Υμνωδία

Να υμνείς τη φωτιά
που ο έρωτας άναψε
μέσα σου 

Να λες, είμαι ευτυχής
που με βρήκε το πάθος
και μ' έκαψε


Τάκης Τσαντήλας

Παράξενη άνοιξη

Η μέρα μας έδυσε τόσο απρόσμενα
που δεν προλάβαμε
να δούμε τα υγρά μάτια
της λαβωμένης λιακάδας
το πνιχτό σπάραγμά της
καθώς άγγιζε με κατάνυξη
τα νεκρά άνθη της άνοιξης.
Έτσι οι νύχτες μας
ενδύθηκαν με το έλασσον φως  
μέτοικων άστρων 
και βγήκαν αμίλητες
στα μπαλκόνια.
Προτροπή ζωής είναι ετούτη
η παράξενη άνοιξη
μας κυνηγάει ο άνεμος
μας κυνηγούν τα ποιήματα
μας κυνηγάει ο καιρός
κι εμείς προσπαθούμε να διαφύγουμε 
γεμάτοι φλογερές επιθυμίες
με τα δύσοσμα τραίνα της νύχτας
που δεν ξεκινάνε ποτέ.


Τάκης Τσαντήλας 

Αλκυονίδες μνήμες

Εκεί σε βρίσκω
Στις αλκυονίδες μνήμες αιώνων
Που μας πάνε πολύ μακριά
Σε αστρικά ταξίδια

Που μας φέρνουν πιο κοντά
Τόσο που γέρνω
Και σ’ αγκαλιάζω


Τάκης Τσανττήλας

Ελιγμοί στο κενό

Με καταδίδεις στην τρέλα
με παραδίδεις
κάθε φορά
λίγο πριν απαγγείλω την "απόδραση"
και φύγω∙
κάθε φορά
λίγο πριν σ' ασπαστώ
και σ' αποχαιρετίσω.


Τάκης Τσαντήλας

Όσα ποθήσαμε

Ταξιδεύω μαζί σου αιώνες
σε βυθούς
σ' ουρανούς
σε αιθέρες
ως εκεί
που η μνήμη συναντά τη σιωπή
και η τρέλα το λόγο

Όσα σκορπίσαμε, μας ανήκουν
Όσα ποθήσαμε, μας σκορπούν

Τάκης Τσαντήλας 

Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων

Κι όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα
των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στο λόγο
στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων


Τάκης Τσαντήλας

"Σεπτά κι ανερυθρίαστα"
Εκδόσεις "Συμπαντικές διαδρομές" / 2015

Ο γρίφος της νύχτας

Ευκρινής και αθώος
ως πυρίκαυστος λόγος
απέναντι σε καιρούς
ευτελείς κι ανυπόφορους
κι εσύ ανάσα μελίρρυτη
να ξεγυμνώνεις το ποίημα
αδημονώντας να σμίξεις
στα νέφη
μαζί του 

ΥΓ: Έλα
κι απόψε
στο πλάι μου
να επιλύσουμε
τον γρίφο
της νύχτας 


Τάκης Τσαντήλας 

Λογόδρομος

Στις περιηγήσεις του πάθους 
του λάθους 
του άλγους 
ν’ αναζητάς τα ποιήματα. 

Στη σκόνη στον λογόδρομο
του χρόνου. 


Τάκης Τσαντήλας 

Απόδραση στο ξημέρωμα

Αδημονώ,
πριν το ξημέρωμα
απευθύνει το χαίρε στη νύχτα
να έρθεις
ν’ ανταμωθείς με το πάθος
στο πλάι μου 

Να ψηλαφίσεις ανάλαφρα
με χέρια που καίνε
πληγές ανοχύρωτες 

Πριν το ξημέρωμα
αλώσει την έναστρη νύχτα
να έρθω
να σμίξω μαζί σου
ως κύμα αμέρωτο 

Να ασπαστούμε
στο φως που χαράζει
με έμφλογα ποιήματα 


Τάκης Τσαντήλας  

Ορίζοντας φιλοξενίας

Έναν χώρο μαζί σου 
να μας συγκινεί και να μας ανέχεται 
έναν ουρανό να μας αποδέχεται 
για να κοινωνούμε στα άστρα 
όλα αυτά που ποθούμε 
που προσδοκούμε 
που σιχτιρίζουμε. 
Κι έναν ορίζοντα διαυγή και φιλόξενο 
που να μπορούμε ενίοτε 
να τον προσεγγίζουμε. 



