πολλά μυθιστορήματα, διηγήματα, πεζά και πολλές ποιητικές συλλογές έρχονται στο φως τις μέρες μας. Έρχεται σε αντίθεση με το αναγνωστικό κοινό που όλο φθίνει. Υπάρχουν και σήμερα όπως παλιά αξιόλογοι λογοτέχνες και αξιόλογα έργα. Θα πρέπει κάποιος να ψάξει τι είναι αυτό που τον κεντρίζει περισσότερο, να ανακαλύψει ποιο έργο του προσφέρει και τον κάνει να ξανοιχτεί στα βαθιά του λογοτεχνικού ωκεανού ανασαίνοντας ζωηρά από το κύμα, την άλμη, την αύρα που κάθε φορά αυτός αναδίδει.
* Το μυστικό της επιτυχίας ενός βιβλίου για να γίνει best seller είναι να στοχεύει στο θυμητικό του αναγνώστη. Να τον αγγίζει βαθιά και να τον ωθεί να εμπλακεί στην υπόθεση του έργου.
* Τελευταία διάβασα είναι το «Λόγια του πρωινού και του σούρουπου» του Αιγύπτιου λογοτέχνη Ναγκίμπ Μαχφούζ σε μετάφραση από τα Αραβικά των Ελένη Ε. Καπετανάκη και Αγγελική Σιγούρου, των εκδόσεων Καστανιώτη. Είναι ένα σχεδόν πρόσφατο μυθιστόρημα (εκδόθηκε στη Αίγυπτο το 1987). Πρόκειται για ένα έπος τριών οικογενειών που έζησαν στο Κάιρο από το 1798 έως το 1973. Ο συγγραφέας μέσα από ιστορίες ανθρώπων που συλλέγει αφηγείται την ιστορία της πατρίδας του. Ξεδιπλώνει ιστορίες ανθρώπων από όλες τις κοινωνικές τάξεις, τη θέση της γυναίκας που βελτιώνεται με τα χρόνια, τη μετανάστευση σε χώρες της Δύσης, τις παραδόσεις της κοινωνίας που διαβρώνονται, τους οικογενειακούς δεσμούς που κι αυτοί αδυνατίζουν. Ανεπιφύλακτα θα το σύστηνα σε κάθε αναγνώστη.
Από ξένους συγγραφείς – ποιητές ενδεικτικά θα αναφέρω τους Πάμπλο Νερούντα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι , Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Πάουλο Κοέλο, Ναγκιμπ Μαχφουζ, Λεο Μπουσκαλια.
* Αγαπημένα μου βιβλία είναι πολλά και καθημερινά γεννούνται. Είναι αυτά που με μαγεύουν και τα κουβαλάω μέσα μου για καιρό. Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια που αυτή τη στιγμή ανοίγουν το παράθυρο της μνήμης μου: «Η μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση, Τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη και του Τάσου Λειβαδίτη, «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Μάρκες, «Ο Αλχημιστής» του Πάουλο Κοέλο, Μέρες και «Νύχτες της Αραβίας» του Ναγκίμπ Μαχφούζ.
https://kefalosperiodiko.blogspot.com/2020/03/maria-argyrakopoulou.html
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2020
Παρασκευή 22 Μαΐου 2020
Ανάγνωση
Άλλοτε νωρίς άλλοτε αργά οι λέξεις φτάνουν πάντοτε στο ερημοκλήσι της ψυχής μέσα από ένα πλήθος αιτιών, αφορμών, αναγκών και προ(σ)κλήσεων. Ο τρόπος δε που οφείλουμε να τις προβάλουμε δεν μπορεί να είναι άλλος παρά ωσάν να γνωρίζουμε βαθιά, βαθύτατα πως δεν μας ανήκουν. Γενναιόδωρα πάντα κι απερίφραστα.
Ως σεπτά κι ανερυθρίαστα ποιήματα.
