Σμίγουν
οι ανάσες μου με τις βροχές
ξυπνούν οι θύμησες
κι αλώνουν όνειρα και πλάνες
μ' αχνό το φως
κι ανάλαφρο αεράκι δειλινού
Ακίδες θύμησες
χαράσσονται βαθιά
μες στη σιωπή μου
Τάκης Τσαντήλας
"Ιχνηλατώντας τη σιωπή"
Να
υμνείς τη φωτιά
που ο έρωτας άναψε
μέσα σου
Να λες, είμαι ευτυχής
που με βρήκε το πάθος
και μ' έκαψε
Τάκης Τσαντήλας
Η
μέρα μας έδυσε τόσο απρόσμενα
που δεν προλάβαμε
να δούμε τα υγρά μάτια
της λαβωμένης λιακάδας
το πνιχτό σπάραγμά της
καθώς άγγιζε με κατάνυξη
τα νεκρά άνθη της άνοιξης.
Έτσι οι νύχτες μας
ενδύθηκαν με το έλασσον φως
μέτοικων άστρων
και βγήκαν αμίλητες
στα μπαλκόνια.
Προτροπή ζωής είναι ετούτη
η παράξενη άνοιξη
μας κυνηγάει ο άνεμος
μας κυνηγούν τα ποιήματα
μας κυνηγάει ο καιρός
κι εμείς προσπαθούμε να διαφύγουμε
γεμάτοι φλογερές επιθυμίες
με τα δύσοσμα τραίνα της νύχτας
που δεν ξεκινάνε ποτέ.
Τάκης Τσαντήλας
Εκεί
σε βρίσκω
Στις αλκυονίδες μνήμες αιώνων
Που μας πάνε πολύ μακριά
Σε αστρικά ταξίδια
Που μας φέρνουν πιο κοντά
Τόσο που γέρνω
Και σ’ αγκαλιάζω
Τάκης Τσανττήλας
Τάκης Τσαντήλας
Κι
όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα
των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στο λόγο
στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων
Τάκης Τσαντήλας
"Σεπτά κι ανερυθρίαστα"
Εκδόσεις "Συμπαντικές διαδρομές" / 2015
Έναν
χώρο μαζί σου
να μας συγκινεί και να μας ανέχεται
έναν ουρανό να μας αποδέχεται
για να κοινωνούμε στα άστρα
όλα αυτά που ποθούμε
που προσδοκούμε
που σιχτιρίζουμε.
Κι έναν ορίζοντα διαυγή και φιλόξενο
που να μπορούμε ενίοτε
να τον προσεγγίζουμε.
Τάκης Τσαντήλας
Από
ποίημα σε ποίημα, σαν από νησί σε νησί, ο δημιουργός σκιρτά. Αφήνεται στην
παλίρροια των λέξεων ρισκάροντας την αμοιβαία μελαγχολία. Οι φλοίσβιες ανάσες
του γίνονται γρηγορότερες και επικρατεί η αγωνιώδης παρόρμηση να κοινωνήσει τον
έρωτα σε κάθε συχνότητα. Η μνήμη και η λήθη σε πλήρη ισορροπία μεταξύ τους
καραδοκούν σε κάθε στίχο να κλέψουν τον ποιητή και μαζί του τις μάχες που τον
γεννούν πικρό και περήφανο. Γίνονται στα χέρια του γραφίδα κι εκείνος - ασύντακτος
στη μοίρα - περιφρονεί το φθαρτό και υμνεί το αθάνατο έπος, τον Έρωτα.
