είναι καλά κρυμμένες
μεσ' στα ποιήματα∙
τόσο καλά
που όσοι τύχει
και τα ψάξουν
θα βρουν μονάχα
λίγα ανθύλλια∙
και σκόνη.
Τάκης Τσαντήλας
[ Κάπου πρέπει να σείεται το φως για να μπορούν τα όνειρα να καίνε, να λένε, ν' αγάλλονται ]
Τάκης Τσαντήλας
Παρακάμπτοντας
τη σιωπή
την αναίσχυντη οίηση
βαδίζω μαζί σου
στους δρυμούς με τα εύηχα ποιήματα
κι ας πυκνώνουν οι νάρκες τριγύρω
ας καραδοκούν οι χίμαιρες
ας εισχωρεί η παγερή μελαγχολία μέσα μας
το φως πάντα αλώβητο
θα μας θυμίζει τις αμάραντες
αισθαντικές μας μέρες
Τάκης τσαντήλας
"Στιγμές
ποίησης" για την ΕΡΤ. Ευχαριστώ θερμά την Χριστίνα Λαμπούση για την επιμέλεια
και την παρουσίαση τόσο του περιεκτικού βιογραφικού και έργου μου όσο και για τις
εξαιρετικές απαγγελίες των δύο γραπτών μου "Επίγνωση" και "Άστατο
σύννεφο". Ευχαριστώ θερμά επίσης τους τεχνικούς της ΕΡΑ Τρίπολης για την τεχνική
επιμέλεια και το μοντάζ των ηχητικών.
Κοίταξα
την οδύνη κατάματα
κι αίφνης απ’ τ’ αφρισμένο τίποτα
ξεπρόβαλλε το διαυγές χαμόγελο
της ποθητής ελευθερίας
Δεν έχει αρχή η θύμηση
δεν έχει τέλος η λήθη
βαθιά πολύ μέσα στις φλέβες μας
θ’ ανθίζει πάντα η εξέγερση,
στις πικρές ματαιώσεις μας η ασύνορη αγκαλιά
Πέρα απ’ τον προορισμό υπάρχει το ταξίδι
πέρα απ’ το ταξίδι υπάρχει η θέαση
μη λησμονείς ποτέ τη θέαση
είναι η πηγή που σε ξεδίψασε
και σε ανύψωσε ψηλά στα σύννεφα
έτσι που να ακούς αισθαντικά βιολιά
ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν
Άφυλη είναι η νοσταλγία
άχρονη είναι η προσμονή
δεν κάμπτεται ο νους από το τέλμα
δεν καταστέλλεται ο σφυγμός απ’ τη φθορά
δέσμες φωτός, μες στην ομίχλη, θ’ αναφύονται
δεικνύοντας επίμονα την ομορφιά
Τάκης Τσαντήλας
Με
ψάχνω
σκυθρωπό και ρακένδυτο
σε απόμερους δρόμους
που ενδημούν ερημιά
συννεφιά
κι απουσία
Στο κενό σου με ψάχνω
που με θέλγει από πάντα
προσμονώντας το φως
το αμέρωτον φως
που ανάβει ανάσες
που φλογίζει αισθήσεις
και εισδύει στ’ ανείπωτα
Με ψάχνω χαμένο
στην βαθιά σου σιωπή
και στ’ απόβροχο βλέμμα σου
καθώς παρεισφρέεις
- κι απόψε - στη νύχτα
ποθητή και διάφανη
όπως τότε
που φιλιά και αγγίγματα
κοινωνούσαν το σώμα μας
προσεγγίζοντας την αθανασία.
Τάκης Τσαντήλας
Αναμένω
την ευωδιά της θωριάς σου
σε κάθε τραίνο
σε κάθε σταθμό
που κατεβαίνεις
και σε βλέπω να έρχεσαι
με σημαία "εμείς"
ν’ ανεμίζει στα χέρια σου
και τη σελήνη ν’ ανάβει
ανάβοντας ως το κόκκαλο
επιθυμία και θύμηση
και την αίσθηση
πως ο έρωτας είναι ίσως
το μόνο εμπύρετο ποίημα
που δύναται
να μας απεκδύει αργά
και να μας παραδίδει
- έστω εφήμερα -
στην αθανασία
Τάκης Τσαντήλας
Η
περπατησιά της ζωής δεν είναι μονοδιάστατη.
Κυλά ακανόνιστα με βήματα και με κύματα.
Με φόντο τη μνήμη, την αίσθηση και την παραίσθηση.
Την ευαισθησία, την άποψη, τη συναισθηματική φόρτιση.
Ανταμώνει συχνά με τη διάπυρη επιθυμία και την προσμονή της αυγής που θα
φωτίσει και θ' αλλάξει τον κόσμο.
Με την πλάνη μας - γοητευτική και επίμονη - πως η έφοδος στον ουρανό των
ονείρων μας είναι εφικτή εδώ και τώρα.
Με την ποίηση των θαυμάτων και τη μουσική των χρωμάτων.
Τάκης Τσαντήλας
Σμίγουν
οι ανάσες μου με τις βροχές
ξυπνούν οι θύμησες
κι αλώνουν όνειρα και πλάνες
μ' αχνό το φως
κι ανάλαφρο αεράκι δειλινού
Ακίδες θύμησες
χαράσσονται βαθιά
μες στη σιωπή μου
Τάκης Τσαντήλας
"Ιχνηλατώντας τη σιωπή"
Να
υμνείς τη φωτιά
που ο έρωτας άναψε
μέσα σου
Να λες, είμαι ευτυχής
που με βρήκε το πάθος
και μ' έκαψε
Τάκης Τσαντήλας
Η
μέρα μας έδυσε τόσο απρόσμενα
που δεν προλάβαμε
να δούμε τα υγρά μάτια
της λαβωμένης λιακάδας
το πνιχτό σπάραγμά της
καθώς άγγιζε με κατάνυξη
τα νεκρά άνθη της άνοιξης.
Έτσι οι νύχτες μας
ενδύθηκαν με το έλασσον φως
μέτοικων άστρων
και βγήκαν αμίλητες
στα μπαλκόνια.
Προτροπή ζωής είναι ετούτη
η παράξενη άνοιξη
μας κυνηγάει ο άνεμος
μας κυνηγούν τα ποιήματα
μας κυνηγάει ο καιρός
κι εμείς προσπαθούμε να διαφύγουμε
γεμάτοι φλογερές επιθυμίες
με τα δύσοσμα τραίνα της νύχτας
που δεν ξεκινάνε ποτέ.
Τάκης Τσαντήλας
Εκεί
σε βρίσκω
Στις αλκυονίδες μνήμες αιώνων
Που μας πάνε πολύ μακριά
Σε αστρικά ταξίδια
Που μας φέρνουν πιο κοντά
Τόσο που γέρνω
Και σ’ αγκαλιάζω
Τάκης Τσανττήλας
Τάκης Τσαντήλας