Αθανασία

Ναυαγοί στους γιαλούς
του κρυφού μας παράδεισου
προσεγγίζουμε γυμνοί
την αθανασία

Κι η σελήνη
να βάζει φωτιά στους αιθέρες
και μαζί μας
να φλέγεται


Τάκης Τσαντήλας

Ενδότερα

Βαθιά πολύ στα ενδότερα της σάρκας μας
οι μουσικές των ποιημάτων
που νοήσαμε, είπαμε, γράψαμε, απαγγείλαμε
καθαγιάζουν το χρόνο
ως άστρα που φέγγουν
σε καιρούς νεφελώδεις


Τάκης Τσαντήλας

Ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής

Μακρύς ο δρόμος ως την άνοιξη

σκληρός από τον πάγο και την πέτρα

όμως μην πεις, "θα επιστρέψω πίσω"

μπροστά είναι η θάλασσα

ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής

κι ακόμα τ' όνειρο

με τ' αναμμένα άστρα και τα ποιήματα

το φιλί της πανσέληνου

που αστράφτει στην άβυσσο

κι ευφραίνει
τα κρυφά των ερώτων
ανθάκια


Τάκης Τσαντήλας

"Της ροής και της τέφρας"
Εκδόσεις "Άνεμος εκδοτική" / 2011

Απνευστί

Να είναι λεπτή, γερή, φίνα
η κλωστή
που θα καλείσαι
- κάθε που σε προτρέπει η μούσα -
να κεντήσεις το ποίημα.
Να είναι άτρωτη.

Κι ακόμα _

Να δύνασαι
με τα μάτια κλειστά
να την περνάς απνευστί
μεσ' απ' την τρύπα
της πιο ελαχίστης βελόνας.


Τάκης Τσαντήλας

Νυν και αεί

     Στη Μαρία 

Πρώτα ήρθε ο λόγος
που αναδύθηκε
αναδείχτηκε
αναλύθηκε
ανυψώθηκε
μετά εσύ
σαν από έναστρο ουρανό
αισθαντική απαλότητα
έτοιμη από καιρό
των αχράντων να μυηθείς τα ποιήματα
κι ύστερα ν’ απαντηθείς
στ’ αχανές
με τον άνεμο
ως πάθος πηγαίο κι απέθαντο

μείνε ως έχεις
αναπνοή που φυσάς
που σκιρτάς 
κι ημερώνεις τα σύννεφα 
η λάμψη στο βαθύ μέσα βλέμμα σου
συνενώνει
το μαζί του παρόντος 
με τη μνήμη του μέλλοντος
ως νυν και αεί
ποθητή
αταξία. 

ΥΓ: Ευκρινές κι ανοξείδωτο πάντα το φως
κι αν ομιλεί κι αν σιωπά
προσκαλεί
ως φιλέραστον χάδι.

 
Τάκης Τσαντήλας