Τάκης Τσαντήλας 

Βουτιά στην ποιητική γραφή του Τάκη Τσαντήλα. Της Ελευθερίας Γοργογιάννη

Η “ποθητή αταξία” του Τάκη Τσαντήλα κυριαρχεί στην τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο “Υστερόγραφα με παραλήπτη” από τις “Χρόνος Εκδόσεις”. Την προσκαλεί με ύφος λυρικό και ικετικό. Άλλοτε σαν έφηβος, άλλοτε σαν ναυαγός και άλλοτε σαν κομιστής του φωτός, καλλιγραφεί γνήσια κι ερωτογόνα στα βαθύτερα στρώματα της υπάρξεως.
Η μύηση των αχράντων μυστηρίων ολοκληρώνεται μέσω του “έκπαγλου λόγου” και φωταγωγεί τον αναγνώστη σχεδόν αμείλικτα. Σπονδή τα “αιρετικά κι ατημέλητα ποιήματα” στο φως του φεγγαριού που τον διαφεντεύει, “πυξίδα οι λέξεις που λέμε ή πνίγουμε”, στρατεύονται εναντίον του τα πρωινά που χαμηλώνει το βλέμμα και διψά το “Εμείς”. Είναι τότε που προβάλλει με περισσή αλκή “το ατάραχο χέρι που κρυφά μέσ' στη νύχτα / θανατώνει το θάνατο”.

Από ποίημα σε ποίημα, σαν από νησί σε νησί, ο δημιουργός σκιρτά. Αφήνεται στην παλίρροια των λέξεων ρισκάροντας την αμοιβαία μελαγχολία. Οι φλοίσβιες ανάσες του γίνονται γρηγορότερες και επικρατεί η αγωνιώδης παρόρμηση να κοινωνήσει τον έρωτα σε κάθε συχνότητα. Η μνήμη και η λήθη σε πλήρη ισορροπία μεταξύ τους καραδοκούν σε κάθε στίχο να κλέψουν τον ποιητή και μαζί του τις μάχες που τον γεννούν πικρό και περήφανο. Γίνονται στα χέρια του γραφίδα κι εκείνος - ασύντακτος στη μοίρα - περιφρονεί το φθαρτό και υμνεί το αθάνατο έπος, τον Έρωτα.

Πλάι του το Εγώ και το Εμείς συνασπίζονται αρχέγονα, ατελεύτητοι θεοί στο πάνθεον των ποιημάτων που τον ξημερώνουν υποταγμένο στο παρόν. Σαν “σε δείπνο εραστών που κοιμούνται” κινείται κυκλωτικά κι επίμονα - οριακά επίορκα - καθώς αποτινάσσει σταδιακά κάθε “ίχνος σκόνης”, “φτάνει ν' αντέξει ο νους”. Ιδανικά, ο νους αντέχει, καλλιφρονεί στα μετέπειτα φεγγάρια, “το φιλί ανεμίζει ασύνορο / στα οδοφράγματα της εξέγερσης”. Αυτή η νοσταλγική εξέγερση οδηγεί στα απέραντα κατατόπια που έχουν πόνο κι “κι αθώρητα δάκρυα”, αυτή “απεκδύει αργά / σφριγηλά και παλλόμενα / σώματα”. Ο χρόνος του μόνιμος δραπέτης, μόνιμη και “η αναρρίχηση στον ιστό των παθών”.

Απροσάρμοστος και βαθιά ουτοπικός αναζητά διακαώς “το φως της αυγής που μας έκρυψαν”. Το ανακαλύπτει διαλύοντας εαυτόν “βαθιά πολύ στα ενδότερα της σάρκας”. Ορμώμενος από τα βάθη του και τον πνιγμό, από τον “σπόρο στη στάχτη”, σκάβει νυχθημερόν για την αλήθεια εκείνου του καιρού που η αφθονία των άστρων δεν αφήνει περιθώρια για οπισθοχώρηση, για μπάλωμα, για παραίτηση. Η μόνη απόσχιση είναι από “το αναίσχυντο τέλμα” του.