Τάκης Τσαντήλας
Παρασκευή 15 Μαΐου 2020
Σάββατο 2 Μαΐου 2020
Αγύρτης χρόνος
ούτε μια στιγμή
από τότε που απεκδύαμε το πάθος μας στα σύννεφα
που ο σφυγμός μας συγχρονίζονταν στη θύελλα
κι ο ουρανός βαρύς
σκοτείνιαζε και βλαστημούσε
Τότε που τα πεδία των μαχών
γέμιζαν από κραυγές κι εξεγερμένα ποιήματα
που αψηφώντας τη φωτιά
πετροβολούσαμε τα πρόσωπα της καταισχύνης
μπλε, πράσινα, ροζ, γκρι
πρόσωπα που άλλαζαν χρώματα
ανάλογα κατά που σέρνονταν
ο θλιβερός εσμός της εξουσίας
Που ανεμίζαμε μαύρες, κόκκινες
κάθε σπουδής παντιέρες
και φώλιαζε στα σπλάγχνα μας ο έρωτας
ο ανατρεπτικός έρωτας
που καθαγίαζε κι αποπλανούσε
Τότε μικρή μου που η αταξία
φούσκωνε στο αίμα μας
και τις αισθήσεις μας πυροδοτούσε
ο φλογερός αέρας της ουτοπίας
Που φτάνοντας αντίπερα
βγάζαμε με απείθεια τη γλώσσα μας
στους άθλιους ταγούς και μανδαρίνους
και την απολυμαίναμε μετά με ποθητούς σπασμούς
στα ξαναμμένα σώματα μας
Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα
ούτε μια στιγμή
σαν να 'μεινε ο χρόνος καρφωμένος
στην ψαγμένη πλάνη μας
που μας παραμυθιάζει στοργικά
κι αδίστακτα μας γοητεύει
Τάκης Τσαντήλας
Πέμπτη 23 Απριλίου 2020
Παράθυρο στην επίγνωση
είναι η μακρά πορεία της αναζήτησης
του άγνωστου εαυτού μας
η απεξάρτησή μας από το τοξικό εγώ
η γνώση
η σοφία
η επίγνωση
για το εφήμερο των πραγμάτων
η συνειδητοποίηση
πως μόνο η ενδυνάμωση της σχέσης μας
με το πρόδηλον φως
καθίσταται ικανή
να μας δώσει την δέουσα όραση
για να μας δούμε
να μας βρούμε
να μας γνωρίσουμε.
Τάκης Τσαντήλας
Δευτέρα 6 Απριλίου 2020
Helin Bölek
τα μαύρα μακριά σου μαλλιά
ανεμίζουν αιθέρια πάντοτε
μαζί με τους ήχους του “belIa ciao”
στις πλατείες της Ισταμπούλ
στους δρόμους του Ντιγιάρμπακιρ
στα σταυροδρόμια του κόσμου
στις καρδιές των ανθρώπων
η φωνή σου, φωνή των δίχως τίποτα
και των αποκλεισμένων
δονείται, νυν και αεί, καθαρή
φλογερή
στεντόρεια
όχι Helin δεν έφυγες ποτέ
η ομορφιά δεν υποστέλλεται
η λευτεριά δεν καταστέλλεται
κι εσύ Helin είσαι πολύ όμορφη
μας τραγουδάς
μας χαμογελάς
μας ξεναγείς επίμονα στα κόκκινα όνειρα
εκεί που η αλληλεγγύη
ανταμώνεται με την ποίηση
και η ζωή βρίσκει
το τόσο απλό
το τόσο λιτό
το τόσο ορατό
νόημά της.
Τάκης Τσαντήλας
Αφιερωμένο στην Helin Bölek
_____________________________
Hayır Helin, Sen hiç gitmedin
Uzun siyah saçların
sonsuza dek rüzgarda uçuşacak
"Bella ciao " şarkısı eşliğinde
İstanbul'un Meydanlarında
Diyarbakır'ın sokaklarında
Tüm Dünyanın kavşaklarında
Bütün insanların yüreklerinde
Senin sesin,
Hiçbir şeyi olmayanların sesi
Dışlanmış insanların sesi,
Sesin hala yankılanıyor
Şimdi ve ilelebet yankılanacak
Tertemiz,
Şiddetli,
Gür
Hayır Helin, Sen hiç gitmedin
Güzellik yok edilemez
Özgürlük bastırılamaz
Helin, Sen de çok güzelsin
Sen bize şarkı söylüyorsun
Sen bize gülümsüyorsun
Sen bizi ısrarla kırmızı hayallerle buluşturuyorsun ki
Orası, dayanışmanın şiir ile buluştuğu bir yer
Hayat da
en basit
en sade
en görünür
anlamını bulur.