Πλάι
του το Εγώ και το Εμείς συνασπίζονται αρχέγονα, ατελεύτητοι θεοί στο πάνθεον
των ποιημάτων που τον ξημερώνουν υποταγμένο στο παρόν. Σαν “σε δείπνο εραστών που κοιμούνται” κινείται κυκλωτικά κι επίμονα - οριακά
επίορκα - καθώς αποτινάσσει σταδιακά κάθε “ίχνος
σκόνης”, “φτάνει ν' αντέξει ο νους”. Ιδανικά, ο νους αντέχει, καλλιφρονεί
στα μετέπειτα φεγγάρια, “το φιλί
ανεμίζει ασύνορο / στα οδοφράγματα της εξέγερσης”. Αυτή η νοσταλγική
εξέγερση οδηγεί στα απέραντα κατατόπια που έχουν πόνο κι “κι αθώρητα δάκρυα”, αυτή “απεκδύει
αργά /
σφριγηλά και παλλόμενα / σώματα”. Ο χρόνος του μόνιμος
δραπέτης, μόνιμη και “η αναρρίχηση στον
ιστό των παθών”.
Απροσάρμοστος
και βαθιά ουτοπικός αναζητά διακαώς “το
φως της αυγής που μας έκρυψαν”. Το ανακαλύπτει διαλύοντας εαυτόν “βαθιά πολύ στα ενδότερα της σάρκας”. Ορμώμενος από τα βάθη του και τον πνιγμό, από
τον “σπόρο στη στάχτη”, σκάβει
νυχθημερόν για την αλήθεια εκείνου του καιρού που η αφθονία των άστρων δεν
αφήνει περιθώρια για οπισθοχώρηση, για μπάλωμα, για παραίτηση. Η μόνη απόσχιση
είναι από “το αναίσχυντο τέλμα” του.
Κρατώντας
αισθαντικά την ύλη και το πνεύμα του έτερου μισού, “διασχίζει με κατάνυξη το σύμπαν” ζητώντας την εξιλέωση των μεγάλων
ερώτων, τον “ξεσηκωμό του άφθαρτου
λόγου”, την αγαλλίαση των ονείρων. “Βαθιά
στις ανάσες τους, κατοικεί το αμάραντο χάδι”. Εκεί, “το αόρατο κι ανεξήγητο θαύμα της στιγμής, της ροής, της ζωής” κυοφορεί
“το βαθύτερο εσωτερικό τους φως” και γεννά τη “μυθική αξίνα της ελευθερίας”.
Αέναος
και ακύμαντος στο διηνεκές της ελπίδας, φράσσει το στερέωμα για ιδία χρήση.
Εξακολουθητικά, με πίστωση αόρατου χρόνου, αποζημιώνει τον κοινωνούντα με
εδράζουσες απολήξεις ερωτικών σκιρτημάτων, διάσπαρτες και αποκλίνουσες, όπως
ακριβώς η δύναμη της ζωής που ξεστρατίζει μέσα του. Κατακερματίζεται και
ενώνεται σαν τράπουλα που ξαναμοιράζεται κάθε πρωί. Κι εκείνος με σκονισμένη
αμφιθυμία της αφαιρεί κάθε άσσο και την καθηλώνει.
** Η τελευταία μου εργασία στο "Μαθητεύω
Ποίηση" της κ. Βασιλικής Νικοπούλου στάθηκε μια πραγματική αποκάλυψη. Να βουτάς
στις "εγγραφές" του δημιουργού για να τρυγήσεις την παραμικρή σταγόνα
ύπαρξης και ανυπαρξίας. Σας αφήνω να εξερευνήσετε
τον ποιητικά αισθαντικό κόσμο του Τάκη Τσαντήλα και σάς προτρέπω να διαβάσετε το
βιβλίο του "Υστερόγραφα με παραλήπτη" από τις Χρόνος Εκδόσεις.
Ίσως
διαπιστώσετε ότι τελικά το βιβλίο "διάβασε".... εσάς!
Ελευθερία Γοργογιάννη /
Εκπαιδευτικός – Λογοτέχνης / 18.01.2021
https://omfthlog.wordpress.com/2021/02/25/%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%83/
Όλα
τα πράγματα στη ζωή θέλουν τρόπο.
Ο τρόπος είναι αυτός που καθορίζει την εξέλιξη τους.
Τα μικρά και μεγάλα εκείνα βήματα
που μας απεγκλωβίζουν
από την ομηρία της αγνωσίας.
Που αλλάζουν τη θέση, τη φορά, την ματιά
που βλέπουμε τον κόσμο.