Κρατώντας αισθαντικά την ύλη και το πνεύμα του έτερου μισού, “διασχίζει με κατάνυξη το σύμπαν” ζητώντας την εξιλέωση των μεγάλων ερώτων, τον “ξεσηκωμό του άφθαρτου λόγου”, την αγαλλίαση των ονείρων. “Βαθιά στις ανάσες τους, κατοικεί το αμάραντο χάδι”. Εκεί, “το αόρατο κι ανεξήγητο θαύμα της στιγμής, της ροής, της ζωής” κυοφορεί “το βαθύτερο εσωτερικό τους φως” και γεννά τη “μυθική αξίνα της ελευθερίας”.

Αέναος και ακύμαντος στο διηνεκές της ελπίδας, φράσσει το στερέωμα για ιδία χρήση. Εξακολουθητικά, με πίστωση αόρατου χρόνου, αποζημιώνει τον κοινωνούντα με εδράζουσες απολήξεις ερωτικών σκιρτημάτων, διάσπαρτες και αποκλίνουσες, όπως ακριβώς η δύναμη της ζωής που ξεστρατίζει μέσα του. Κατακερματίζεται και ενώνεται σαν τράπουλα που ξαναμοιράζεται κάθε πρωί. Κι εκείνος με σκονισμένη αμφιθυμία της αφαιρεί κάθε άσσο και την καθηλώνει.

** Η τελευταία μου εργασία στο "Μαθητεύω Ποίηση" της κ. Βασιλικής Νικοπούλου στάθηκε μια πραγματική αποκάλυψη. Να βουτάς στις "εγγραφές" του δημιουργού για να τρυγήσεις την παραμικρή σταγόνα ύπαρξης και ανυπαρξίας. Σας αφήνω να εξερευνήσετε τον ποιητικά αισθαντικό κόσμο του Τάκη Τσαντήλα και σάς προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο του "Υστερόγραφα με παραλήπτη" από τις Χρόνος Εκδόσεις.

Ίσως διαπιστώσετε ότι τελικά το βιβλίο "διάβασε".... εσάς!

Ελευθερία Γοργογιάννη  /  Εκπαιδευτικός – Λογοτέχνης  /  18.01.2021 


https://omfthlog.wordpress.com/2021/02/25/%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%cf%84%cf%83/

 

Αποτίμηση

Όλα τα πράγματα στη ζωή θέλουν τρόπο. 
Ο τρόπος είναι αυτός που καθορίζει την εξέλιξη τους. 
Τα μικρά και μεγάλα εκείνα βήματα 
που μας απεγκλωβίζουν 
από την ομηρία της αγνωσίας. 
Που αλλάζουν τη θέση, τη φορά, την ματιά 
που βλέπουμε τον κόσμο. 
Που τον μαθαίνουμε ξεμαθαίνοντάς τον. 

Ο κόσμος αλλάζει από την στιγμή που συνειδητοποιούμε 
πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο
τίποτα δεδομένο
τίποτα στατικό. 

Πως όλα είναι διεκδικήσιμα ως μια Κυριακή της ανάστασης. 


Τάκης Τσαντήλας 

Ατελές και ωραίο

Στους εντός μας 
της αγάπης ναούς και της μέθεξης 
περισσεύει το λίγο 
το πιο λίγο 
το ελάχιστο 
το αντίδωρο χάδι μοιράζεται 
το δάκρυ ευωδιάζει 
το εγώ θρυμματίζεται 
ο λόγος μαζί με το φως ανυψώνονται 
σελαγίζουν στο άπειρο 
μέρα και νύχτα 
νύχτα και μέρα 
αναδείχνοντας το εμείς
του αρραγούς 
του ατελούς
του ωραίου. 


Τάκης Τσαντήλας 

                         

Ποθητή απαλοσύνη

Αφή στο σώμα σου να χαραχτώ
να γίνω χάδι
ποθητής απαλοσύνης


Τάκης Τσαντήλας 

Φλερτάροντας ποιήματα

Να φεύγεις σαν να 'ρχεσαι 
φλερτάροντας ποιήματα 
λουσμένη μέσα στο φωτεινό σου ναυάγιο 
με τους ανθούς της σιωπής να ευωδιάζουν 
καθώς στον ορίζοντα 
προβάλλουν ως νύμφες 
οι πρώτες των άστρων αχτίδες 
μιας έκπαγλης νύχτας. 

ΥΓ: Αν κάτι μας προσκαλεί να ανιχνεύσουμε 
βαθιά μέσα στην άναστρη νύχτα 
είναι το φως που εκπέμπει η μουσική 
σαν ανταμώνει με την ποίηση. 