Takis Tsantilas
Helin Bölek'e ithaf edilmiştir
çeviri: Rahil Kyriakidou
_____________________________
No Helin, you have never passed away
your long dark hair
will be waving freely for ever
along with the sounds of “bella ciao”
at the squares of Istanbul
in the streets of Diyarbakir
on the crossroads of the world
in people’s hearts
your voice vibrates, now and forever,
pure, passionate, stentorian
no Helin, you have never passed away
beauty is not restricted
freedom is not suppressed
and you are so beautiful Helin
singing for us
smiling to us
you guide us persistently to red dreams,
where solidarity meets poetry
and life finds the so simple, so austere,
so obvious meaning.
Takis Tsantilas
Dedicated to Helin Bölek
Translation: Anastasia Katsouda
__________________________
Hayır Helin, sen hiç gitmedin
Uzun siyah saçların
sonsuza dek rüzgarda uçuşacak
"Bella ciao " şarkısı eşliğinde
İstanbul'un meydanlarında
Diyarbakır'ın sokaklarında
Tüm dünyanın kavşaklarında
Bütün insanların yüreklerinde
Senin sesin,
Hiçbir şeyi olmayanların sesi
Dışlanmış insanların sesi,
Hala yankılanıyor sesin
Şimdi ve ilelebet yankılanacak
Tertemiz,
Şiddetli,
Gür.
Hayır Helin, sen hiç gitmedin
Güzellik yok edilemez
Özgürlük bastırılamaz.
Helin, sen de çok güzelsin
Bize şarkı söylüyorsun
Bize gülümsüyorsun
Sen bizi ısrarla kırmızı hayallerle buluşturuyorsun ki
orası, dayanışmanın şiir ile buluştuğu yer
Hayat da
en basit
en sade
en görünür
anlamını buluyor.
Takis Tsantilas
Helin Bölek'e ithaf edilmiştir
çeviri: Esra Dogan
Τετάρτη 1 Απριλίου 2020
Υστερόγραφα με παραλήπτη / Κριτική αναφορά του Αντώνη Χαριστού
Πράγματι, η ποιητική συλλογή αναπτύσσεται σε ορίζοντα νοηματοδοτήσεων και εννοιολογικών αναφορών παράλληλα με ένα αυτόνομο βάθος συναισθηματικών συνδέσεων με επιθυμίες, η ικανοποίηση των οποίων, όντας περιπλεγμένων σε δίχτυα εξωτερικών επιρροών, δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά δικαίωση ως προς την πρόθεση. Με άλλα λόγια, η ποίηση του Τάκη Τσαντήλα διέρχεται μία δαιδαλώδη διαδικασία αυτοκάθαρσης διατρανώνοντας, σε ένα επίπεδο, την ποικιλία τριών επιπέδων αυτογνωσίας. Το πρώτο επίπεδο ανταποκρίνεται κατ’ επανάληψη στο όνομα του «λόγου». Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε προκειμένου να αντιληφθούμε τη γεφύρωση του «λόγου» με το δεύτερο επίπεδο του «εγώ» και το τρίτο επίπεδο του «εσύ».
Ο «λόγος» λοιπόν δεν είναι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, το συνονθύλευμα λέξεων. Δεν αποτελεί το άνοιγμα της σκέψης στην συγκρότηση των νοημάτων. Αντιθέτως, διαρθρώνεται στην ψυχαναλυτική οπτική μίας ενδοσκόπησης κατά την οποία ο «λόγος» μετατρέπεται στο αυτοαναλυόμενο «εγώ» προτού το τελευταίο αναγνωρίσει αυτόνομα τον εαυτό του σε νέο επίπεδο της ποιητικής έκφρασης.
«Πόσο μα πόσο φως εδρεύει στα ποιήματα!
Εμπρός λοιπόν να τ’ ανιχνεύσουμε
να γίνουμε ανοιχτοί, εναργείς, μακρόθυμοι
το φορτίο φαντάζει βαρύ
είναι βαρύ» (σελ. 5).
Ακριβώς, ο «λόγος» προσλαμβάνει τη μορφή της ζωής σε ενέργεια και δυναμική κατεύθυνση μετατοπίζοντας το βάρος αυτής στην πνευματική αντιμετώπιση των κελευσμάτων ως προκλήσεων νέων εμπειριών.
