Τάκης Τσαντήλας / Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας

Όσα ποθήσαμε


Ταξιδεύω μαζί σου αιώνες
σε βυθούς
σ' ουρανούς
σε αιθέρες
ως εκεί
που η μνήμη συναντά τη σιωπή
και η τρέλα το λόγο.
Όσα σκορπίσαμε, μας ανήκουν
Όσα ποθήσαμε, μας σκορπούν.

_________________________


Καιρός να δεις


Είναι καιρός να πάψεις πια

να τρέφεσαι με μύθους

Είναι καιρός να δεις

Να μπεις στη μάχη άσπιλος

Να γίνεις ήχος

λόγος

ατραπός

Να μην παραδεχτείς ποτέ

την ήττα του αδοκίμαστου..

__________________________


Λόγος ζωής


Υπάρχει λόγος
ν’ ανιχνεύεις λέξεις
στο σκοτάδι.
Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί
ίσως φωτίσεις με τη λάμψη του
το σύμπαν.

_______________________


Συστάσεις


Καλό παιδί, Ναι!
Και ψαγμένο!
Αλτρουιστής κι ονειροπόλος!
Λένε πως ήρθε μετανάστης
από τη χώρα των ανέμων!
Τυφλός εκ γενετής
γιατί χορεύαν ακατάπαυτα
τα μάτια του!


Τάκης Τσαντήλας / Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας / Οιωνός / 2013

Ακαταλόγιστο

Όπου εκπίπτει η μνήμη
ανυψώνεται το ακαταλόγιστο
ως έπαρση
ως ευτέλεια
ως ανάλγητος λόγος


Τάκης Τσαντήλας

"Το Ελ της Ελευθερίας"

Καθ' οδόν

Μου 'πες ν' αγγίξω το κορμί σου απαλά  
μέσα στο κύμα το στιλπνό να σε φιλήσω
να αποδράσουμε σε σύννεφα τρελά  
και μ' ένα όνειρο γλυκό να σε τυλίξω

Μου 'πες ακόμα να κοιτώ τον ουρανό
και να θερμαίνω τους σφυγμούς σου μ' αστεράκια  
να σου μιλώ για το σεπτό μας μυστικό
που αποκρύβαμε σε στίχους και ανθάκια

Ακόμα μου 'πες πως για σένα ν' αγρυπνώ
να ημερεύω τις οδύνες σου τα βράδια
να σου γελώ και σαν φεγγάρι να φανώ
σαν η ψυχή σου σιγοκλαίει στα σκοτάδια

Και μες στο χάραμα ν' ανοίγω αγκαλιά
να κολυμπώ μέσα στην άσπιλη ματιά σου
να φτερουγίζουμε ανυπότακτα πουλιά
να σε αγγίζω και να πίνω τα φιλιά σου


Τάκης Τσαντήλας - Έμμετρες αποδράσεις

Τάκης Τσαντήλας / Αλκυονίδες μνήμες

Συνουσίες ονείρων


Θα με βρίσκεις συνήθως
σε τοκετούς ποιημάτων.
Σε στεναγμούς συλλαβών
και σε ψιθύρους των λέξεων.
Σε μυστικές συνουσίες
ονείρων.

______________________________


Σαν βροχή και σαν χάδι


Κρύβω στη νύχτα
τους σεπτούς μου σταυρούς
ραίνοντας τους με άνθη των άστρων
ταξιδεύω μαζί τους - για λίγο -
ως τα σύννεφα
στις πηγές που αναβλύζουν
αμάραντο δάκρυ
κι επιστρέφω σε σένα
σαν αυγή
σαν βροχή
και σαν χάδι.

_____________________________


Τείχος


Όσο κι αν προσπαθούμε
ν' ανταμώσουμε στα ποιήματα
ένα μεγάλο τείχος
μας χωρίζει
ένα κρύο δωμάτιο
γεμάτο σιωπές
και απουσίες
ένα ανείπωτο τετέλεσται
που σκιάζει τ' άστρα
στον ορίζοντα.

________________________


Αλκυονίδες μνήμες


Εκεί σε βρίσκω

Στις αλκυονίδες μνήμες αιώνων
Που μας πάνε πολύ μακριά

Σε αστρικά ταξίδια

Που μας φέρνουν πιο κοντά

Τόσο
Που γέρνω και σ' αγκαλιάζω.