Τάκης Τσαντήλας 


Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη» 
«Χρόνος Εκδόσεις»  2019 

Στα βαθιά. Αναφορά στην ποίηση του Τάκη Τσαντήλα από την Αγγελική Καραπάνου

Σήμερα (14.11.20), θα σας παρουσιάσω έναν λογοτέχνη από τη Λαμία, τον Τάκη Τσαντήλα. Έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές, ενώ ποιήματα, διηγήματα και άρθρα του δημοσιεύονται στα ηλεκτρονικά κι έντυπα μέσα ενημέρωσης. Πολύ σημαντική είναι κι η παρουσία του μέσα από το ιστολόγιό του  http://systaseis.blogspot.com που αξίζει να επισκεφτείτε. Τα ποιήματά του είναι ολιγόλογα, λιτά. Η συμπυκνωμένη γραφή του εκφράζει τις κοινωνικές και τις υπαρξιακές του ανησυχίες, με μια συγκρατημένη αισιοδοξία και μ' ένα φως που παραμονεύει στους σκοτεινούς διαδρόμους της λογικής. Το συναίσθημα ρέει σαν γάργαρο ποταμάκι κι οι εικόνες του συνθέτουν ένα πανέμορφο μωσαϊκό. Θα τον γνωρίσετε καλύτερα μέσα από δέκα πολύ ενδιαφέροντα ποιήματά του!  

Επίγνωση

Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
- ακόμα τουλάχιστον -
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.

Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» / Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015 

____________________________

Καιρός να δεις

Είναι καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους.
Είναι καιρός να δεις.
Να μπεις στη μάχη άσπιλος.
Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός.
Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου.

Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας» /  Εκδόσεις «Οιωνός» /  2013 

_____________________________ 


Αερικό της νύχτας

Αργά περπάτησες μες στη βροχή
αισθαντικά μέσα στη θύελλα
και με προσκάλεσες ξανά
μ’ εκείνο το επίμονο βλέμμα σου
που αδιασάλευτο ηδονικό γίνεται φως
πνοή και πρόσταγμα χορού
ερωτικού χορού μες στη βροχή
μέσα στη θύελλα
δίχως κανόνες και ορθούς βηματισμούς
απείθαρχο σαν ξωτικό αερικό της νύχτας
να πλημμυρίζει ο νους και οι αισθήσεις
με βροχή
με θύελλα
με έρωτα
με σιωπή.
Αργά περπάτησες μες στη σιωπή
και χάθηκες.

Συλλογή: «Ανιχνεύοντας ουρανό» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2007

_________________________

Άστατο σύννεφο

Αναρωτιέμαι
- κι ας θαρρώ πως σε ξέρω από πάντα -
αν είσαι ποίημα
κάτι από μένα που βρήκες στ’ αζήτητα
ή απλά ένα άστατο σύννεφο.
Αναμφίβολα πάντως
κι ύστερα από τόσες φορές
που αλλάξαμε σώματα
ακόμα και η πιο μυστική σου ανάσα
αφθονεί στο ιερό
του κοινού μας ναΐσκου.

Συλλογή: «ΥΣΤΕΡόΓΡΑΦΑ με παραλήπτη» / «Χρόνος Εκδόσεις» / 2019

________________________________

Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων

Κι όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στον λόγο, στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων.

Συλλογή: «Σεπτά κι ανερυθρίαστα» / Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» / 2015 

____________________________

Θαύμα θαυμάτων

Είναι που σιωπούν τα ποιήματα
για να ακουστεί η ανάσα σου
αυτό το ανθάκι που ριγεί κι αναστατώνει
το φλογερό σου χάδι
που εισδύει μέσα μου
σαν θαύμα μέγα των θαυμάτων.

Συλλογή: «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2013

________________________________ 


Φυλακτό θύμησης

Τίποτα ανόθευτο δεν έμεινε απ’ τη νιότη μας.
Μόνο ο έρωτας που ακόμα σιγοκαίει τα σωθικά μας.
Ένα κομμάτι ουρανού και θάλασσας
κληρονομιά για τα χρόνια που θα 'ρθουν.
Και μια φωτογραφία ξέθωρη
φυλακτό ανεκτίμητο
στο απέραντο περιβόλι της θύμησης.