Που τον μαθαίνουμε ξεμαθαίνοντάς τον.
Ο κόσμος αλλάζει από την στιγμή που συνειδητοποιούμε
πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο
τίποτα δεδομένο
τίποτα στατικό.
Πως όλα είναι διεκδικήσιμα ως μια Κυριακή της ανάστασης.
Τάκης Τσαντήλας
Στους
εντός μας
της αγάπης ναούς και της μέθεξης
περισσεύει το λίγο
το πιο λίγο
το ελάχιστο
το αντίδωρο χάδι μοιράζεται
το δάκρυ ευωδιάζει
το εγώ θρυμματίζεται
ο λόγος μαζί με το φως ανυψώνονται
σελαγίζουν στο άπειρο
μέρα και νύχτα
νύχτα και μέρα
αναδείχνοντας το εμείς
του αρραγούς
του ατελούς
του ωραίου.
Τάκης Τσαντήλας
Να
φεύγεις σαν να 'ρχεσαι
φλερτάροντας ποιήματα
λουσμένη μέσα στο φωτεινό σου ναυάγιο
με τους ανθούς της σιωπής να ευωδιάζουν
καθώς στον ορίζοντα
προβάλλουν ως νύμφες
οι πρώτες των άστρων αχτίδες
μιας έκπαγλης νύχτας.
ΥΓ: Αν κάτι μας προσκαλεί να ανιχνεύσουμε
βαθιά μέσα στην άναστρη νύχτα
είναι το φως που εκπέμπει η μουσική
σαν ανταμώνει με την ποίηση.
Τάκης Τσαντήλας
Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη»
«Χρόνος Εκδόσεις» 2019
Επίγνωση
Μια
ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.
Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» /
Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015
____________________________
Καιρός να δεις
Είναι
καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους.
Είναι καιρός να δεις.
Να μπεις στη μάχη άσπιλος.
Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός.
Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου.
Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της
νοσταλγίας» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2013
_____________________________
Αερικό της νύχτας
Αργά
περπάτησες μες στη βροχή
αισθαντικά μέσα στη θύελλα
και με προσκάλεσες ξανά
μ’ εκείνο το επίμονο βλέμμα σου
που αδιασάλευτο ηδονικό γίνεται φως
πνοή και πρόσταγμα χορού
ερωτικού χορού μες στη βροχή
μέσα στη θύελλα
δίχως κανόνες και ορθούς βηματισμούς
απείθαρχο σαν ξωτικό αερικό της νύχτας
να πλημμυρίζει ο νους και οι αισθήσεις
με βροχή
με θύελλα
με έρωτα
με σιωπή.
Αργά περπάτησες μες στη σιωπή
και χάθηκες.
Συλλογή: «Ανιχνεύοντας ουρανό» /
Εκδόσεις «Οιωνός» / 2007
_________________________
Άστατο σύννεφο
Αναρωτιέμαι
- κι ας θαρρώ πως σε ξέρω από πάντα -
αν είσαι ποίημα
κάτι από μένα που βρήκες στ’ αζήτητα
ή απλά ένα άστατο σύννεφο.
Αναμφίβολα πάντως
κι ύστερα από τόσες φορές
που αλλάξαμε σώματα
ακόμα και η πιο μυστική σου ανάσα
αφθονεί στο ιερό
του κοινού μας ναΐσκου.
Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη»
/ «Χρόνος Εκδόσεις» / 2019
________________________________
Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων
Κι
όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στον λόγο, στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων.
Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» /
Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015
____________________________
Θαύμα θαυμάτων
Είναι
που σιωπούν τα ποιήματα
για να ακουστεί η ανάσα σου
αυτό το ανθάκι που ριγεί κι αναστατώνει
το φλογερό σου χάδι
που εισδύει μέσα μου
σαν θαύμα μέγα των θαυμάτων.
Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της
νοσταλγίας» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2013
________________________________
Φυλακτό θύμησης
Τίποτα
ανόθευτο δεν έμεινε απ’ τη νιότη μας.