Τάκης Τσαντήλας / Αλκυονίδες μνήμες / 2011

Τάκης Τσαντήλας / Ανιχνεύοντας ουρανό

Ανασαιμιές αμάραντες


Δραπέτης στον άνεμο σε γνώρισα

ηλιοβασίλεμα από 'κείνα

που εισχωρούνε εντός σου

μύριζες αύρα θαλασσινή και άλμη

ηδύφωτη αλκή έπνευσες μέσα μου

την πεθυμιά  μυρίων παρεκτροπών ανέσυρες

ραίνοντας με ανασαιμιές αμάραντες το χρόνο

αμόλευτη νύμφη

των κρυφών μου σιωπών.

______________________________

Αποθυμιά


Η αποθυμιά κόμπος ασύχαστος

στην αποβάθρα για το άγνωστο

κι η μοναξιά να πεταρίζει ξάγρυπνη

στο αχανές τ' ουρανού

όπου γαλάζιο απέραντο εκτείνεται

και συναντά φεγγάρια άσβεστα

μέσα στις κολυμπήθρες των ματιών σου.

_________________________________
 

Με τα μάτια της ψυχής


Κλείσε τα μάτια στο σκοτάδι
δες με τα μάτια της ψυχής τον άνεμο
και το φεγγάρι που 'ναι ολόγιομο απόψε.
Δες με, από μακριά σου γνέφω
απ' τα κατάβαθα της θύμησης
από το μέλλον.
Δες με και αναπόλησε εκείνες τις στιγμές
τις μακρινές, τις άφαντες
που προκαλούσαμε τα κύματα
με τα παράτολμα βυθίσματα.
Ποιήματα υφαντά σχεδίασε
στον αργαλειό της ψυχής σου
κι ανίχνευσε με προσοχή
την ποθεινή προσέγγιση στον ήλιο
μην και καεί από το πάθος σου
από τη λάμψη που πυροδοτεί
το φωτισμένο πρόσωπο σου.
Την ανάσα μου άκου
της βροχής τους χτύπους
τον ξέφρενο χορό μέσα στα σπλάγχνα μου
την υγρασία των ματιών μου.

________________________________


Αερικό της νύχτας


Αργά περπάτησες μες στη βροχή

σιωπηλά μέσα στη θύελλα

και με προσκάλεσες ξανά

μ' εκείνο το επίμονο βλέμμα σου

που αδιασάλευτο ηδονικό γίνεται φως

πνοή και πρόσταγμα χορού

ερωτικού χορού μες στη βροχή

μέσα στη θύελλα

δίχως κανόνες και ορθούς βηματισμούς

απείθαρχο σαν μυθικό αερικό της νύχτας

να πλημμυρίζει ο νους και οι αισθήσεις

με βροχή

με θύελλα

με έρωτα

με σιωπή.

Αργά περπάτησες μες στη σιωπή

και χάθηκες.


Τάκης Τσαντήλας / Ανιχνεύοντας ουρανό / Οιωνός / 2007

Μοιρασμένες στιγμές

Οι μοιρασμένες στιγμές
είναι ανάσες ακριβές
στο μέγα ενδιαίτημα του χρόνου  
σεπτά ποιήματα της πεθυμιάς
και της ανάγκης


Τάκης Τσαντήλας

Γνόφος καιρός

Ήρθε ο καιρός να πάρω
λίγο απ' την ανάσα σου
και ν' αποτραβηχτώ στη σκήτη μου
στην ερημιά μου

ν' αφήσω πίσω μου
σημάδια κι ενθυμήματα
ίχνη σαθρά
της καταχνιάς και της οδύνης

να κλείσω αθόρυβα
της μνήμης την κερκόπορτα
με τα φθαρμένα άγκιστρα
και με τις αλυσίδες

να θάψω τα θολά χαρτιά της ποίησης
του πάθους τη φωτιά να αποχαιρετήσω

να καταβυθιστώ
μες στο σκοτάδι μοναχός
με τις απέριττες σιωπές
και τα θροΐσματα των ίσκιων

κι όταν ο ψίθυρος του ανέμου
αναδυθεί στιλπνός
από τα βάθη μυστικών καιρών
θα 'ρθω ξανά να σ' ανταμώσω
μ' ένα φιλί
που θα κρατώ κρυφό
σε μια σταγόνα μέσα της βροχής
που θα κυλά αθέατη
στα σφαλιστά μου μάτια


Τάκης Τσαντήλας