Συλλογή: «Αλκυονίδες μνήμες» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2011

________________________________

Υπνοβάτης

Φλερτάροντας με την έμπνευση
μοναχός σ’ ένα άδειο δωμάτιο
αναδιφώ τη βροχή
που ξεσπά αναπάντεχα μέσα μου
συνομιλώ με τη σκιά μου
γράφω για σένα
και προσπαθώ να συνάψω φιλίες
με το φως και με άσεμνα ποιήματα
την ώρα που η σιωπή
τροχίζει τα νύχια της
και μου γδέρνει το σώμα.

Συλλογή: «Υδρίες ανάσες» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2010

_______________________________

Έξαψη

Έχοντας περιπλανηθεί
αιώνες στο κορμί σου
τόσο πολύ διέγειρες την έξαψη
όπου θαρρώ πως έβγαιναν
μικρά ανθάκια απ’ το στήθος σου,
ευωδιαστές μυρσίνες
που ανέδιδαν αδημονούντα πόθο,
ηδονικοί σπασμοί
σε ανεμώνες και υάκινθους,
ένα φιλί μέσα σε νάρκισσους,
μια χαραμάδα από φως
λαθραίου φεγγαριού,
άλικο όνειρο
που ταξιδεύει με σιρόκο άνεμο
ως τα κρυφά φαράγγια των ωκεανών
των μακρυσμένων ουρανών
και των ερώτων.

Συλλογή: «Ιχνηλατώντας τη σιωπή» / Εκδόσεις «Οιωνός» / 2008

__________________________________

Αθωότητα

Θα 'ρθει καιρός όπου ένα βιολί
που θα ηχεί μυστικά στο ενύπνιο των άστεγων
κι ένα άνθος που θα πάλλεται στιλπνό στους αιθέρες
θα αναθερμάνει τη σχέση μας με το φως
αναδύοντας απ' τα βάθη των χρόνων
τη χαμένη μας αθωότητα.

Συλλογή: «Της ροής και της τέφρας» / «Άνεμος Εκδοτική» / 2011

_________________________________

Βιογραφικό 


Ο Τάκης Τσαντήλας γεννήθηκε, ζει, και δραστηριοποιείται στη Λαμία. Με την σπορά, την καλλιέργεια και τη συγκομιδή του λόγου ασχολείται από την προεφηβική του ηλικία. Διατελεί μέλος του “Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων”. Οι Δέκα (10) ποιητικές συλλογές, οι συχνές συνεργασίες του με ομότεχνούς του και τα πλείστα ποιητικά, πεζά και πολιτικά κείμενά του στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, συνθέτουν το πλούσιο συγγραφικό έργο του. Στο διαδίκτυο θα τον συναντήσετε στο ιστολόγιο: Λογοτεχνικές Συστάσεις. /  http://systaseis.blogspot.com  

e-mail επικοινωνίας: ttakis44@gmail.com

Έργα του:

2006 «Ενδελεχή κι απόκρυφα ατοπήματα», Αυτόεκδοση
2007 «Ανιχνεύοντας ουρανό», Οιωνός
2008 «Προαιρετικά και ατημέλητα» με τη Μαρία Ροδοπούλου, Αρμός
2008 «Ιχνηλατώντας τη σιωπή», Οιωνός
2010 «Υδρίες ανάσες», Οιωνός
2011 «Αλκυονίδες μνήμες», Οιωνός
2011 «Της ροής και της τέφρας», Άνεμος εκδοτική
2013 «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας», Οιωνός
2015 «Σεπτά κι ανερυθρίαστα», Συμπαντικές διαδρομές
2019 «Υστερόγραφα με παραλήπτη», Χρόνος Εκδόσεις

Αγγελική Καραπάνου – Συγγραφέας / Εκπαιδευτικός
Ιστολόγιο: Έννεπε Μούσα /  ennepe-moussa.gr  /  Σάββατο 14.11.2020

https://ennepe-moussa.gr/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC/%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B1?fbclid=IwAR2eYMzDKmSUJdoSNCGWhySbphdLCAX0nl2Ezkeicw6ERxaPkxH5reBZLik 

Υπήρξαμε άραγε ποτέ;

Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή

διασχίζοντας θύμησες, έρωτες
ερημιές, απουσίες
ώσπου να μας παραδώσει αθόρυβα
στην παύση και στη λησμονιά.