«Ό,τι γεννιέται μέσα μου
γίνεται φως ανέκκλητον
και λόγος» (σελ.6).
Η επιθυμία κατακαίει τα τοιχώματα της συνειδητής ματαίωσης. Η διάψευση ελπίδων και προσδοκιών δεν επιτρέπει στον δημιουργό την προοπτική εξάπλωσης των αισιόδοξων προθέσεων. Αντίθετα, του υπαγορεύει επιτακτικά την παράδοση άνευ όρων στην ματαιότητα των πραγμάτων. Πρόκειται για το σημείο τομής στην ποιητική του Τάκη Τσαντήλα.
Ενώπιον ενός ατομικού και συλλογικού αδιεξόδου αρνείται τον αφοπλισμό, ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία το σωματικό μέτωπο έχει καταρρεύσει, αναζωογονείται μέσα από το «λόγο» και επανεξετάζει την στάση ζωής στην όψη των λεκτικών σχηματισμών. Στους τελευταίους οι λέξεις απελευθερώνονται. Εδώ ακριβώς, ο «λόγος» αναγνωρίζει ως αιχμή του δόρατος όχι μία αφηρημένη μεταμόρφωση εικόνων αλλά τη λεκτική δομή των επιθυμιών στην προέκταση των οποίων αναζητά νέες διαδρομές δικαίωσης. «Ευκρινής και αθώος
ως πυρίκαυστος λόγος
απέναντι σε καιρούς
ευτελείς κι ανυπόφορους» (σελ 9).
Ο «λόγος» στην λεκτική του ανατομία απορρέει αυθόρμητα στη νέα ουτοπία της βιωμένης ανατροπής των συνειδήσεων μακριά απ’ την επιφάνεια και την υποκρισία των στιγμών. Ο χρόνος αποκτά σώμα στις λέξεις. Το όνομα και η ταυτότητα των τελευταίων καθρεφτίζει τη δυναμική ώσμωση νέων δεδομένων που συλλέγει σε κάθε βήμα της ατομικότητας προς την ανάγνωση των υπόκωφων επιταγών της ζωής, μορφοποιημένης όπως ο ίδιος θέτει ως προτεραιότητα.
Εδώ πλέον, ο λόγος έχει αποδεσμευτεί από τον ρόλο επόπτη και διαμορφωτή κατευθυντήριων αρχών και εναποθέτει τα κυριαρχικά του δικαιώματα στην αυτοτέλεια της ατομικής προσέγγισης των αισθήσεων. Πράγματι, ο έρως γνωστοποιείται στο εξωτερικό περιβάλλον ως βαθύτερη ανάγκη αποκάλυψης ενός εσωτερικού αθέατου κόσμου.
«Να είσαι θέλω
καθαγιασμένη φωτιά
στα χείλη
στο σώμα
στις φλέβες μου.
Πόθος
δαιμονικός κι αχαλίνωτος.
Έκπαγλος λόγος
στην κάθε έξαρση
των ηδονών σου» (σελ.13).
Είναι ο έρως, όχι ως σωματική επιταγή αλλά ως μετάφραση συναισθηματικών πόθων, το εγερτήριο νέας εποχής στην οποία καταφεύγει με σκοπό να βαπτίσει τα νέα δεδομένα στην αμόλυντη και καθαρή αίσθηση της φύσης των πραγμάτων. Η νέα πραγματικότητα δεν είναι εξωτερική. Δεν λανθάνει προς την άρνηση προκειμένου να ακολουθήσει διαλεκτικά την θετική αποδοχή. Είναι η νέα ουτοπία της εσωτερικής ανακάλυψης όλων όσων η πεζή καθημερινότητα, στο διάβα του χρόνου, περιορίζει και σχεδόν αστυνομεύει, προκειμένου οι επιθυμίες να υπαχθούν ολοκληρωτικά στα πολιτισμικά δεδομένα της συμβατικής αναπαραγωγής μίας εννοιακής ισορροπίας.