Μόνο ο έρωτας που ακόμα σιγοκαίει τα σωθικά μας.
Ένα κομμάτι ουρανού και θάλασσας
κληρονομιά για τα χρόνια που θα 'ρθουν.
Και μια φωτογραφία ξέθωρη
φυλακτό ανεκτίμητο
στο απέραντο περιβόλι της θύμησης.
Συλλογή: «Αλκυονίδες μνήμες» / Εκδόσεις
«Οιωνός» / 2011
________________________________
Υπνοβάτης
Φλερτάροντας
με την έμπνευση
μοναχός σ’ ένα άδειο δωμάτιο
αναδιφώ τη βροχή
που ξεσπά αναπάντεχα μέσα μου
συνομιλώ με τη σκιά μου
γράφω για σένα
και προσπαθώ να συνάψω φιλίες
με το φως και με άσεμνα ποιήματα
την ώρα που η σιωπή
τροχίζει τα νύχια της
και μου γδέρνει το σώμα.
Συλλογή: «Υδρίες ανάσες» / Εκδόσεις
«Οιωνός» / 2010
_______________________________
Έξαψη
Έχοντας
περιπλανηθεί
αιώνες στο κορμί σου
τόσο πολύ διέγειρες την έξαψη
όπου θαρρώ πως έβγαιναν
μικρά ανθάκια απ’ το στήθος σου,
ευωδιαστές μυρσίνες
που ανέδιδαν αδημονούντα πόθο,
ηδονικοί σπασμοί
σε ανεμώνες και υάκινθους,
ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους,
μια χαραμάδα από φως
λαθραίου φεγγαριού,
άλικο όνειρο
που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
των μακρυσμένων ουρανών
και των ερώτων.
Συλλογή: «Ιχνηλατώντας τη σιωπή» /
Εκδόσεις «Οιωνός» / 2008
__________________________________
Αθωότητα
Θα
'ρθει καιρός όπου ένα βιολί
που θα ηχεί μυστικά στο ενύπνιο των άστεγων
κι ένα άνθος που θα πάλλεται στιλπνό στους αιθέρες
θα αναθερμάνει τη σχέση μας με το φως
αναδύοντας απ' τα βάθη των χρόνων
τη χαμένη μας αθωότητα.
Συλλογή: «Της ροής και της τέφρας» /
«Άνεμος Εκδοτική» / 2011
_________________________________
Βιογραφικό
Ο
Τάκης Τσαντήλας γεννήθηκε, ζει, και δραστηριοποιείται στη Λαμία. Με την σπορά,
την καλλιέργεια και τη συγκομιδή του λόγου ασχολείται από την προεφηβική του
ηλικία. Διατελεί μέλος του “Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων”. Οι Δέκα
(10) ποιητικές συλλογές, οι συχνές συνεργασίες του με ομότεχνούς του και τα
πλείστα ποιητικά, πεζά και πολιτικά κείμενά του στον έντυπο και ηλεκτρονικό
τύπο, συνθέτουν το πλούσιο συγγραφικό έργο του. Στο διαδίκτυο θα τον
συναντήσετε στο ιστολόγιο: Λογοτεχνικές Συστάσεις. / http://systaseis.blogspot.com
e-mail επικοινωνίας: ttakis44@gmail.com
Έργα του:
2006 «Ενδελεχή
κι απόκρυφα ατοπήματα», Αυτόεκδοση
2007 «Ανιχνεύοντας ουρανό», Οιωνός
2008 «Προαιρετικά και ατημέλητα» με τη Μαρία Ροδοπούλου, Αρμός
2008 «Ιχνηλατώντας τη σιωπή», Οιωνός
2010 «Υδρίες ανάσες», Οιωνός
2011 «Αλκυονίδες μνήμες», Οιωνός
2011 «Της ροής και της τέφρας», Άνεμος εκδοτική
2013 «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας», Οιωνός
2015 «Σεπτά κι ανερυθρίαστα», Συμπαντικές διαδρομές
2019 «Υστερόγραφα με παραλήπτη», Χρόνος Εκδόσεις