ΥΓ: Υπήρξαμε άραγε ποτέ;
Κι αν ναι, κατανοήσαμε επαρκώς
την ύπαρξή μας;


Τάκης Τσαντήλας 

Συναισθηματική ασάφεια

Νοστάλγησα την ατραπό
με τα μεγάλα δέντρα και τα πυκνά τους φυλλώματα 
που περπατούσαμε αμέριμνοι 
στον μύθο μέσα και στ’ όνειρο 
κι ο χρόνος κυλούσε αργά και ανάλαφρα 
σαν την γαλήνη που τραγουδάει 
πριν την απογυμνώσει η θύελλα. 

Την έλξη νοστάλγησα 
την ποθητή εκείνη έλξη που δονούσε το σύμπαν 
και προσκαλούσε να γευτούν οι αισθήσεις μας 
τα ευωδιές των ποιημάτων 
καθώς ο ουρανός μας έραινε με λιακάδες και χιόνια 
και οι βροχές των αιώνων 
κυλούσαν αισθαντικά στο κορμί μας. 

Νοστάλγησα τη θητεία μας στο Καλοκαίρι 
τότε που ήλιος και έρωτας 
άφηναν τα σημάδια τους έκδηλα 
στα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπά μας 
και τις νύχτες ανάβαμε με ευλάβεια τ’ άστρα 
προσκαλώντας να προσέλθει η μουσική 
να χορέψει ταγκό με το πάθος. 

__ Κάποια μέρα ωστόσο, οφείλω 
να σταματήσω να νοσταλγώ. 
Θα επιστρέψω τότε κρυφά στα οικεία μας μέρη 
θα προσπεράσω τα πάθη αλλοτινών εποχών 
θα σπάσω τον κοινό παραμορφωτικό μας καθρέπτη 
ατενίζοντας κατά πρόσωπο 
την ζοφερή μας πραγματικότητα.


Τάκης Τσαντήλας

Η ευωδιά της αδήριτης πλάνης

Με τα μάτια στραμμένα στη θύελλα 
από μακριά σε θωρώ καθώς έρχεσαι 
γεμάτη με ευώδεις ανθούς, αγαπημένη. 
Ο δρόμος μικραίνει, στενεύει και χάνεται 
καθώς της θωριάς σου η λάμψη 
καταλύει το χρόνο. 
Σε νιώθω που σπεύδεις 
που πλησιάζεις, που φτάνεις 
ωραία της μυαλού εσύ παρουσία 
κι οι λέξεις νωθρές και αδύναμες 
ανείπωτες μένουν 
θροΐσματα άηχα στη βουή του ανέμου. 
Σύγκορμος της χαράς ο σφυγμός 
απαντάται στα σύννεφα 
με την αιθέρια πλάνη 
τη στιγμή που ένα μέτοικο άστρο 
απεκδύει τη νύχτα 
ημερεύοντας με την αίγλη του 
την αψίθυμη μνήμη. 

ΥΓ: Και η σελήνη, μη θαρρείς, 
με τις δικές μας αυταπάτες γεμίζει. 


Τάκης Τσαντήλας
 

Της μέλλουσας θύμησης

 Άνθη από μύριους κήπους 
της αισθαντικής νοσταλγίας  
ηδύ Καλοκαίρι 
απλωμένο στη ματιά του ήλιου που φέγγει  
αναρριχώμενα άστρα 
που τις νύχτες καθαίρουν 
έλα να σμίξουμε 
κρεμασμένοι στα πάθη που σείονται 
να χαράξουμε ατραπούς 
της μέλλουσας θύμησης 
να γίνουμε χορευτές των κυμάτων.

Τάκης Τσαντήλας 

Βαρκάδα στην πλάνη

Οι μνήμες σκυθρωπές
μπαινοβγαίνουν στις φλέβες
σύννεφα και βροχή και αέρας
στα καταλύματα μιας άφαντης μέρας
με τις ανάσες να πνίγονται
τα όνειρα να σιωπούν
τα μάτια να κλείνουν
απ' την αφόρητη ζάλη
την παραζάλη
την αχρωμία των νοημάτων
την απερισκεψία των θυμών
την νόσο των ιερών μας εδραίων
που αποπνέει ο ρηχός μας ορίζοντας
τα τραγούδια που λένε για έρωτες
δίχως τον έρωτα μέσα τους
που λένε δίχως να λένε
που καίνε δίχως να φλέγονται
κι εσύ να ξανοίγεσαι μόνος
βαρκάδα στην πλάνη με τρύπιες σημαίες
ως φεγγάρι χλωμό
καλεσμένο σε δείπνο
εραστών που κοιμούνται.