Σε αυτό το επίπεδο του «εγώ» αντιδιαστέλλονται τα είθισται μίας ανεδαφικής ολοκλήρωσης της πραγματικότητας. Πλέον, ο ποιητικός λόγος αυτορυθμιζόμενος σε οικείο χώρο αναδιατάσσει τα δικά του νοήματα στον έρωτα ως συναισθηματικό και πνευματικό γεγονός με τη μνήμη να συνοδεύει και να συντροφεύει την απουσία του σώματος.
«[…] τα τραγούδια που λένε για έρωτες
δίχως τον έρωτα μέσα τους» (σελ. 19).
Πράγματι, η απουσία του σώματος ως δείκτη στιγμών δεν καταργεί την επιθυμία. Αντίθετα, την επιδοκιμάζει έως την τελική της αποθέωση.
«Ανάμεσα σε μνήμες
από καιρούς αιμοβόρους
κι αθώρητα δάκρυα
η αίσθηση ενός οικείου αγγίγματος
είναι που περικλείει
όλη την απεραντοσύνη της αγάπης» (σελ. 23).
Ιδού, η απάντηση στο τρίπτυχο του λόγου-εγώ-εσύ. Η επανάσταση των αισθήσεων και των εικόνων νοηματοδοτεί την απομάγευση του «εγώ» μέσα από τον ποιητικό «λόγο» προκειμένου, τηρουμένων των αναλογιών εποχής, χρόνου και χώρου, να προσδώσει υπεραξία στο εκάστοτε «εσύ» της αγάπης. Η τελευταία ετεροκαθορίζεται από τις πράξεις των λεκτικών προσδοκιών.
Η πράξη ως ρηξικέλευθη έκκληση αποδοχής διακλαδώνει τα λιμνάζοντα νερά του βίου ταράζοντάς τα με στόχο την διάπλαση των ονείρων στους όρους του έρωτος. Ο λόγος, καθαρμένος από τα λέπια μιας άχρωμης και άνοστης δέσμης υποχρεώσεων, γίνεται χρόνος ηδονών και παθών.
Ο ποιητής μεταμφιέζει την απόσταση, επιθυμιών και ματαίωσης των, σε προσωποποιημένη καταγραφή της ζωής.
«Μοιάζουμε ναι! Σαν διψασμένα νερά
που κυλούν ακατάπαυστα
σε ποτάμια και μάγουλα
κι αρδεύουν επίμονα την αιωνιότητα» (σελ 49).
Η ποίηση του Τάκη Τσαντήλα είναι η εμπειρία της αξίας για ζωή με τον έρωτα σε θέση εικόνας και τις λέξεις σε σχήμα ουράνιου θόλου.
Υστερόγραφα με παραλήπτη / Τάκης Τσαντήλας
Η παρούσα κριτική αναφορά θα δημοσιευτεί τον Μάιο του 2020
στο δεύτερο τεύχος των Εκδοτικών Νέων
της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Θεσσαλονίκης
https://surrealistsalonik.wordpress.com
Τρίτη 31 Μαρτίου 2020
Μετέωρο βήμα
ΥΓ: Καμιά νύχτα - όσο βαθιά κι αν φαντάζει -
δεν δύναται να αποκρύψει
την πάνσεπτη λάμψη των άστρων
Τάκης Τσαντήλας
Σάββατο 28 Μαρτίου 2020
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2020
Μαρία Κρασοπούλου
Πείτε στο δέντρο
που μας έκρυψε παιδιά
πως του φυλάω έναν ίσκιο.
Κι ας πείσμωσε η γρατσουνιά του αριστερού μου αγκώνα.
Κι ας γέμισε ως τα μισά το δισάκι της ελπίδας.
Κι ας τρέμει μες στα πόδια μου
η μνήμη της τρεχάλας.
Θέλουν κι οι νεκροί να σιγουρεύονται
πως κάποτε το δίχως άλλο
διετέλεσαν ζωντανοί.
_________________________________
"Συγ-κρίσεις"
Αν είναι να με συγκρίνεις,
θα πρέπει σωστά να με μετρήσεις.
Από που ξεκίνησα,
που μετοίκησα,
που διαχειμάζω προς ώρας
γιατί σου λέω πως τίποτα δεν είναι αιώνιο.
Μόνον η αλήθεια μακροημερεύει.