ΥΓ: Ο λόγος εδώ
η ομίχλη εδώ
όλα εδώ
μ' έναν θεό, των απόρων, απών
κι ένα σύννεφο άκεφο
να ψάχνει το παντελόνι του στ' άπλυτα.


Τάκης Τσαντήλας 

"Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας" του Τάκη Τσαντήλα. Με την ιδιαίτερη κριτική ματιά της Σοφίας Στρέζου

Ρητορικός ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του Τάκη Τσαντήλα «Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας», που κυκλοφόρησε το 2013 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ.
Ποιο το «όλον» και ποιο το «τίποτα» της «νοσταλγίας» που περιφέρεται στο άπειρο, στην ανάσα του ποιητή, στη σιωπή του λόγου, στα άχραντα μυστήρια της μνήμης;
Είναι γνωστή η συγκατοίκηση της μνήμης με τη λήθη, της ανάμνησης με τη λησμονιά στις αναρριχήσεις της ποίησης.
Στην τοιχογραφία της συνθέτει θραυσματικούς στίχους αισθαντικών ημερών που έφυγαν, επωάζοντας λέξεις!
Ο ποιητής δεν ξεφεύγει από την ποιητική μυθολογία της ερωτικής γραφής του. Ευαίσθητη και λυρική, ευθύβολη και τολμηρή στην γεωγραφική ισοτοπία της ποίησης. Γίνεται ο εξόριστος προσκυνητής, που ψηλαφεί την φυσιολογία του έρωτα μέσα από θυμητάρια μνήμης, σαν αποθηκεύονται στα θηκάρια της νοσταλγίας, για να αναδυθούν πυκνά και υποβλητικά τα ποιήματα. Ενδύεται ψυχικές ανατάσεις - Αυτός - ο μετανάστης από την χώρα των ανέμων, αρθρώνοντας φθόγγους σε κάθε του φύσημα.
Τούτο το φύσημα ανανεώνει την οπτική του, χωρίς να καθηλώνεται κάθε φορά στους ίδιους γνώριμους τόπους.
Λεκτικοί αποφθεγματικοί στίχοι σαρκώνονται στις αγκυλώσεις των ποιημάτων. Έτσι οι πύλες ανοίγουν για τους ήδη μυημένους αναγνώστες - μια και ο Τάκης Τσαντήλας εδώ και χρόνια - έχει χτίσει μια όμορφη αναγνωστική σχέση με τους φανατικούς φίλους του.
Ο συναισθηματικός του λόγος γίνεται μοχλός συγκίνησης, που ενταφιάζει τη λήθη στην αυτοτέλεια της μνήμης.
Ο ποιητής δεν επεξεργάζεται απλώς την ατομική του περιοχή. Αντίθετα ιχνηλατεί βήματα στην οξύτητα της βιωμένης πορείας στο άπειρο, στην αμετάκλητη ενότητα με την αιωνιότητα.
Ο μινιμαλιστικός σχεδιασμός των ποιημάτων, τον οδηγεί σε εύκρατες ζώνες στην ευτοπία της ποίησης!
Έτσι ο ιδιωτικός ορίζοντας μεταλλάσσεται σε ανεμοσκορπισμένη ευαισθησία που πάντα βρίσκει τόπο να εναποθέσει το άρωμα της νοσταλγίας, ως «αντίδωρο χάδι».

Βήματα στο άπειρο

Ένιωσα την αγρύπνια και την έκσταση
ως ιχνηλάτης κι αχθοφόρος
κάνοντας βήματα στο άπειρο
βήματα αργά
τόσα όσα η μνήμη ορίζει
κι ακόμα τόσα
όσα για να μειώσω την απόσταση από μένα
με τη φορά του λόγου να είναι ανάστροφη
και με το βλέμμα των καιρών
να μ’ εμβολίζει

Ο ιδιαίτερος ψυχισμός και η ευαισθησία του ποιητή γεννούν μια προσωπική στιχουργική, που με τα χρόνια γίνεται μόνιμη συνθήκη στα ποιήματά του. Τα συναισθηματικά τοπία γίνονται ιερές λειτουργίες, με χαμηλούς τόνους στην ποιητική του.
 Οι στιχουργικές του εμπεριέχουν σαγηνευτικούς συνδυασμούς στη διαχρονικότητα της γραφής του.
Παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός προσκυνητής στην ερμηνεία του αθέατου. Ασκείται σε μακρινές και απρόσταχτες πορείες, θυμίζοντας αισθαντικές μέρες που έφυγαν, αλλά είναι πάντα εδώ, στην αποκρυπτογράφηση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού.

Απρόσταχτες πορείες

Θύμησες με φορτία
από πτώσεις οχυρών και αυταπάτες
Ό,τι ονειρεύτηκα με έθρεψε
Ό,τι αγάπησα με λάβωσε
Προσκυνητής επίμονος του λόγου
θα ασκούμαι πάντοτε σε μακρινές
κι απρόσταχτες πορείες

Ο Τάκης Τσαντήλας είναι ο νωχελικός εραστής του λόγου.
Είναι πλασμένος από την πλάνη ύλη που συνοδεύει τους ποιητές δια βίου!
Τα περάσματα του ανέμου είναι ο φυσικός του χώρος, εκεί που ο άνεμος δεν αγγίζεται με χέρια, αλλά με λέξεις, αποπληρώνοντας το χρέος του Ποιητή στην Ποίηση!
Αν και κατανοεί πως δεν πρέπει να τρέφεται με μύθους, Εκείνος - εξακολουθητικά - αρπάζεται από μύθους «που πόθησαν τον πόθον πέρα από την αντοχή του πόθου τους» κατά πως λέει ο ποιητής Δημήτρης Δημητριάδης.

Καιρός να δεις

Είναι καιρός να πάψεις πια
να τρέφεσαι με μύθους
Είναι καιρός να δεις
Να μπεις στη μάχη άσπιλος
Να γίνεις ήχος
λόγος
ατραπός
Να μην παραδεχτείς ποτέ
την ήττα του αδοκίμαστου

Ο ποιητής στηρίζει την ύπαρξή του στην ανίχνευση των λέξεων σε εωθινά σκοτάδια και ανθισμένα δάκρυα, αναζητώντας στίχους. Ηλεκτρίζεται στο ασήμαντο που γίνεται σημαντικό, μεταγγίζοντας λέξεις σε ποιήματα.
Δεν υποχωρεί στην ήττα του αδοκίμαστου κι ας χόρτασε νίκες στις πιο λεπτές εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος, αποτυπώνοντας ελλειπτικά τον μύθο του έρωτα!
Η ποιητική του γλώσσα έχει τη διαύγεια μιας συνομιλίας με την σταθερή αλήθεια της ποίησης και το άπειρο. Το εξορυγμένο πολύτιμο μετάλλευμα της μνήμης γίνεται ο απερίφραστος και λιτός αντάρτης στίχος, που αν βρεθεί θα φωτίσει με τη λάμψη του το Σύμπαν!

Λόγος ζωής

Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις
στο σκοτάδι
Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί
ίσως φωτίσει με τη λάμψη του
το Σύμπαν

Η Σιωπή για τον Τάκη Τσαντήλα είναι ο βασικός άξονας της γραφής του. Τα ποιήματά του θα ενδυθούν με ανάσες που ηχούν λέξεις για τους πρωτόπλαστους του έρωτα και της απουσίας.
Θα ενσαρκώσουν στίχους από την ιδιοποίηση της ζωής, νέμοντας τα εκμαγεία της στέρησης «στα πυκνά των καιρών νεφελώματα».
Το ευγενές μέταλλο της μνήμης που ναυτολόγησε η αγάπη, γίνεται ο περίπλους στις ακτές των συναισθημάτων. Συλλαβίζονται χάδια, από την απόσταση της λήθης, στην άγνωστη γλώσσα της ροής των αισθήσεων. Γιατί όπως λέει ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης «Απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός απ’ τη νοσταλγία σου για κάτι πολύ μακρινό που δεν το θυμάσαι».

Σιωπή κι απουσία

Θα με βρίσκεις - κυρίως - εκεί
στα πυκνά των καιρών νεφελώματα
που θα κρύβεις το βλέμμα σου
για να διώχνεις ανήμερες μνήμες
Θα με βρίσκεις απρόσμενα
- σε στιγμές που θα βγάζεις τα πέπλα της λήθης –
ως ροή
ως ονείρωξη
ως ανάσα αστάλωτη
ως σιωπή κι απουσία


Σοφία Στρέζου – Συγγραφέας / Κριτικός

«Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών» (2ος τόμος) / «Άνεμος Εκδοτική»