Αυτός ο ξενιστής που τρώει απ' το αίμα μου
να μου το θυμηθείς
θα αναπνέει ακόμα
όταν θα μου τραγουδούν
το δεύτε τελευταίον.
Γι' αυτό αν είναι να με συγκρίνεις,
θα πρέπει να με μετρήσεις σωστά.
Δεν χωρούσα θα πεις,
δεν περίσσευα στην άπλα των στίχων,
στην παράλια επιμονή
όταν αυτή μου φώναζε επιτακτικά
"ότι σου λέει η καρδιά θα κάνεις"
και μέσα είχε "καιρό"
και μέσα σκοτείνιαζε το μπλε του πελάγου
και γύρναγε σαν μύλος το νερό
να αλέσει το σταράκι των χρόνων μου,
εγώ ξάνοιγα τα χέρια και βουτούσα.
Αν είναι λοιπόν να με συγκρίνεις,
θα πρέπει σωστά ~
πολύ σωστά να θυμηθείς.
__________________________________
Αν
Αν η βία της βροχής
στο λεπτό το τζαμάκι του φόβου
χαράξει φλέβες και ποτάμια,
κάποιος θα κοιμήθηκε κλαίγοντας.
Ο αντίλαλος ενός παιδιού
που ψάχνει λιγοστό μπλε για χαρταετό ,
για πατρίδα, για ό,τι ~
αν θυμίζει εσένα πριν τη μεταφώνηση,
κάποιος άφησε μπόσικο το σχοινάκι
κι εν τέλει δεν κοκκίνισε η πίσσα του δρόμου.
Αν είχα άλλη μέρα γεννηθεί,
αν δεν σπαρτάραγα στο αλάτι
και στην άμμο,
αν στο ζύγι μας κέρδιζαν λιπόσαρκες χαρές
θα 'ταν μιαν άλλη τώρα
να παιδεύει το χαρτί,
να το προδίδει,
να το στύβει σαν μαινάδα ~
κι η ανία τα ''αν'' της όλα θα έκρυβε
στεγνά μες στην κοτσίδα.
Ένα βράδυ λέω ~
πριν το μεγάλο ύπνο ~
να λυθούν οι πιθανότητες.
_________________________
Έντιμη κουβέντα
της μουσικής να το γυρέψεις
κι αν πάλι δεν το λάβεις
θα 'χεις τουλάχιστον κάνει μιαν έντιμη κουβέντα
μ 'έναν αλλιώτικο θεό.
* Η Μαρία Κρασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Το τραγούδι και η γραφή την κέρδισαν από μικρή ηλικία. Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας και από το τμήμα Βιολογικής Γεωργίας του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων και στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Το 2012 κάνει την πρώτη της δισκογραφική συμμετοχή ως ερμηνεύτρια στο δίσκο-βιβλίο του Γρηγόρη Πολύζου «Σε τόπους που δεν ξέρω», σε παραγωγή Νίκου Ζούδιαρη, που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το 2016 εκδίδει την ποιητική συλλογή «Ήχοι Αθόρυβοι» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Έχει στο ενεργητικό της συμπράξεις με διακεκριμένους καλλιτέχνες.
Σάββατο 21 Μαρτίου 2020
Σάββατο 14 Μαρτίου 2020
ΤΑΚΗΣ ΤΣΑΝΤΗΛΑΣ - Υστερόγραφα με παραλήπτη . Γράφει η Σοφία Στρέζου
Το 2019 κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΧΡΟΝΟΣ, η ποιητική συλλογή του Τάκη Τσαντήλα, «Υστερόγραφα με παραλήπτη». Αναμφίβολα,
μέρος της ζωής του Τάκη Τσαντήλα είναι η ποίηση! Αισθαντικός, ερωτικός,
απρόβλεπτος εξακολουθεί να δημιουργεί νέες φόρμες, εισάγοντας την υστερογραφική
γραφή με συγκεκριμένο παραλήπτη.Ακριβές ανάσες και μυστικοί χοροί στη ροή της σελήνης συνθέτουν μια βιωματική συγκίνηση, στην ερωτική επικράτεια.
Σοφία Στρέζου / Συγγραφέας – Κριτικός
Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο
"Αισθητικές αναλύσεις ποιητών" τον Μάρτιο του 2020
http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/2020/03/2019.html















